Bill POV.

Inmiddels is het de laatste hele dag van het kamp en zullen de jongeren morgen weer vertrekken. Het is duidelijk dat het voor Tom zwaar is geweest. Niet alleen voor Tom, maar ook voor mij en alle medewerkers. Zelfs voor de kinderen, want die voelen alles behoorlijk goed aan.

"Pff, bijna rust," zegt Tom en ik glimlach even.

"Die rust is ook wat je nodig hebt," zeg ik. "En ik ook," zeg ik daarna nog en Tom knikt.

"Dan kunnen we eindelijk samen genieten met de kinderen dat het vakantietijd is. Ik heb nog amper iets met mijn oudste zoon kunnen doen," zegt Tom.

"Dat komt vanaf morgen wel goed," zeg ik en Tom knikt.

"Daar ga ik ook vanuit," zegt hij met een glimlach en ik glimlach terug. "Ik hou van je."

"Awh, Tomi, ik ook van jou," zeg ik, waarna Tom weer richting het kamp loopt.

"Bill!" Roept hij ineens en gelijk kom ik er aan gelopen.

"Wat is er?" Vraag ik.

"Ze hebben de speeltuin vernielt," zegt Tom en ik zie hem koken van woede. Hij moet nu niet oog in oog komen te staan met hen.

"Ga maar terug het huis in. Ik zorg vandaag wel dat ze op tijd bij de ontbijtzaal zijn," zeg ik en ik kijk even naar het speeltuintje waar de kinderen het altijd zo naar hun zin hadden. We moeten maar snel iemand bellen om het te herstellen zodra die jongeren morgen vertrokken zijn.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh die jongeren zijn echt erg

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen