EVA REISS     
alone, by herself, she built the kingdom that she wanted




"En, heb je al een goede vent te pakken? Reiner, is Eva niks voor jou?!”
Ouch.
Pijnlijk.
Het bulderende gelach van meerdere middelbare mannen vulde de ruimte.
Oh, wat waren de heren weer grappig. En dan beweerde men dat vrouwen het humorloze geslacht waren. Eva voelde een kleine steek in haar maag, maar liet zich niet kennen.
Mevrouw Birchenfelt had haar uitgenodigd om langs te komen op de NSDAP partijbijeenkomst, maar zoals verwacht zat de ruime salon vooral vol met mannen en stond mevrouw Birchenfelt zelf alleen in de keuken om haar gasten aan de lopende band van hapjes en drank te voorzien. Niet dat dat erg was. Mannen boden kansen, vrouwen niet. Vooral de Hitler sympathisanten die hier aanwezig waren boden wellicht mogelijkheden.
En dus lachte Eva minzaam voordat ze een slokje van haar thee nam, pretenderend dat ze die opmerking ook erg grappig had gevonden.
“Eva en ik zijn al jaren goede vrienden,” wuifde Reiner de opmerking ongemakkelijk weg.
Eva keek hem niet aan. Het deed nog steeds pijn dat hij haar had afgewezen, niet eens een halfjaar geleden. Ze hadden die dag koffie gedronken in een lunchroom en gewandeld met hondje Dana in de Großer Tiergarten, destijds haar favoriete park in het centrum van Berlijn. Hij was hoffelijk geweest. Aardig. Geïnteresseerd. Dat was simpelweg de jongen die hij was. Min of meer de perfecte Duitse echtgenoot, zowel wat betreft zijn inner- als uiterlijk.
En dus had ze hem geprobeerd te kussen. Misschien wel de stomste fout van haar leven. Wat een vernedering. Hij had haar verteld dat hij veel om haar gaf, maar niet hetzelfde voor haar voelde.
Sindsdien was ze nooit meer in Großer Tiergarten geweest.
Gelukkig had Reiner belooft dat dit.. incident tussen hen zou blijven. Ook wilde hij graag op dezelfde voet met haar om blijven gaan, maar vanaf die dag was alles anders tussen hen geworden. Ze liet hem niet meer zo dichtbij.
Trotse vrouwen hadden nu eenmaal veel moeite met het verwerken van schaamte.
De jonge Birchenfelt zat naast zijn vader, een sigaret in zijn hand. De hele ruimte stond blauw van de sigaretten- en sigarenrook. Het maakte Eva misselijk, maar het hoorde er nu eenmaal bij.
Herr Hitler was zelf ook geen fan van tabak. Hij voerde zelfs actief campagne om het roken aan banden te leggen, maar helaas sloeg het nog niet echt aan. Zijn afgunst voor tabak was één van de vele aspecten die Eva aan hun grote leider bewonderde. Het was hartstikke ongezond. Dat zei haar moeder al jaren.
“Eva gaat het veel te druk krijgen met haar opleiding tot verpleegkundige om een Duitse echtgenote te zijn,” gromde Birchenfelt senior terwijl hij nog een sigaar opstak. De neerbuigende ondertoon ontging haar niet.
“Ik.. geloof dat dat goed samen kan,” besloot Eva te antwoorden. “Ik wil graag verpleegkundige worden om de samenleving te helpen en daarnaast goed zijn voor mijn man.”
Reiner’s vader antwoordde niet, maar een al wat aangeschoten heer met een borstelige snor vond het nodig om te antwoorden.
“Een opleiding volgen tot verpleegster..” brieste hij. “Voor natte lapjes op de voorhoofden van mannen leggen en hen afleiden met een leuk wit rokje, hoef je echt niet naar school, hoor. Geen wonder dat vrouwen worden toegelaten tot zo’n ‘opleiding’..”
“Eva wil arts worden,” droeg Reiner op een ongelukkige manier bij aan de conversatie. Eva keek hem direct met een geschokt en ongelovig gezicht aan. Ze wist dat hij het zei om te onderstrepen dat ze meer in haar mars had dan wat de mannen hier geloofden, maar het resulteerde slechts in een nog luider lachsalvo dan eerder.
“Arts worden? Ach, meisje toch,” hikte de man met zijn snor tussen het lachen door. “Reiner mijn jongen, trouw alsjeblieft met haar voordat het te laat voor het arme kind is.”
Eva kon niet eens doen alsof ze het grappig vond dit keer. Haar smalle handen knepen in de stof van haar rok. Gevoelens van woede en onmacht maakten zich meester van haar fragiele lichaam.
“Ik ga mevrouw Birchenfelt even helpen,” deelde ze mee terwijl ze opstond.
“Dat lijkt me beter, Eva,” knikte Birchenfelt senior.
Natuurlijk leek dat hem beter. De keuken was nu eenmaal haar aangewezen terrein. Dat kreeg je er gratis en voor niets bij wanneer je toevallig met een vagina geboren werd.
“Eef,” sputterde Reiner, maar ze keek niet naar hem om en verliet de salon.

In plaats van naar de keuken, liep ze naar de hal om zichzelf even te herpakken. Ze legde haar hand op de leuning van de luxe, brede trap. Een plukje bruin haar dat ontsnapt was uit haar knot, duwde ze achter haar oor.
Adem in, adem uit.
Dat is wat mama haar altijd geleerd had.
Adem in, adem uit. Tel tot tien. Lach, knik en laat ze maar praten.
Ze moest er nu eenmaal in meegaan.
Wie weet, als ze zich gedroeg als een voorbeeldige maar intelligente dame, leidde het misschien nog wel tot kansen binnen de NSDAP.
Wie weet..
Ze trok de knot los om deze opnieuw vast te maken. Ontsnapte strengetjes haar irriteerden haar mateloos.
Toen ze eenmaal klaar was, liep ze naar de huiskamer. Hier nam ze plaats op één van de leren, luxueuze fauteuils. Ze had nog even geen zin om terug te gaan naar de salon waar haar ambities zojuist finaal de grond in waren getrapt.
Stomme Reiner..
Dana kwam al snel naar haar toegesneld, hopend op een krabbel achter haar spitse oortje. Even focuste het meisje zich volledig op het kleine hondje dat al haar aandacht opeiste. Dat was totdat ze de deur van de hal naar de woonkamer open hoorde gaan. Haar blik kruiste direct met die van één van haar klasgenootjes en het neefje van Reiner: Klaus Kahl.
Ze knikte hem toe maar ging vervolgens verder met het aaien van het hondje. Klaus en zij kenden elkaar nog niet zo goed. Hoewel ze beide graag met Ryker Aschenburg rondhingen, waren de twee nooit op diezelfde manier naar elkaar toegetrokken.
Misschien… misschien dat ze hem vandaag wel beter kon leren kennen? Het zou de eerste keer zijn dat ze hem alleen trof. Als Reiner in de salon bleef zitten dan.
Ze forceerde zichzelf om weer op te kijken naar de hele rits broertjes en zusjes die Klaus leek te hebben.
Dana draaide haar kop om en rende vrolijk op de familie af om hen te begroeten. Nu had Eva niets meer om handen.
“Hey Klaus,” begroette ze hem dus maar.
Voordat hij kon reageren, stormde mevrouw Birchenfelt de ruimte in, een keukenschort om haar middel en een zilveren schaal vol lekkernijen in haar handen. Eén van de jongere broertjes probeerde direct met een wilde beweging een hapje van de plaat te snaaien. Het duwde de arme vrouw bijna omver.
“Oeps! Wat fijn dat jullie er zijn!” begon ze desondanks hartelijk. “Klaus, lieverd, ga lekker bij Eva zitten. Heb je honger? Kan ik wat te drinken voor jullie halen?”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen