Ik en Nathan wandelden samen naar huis. Terwijl we dat deden, kwamen we iemand bekend tegen.

"Jordan?" "Hallo, Nathan, Zaina" "Wat doe jij hier?" "Een beetje rondhangen met vrienden, dat is alles", zei Jordan. "Ik heb hem nog nooit gezien, ik bedoel, ik heb hem nog nooit zien rondhangen met vrienden", zei ik. "Laat hem maar doen", zei Nathan. "En heb je al gemerkt hoe Mark zich gedraagt? Hij is helemaal ontmoedigt, normaal is hij nooit zo geweest, of wel soms?"

Toen we thuis aankwamen, aten we ons middageten en gingen we op de sofa zitten. "Over een uurtje moeten we naar het trainingskamp", zei ik en ik keek naar de klok boven de televisie. "Ja, maar ik denk dat het wel leuk gaat worden, denk je niet? In de school overnachten doe je niet altijd, of wel soms?" "Ja, maar ik denk dat Mark daar niet hetzelfde over denkt", zei ik en ik zuchtte. "Weetje, je moet Mark gewoon laten doen. Hij komt er uiteindelijk zelf wel over, of niet soms?" "Ja...", zei ik en ik ging naar de keuken voor een snack. Ik ben echt een vreetzak. "Haal ook iets voor mij!", riep Nathan me na. “Ja, dat ging ik al doen”, zei ik en ik rolde met mijn ogen. Ik deed de kast open en keek naar boven. Opeens viel er een glas uit de kast en lande één centimeter voor me op de grond. “Zaina?”, riep Nathan en hij kwam aanrennen. “Wat is er gebeurd?” “Er viel een glas uit de kast, maar gelukkig is hij niet op mij gevallen”, zei ik huiverend. “Er mag niks met jou gebeuren, je bent het enigste wat ik nog bij me heb!”, zei hij opeens heel emotioneel. Hij gaf me een knuffel en raapte daarna het glas op, dat in tientallen stukjes was gebroken.

Nadat Nathan alles had opgeraapt, gingen we naar onze kamers om ons om te kleden, want het trainingskamp was over een halfuur. “Heb je je pyjama al in de tas gedaan?”, vroeg ik aan Nathan. “Ah, nee, dat moet ik nog doen!”, riep hij. “Ik ga omkleden”, zei ik en ik deed mijn deur dicht. Ik kleedde me om en ik keek even in de spiegel. Mijn haar was een hele wirwar geworden en ik leek eruit alsof ik net had geslapen. “Nathan, heb jij de kam soms?” “Yup, ik ben mijn haar aan het doen” “Doe snel, ik moet mijn haar ook nog kammen”, zei ik en ik zuchtte eens diep.

"Dan moest je maar niet zo lang haar hebben", zei Nathan. "Degene die hier geen lang haar moet hebben ben jij, meisje!", zei ik lachend. Na tien minuten kreeg ik de kam. Ik deed mijn haar in vijf minuten en deed mijn jas aan. "Gaan we?", vroeg ik aan Nathan. "Yup, ik ben klaar", zei hij terwijl hij een paar berichten doorstuurde via zijn gsm. "Ik heb net met Axel gepraat. Hij komt ook van deze weg, we kunnen samen gaan", zei hij. "Ah leuk! Sinds wanneer heb jij een chat met Axel?", vroeg ik. "Al heel lang", zei hij en hij glimlachte. "Ik hoop dat het trainingskamp leuk zal worden", zuchtte ik. Volgens mij hadden we dat ook ooit eens bij Royale gedaan, maar toen was alles verknalt doordat Jude het eten was vergeten. Ik weet nog dat David toen heel de tijd achter Jude aan rende.

"Waar denk je aan?" "Ah niks, gewoon een beetje in gedachte verzonken" "Waarover?" "Nathan! Stop met heel de tijd van die irritante vragen de stellen!" "Ik mag toch weten wat zich afspeelt in jouw hersenen?" "Nee!", riep ik lachend en ik gaf hem een vriendschappelijk duwtje. "Hé, ik ben wel je broer, weet je dat? Respect voor oudere mensen dan jou, of heeft je moeder dat je niet geleerd!", riep hij. "Je bent niet tachtig jaar ouder dan me, of wel soms, opa Nathan?", zei ik terug om hem te plagen. "Dan moet je me wel bij mijn achternaam noemen voor extra respect!", zei Nathan. "Opa Swift, waar is uw wandelstok?", zei ik tegen Nathan. Nathan proestte het uit en samen gingen we lachend naar buiten, en terwijl ik de deur op slot deed, kwam Axel ook bij ons staan. "Hi", zei hij

Reacties (1)

  • Moonfoster

    Rondhangen moet vrienden= plannen hoe ze het beste een school kunnen vernietigen

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen