Foto bij 24

Ik plof op een barkruk en laat mijn hoofd in mijn handen rusten, ik kan mij niet herinneren dat ik ooit zo veel plezier in dansen heb gehad. Harry is een uitstekende danser, hij lijkt alles te kunnen. Zou hij ook klassiek kunnen dansen? Zou hij kunnen walsen? Ik zou het hem moeten vragen, ja dat moet ik echt doen. Ik kijk naar hem terwijl hij een whiskey en 2 glazen water besteld en meteen weet ik dat ik dat dus nooit ga vragen. Beteuterd kijk ik hoe ik 2 glazen water voor mij gezet krijg.
"Drink." Ik doe wat hij wil en pas na een slokje, besef ik hoeveel dorst ik heb. Dus ik klok de 2 glazen weg en veeg mijn lippen af met de rug van mijn hand. "Over een tijdje kun je de wereld weer bekijken vanuit jou nuchtere ogen, want zoveel heb je niet gedronken toch?" Ik zet mijn tanden kort in mijn onderlip, "jawel, ik was gefrustreerd en toen heb ik." Maar ik kan mijn zin niet afmaken, want Harry tettert er al weer doorheen.
"Je weet toch dat dat heel stom is? Je moet nooit drinken als je gefrustreerd bent." Ik kan er niks aan doen, maar ik lach hem uit. "Dat moet jij nodig zeggen," ik schrik als hij mijn gezicht naar zich toetrekt en mij boos aankijkt. "Inderdaad, want als ik teveel gebruik zoek ik zwakke personen en geniet van hun pijn." Ik voel het bloed uit mijn gezicht trekken, ik zie hoe zijn boze ogen plaatst maken voor de schuldige.
"Sorry, fuck, dat had ik niet mogen zeggen. Ik meende dat niet, jij bent niet zwak." "Je maakt het er ook niet beter op, stop met praten." Ik leg mijn vinger op zijn lippen en kijk naar het effect dat dit op hem heeft. Dan trekt zijn rechter mondhoek omhoog en ik zie hoe zijn ogen gaan glimmen, terwijl hij zijn lippen opent en zijn tanden in mijn vinger zet.
Ik zuig mijn longen vol lucht en probeer mijn vinger niet weg te trekken, maar ik voel hoe mijn wangen rood worden. Mijn lichaam reageert heftig op deze aanraking en ik zie aan Harry dat hij weet wat hij doet.

Dankbaar trek ik mijn hand terug, als hij mijn vinger los laat met zijn tanden. "Kom," hij pakt mijn pols en trekt mij van de kruk af. Ik laat mij mee trekken de buiten lucht in, dankbaar voel ik de koele lucht op mijn warme wangen. Het is te merken dat het langzaam herfst word en de buitenlucht steeds frisser is.
"Waar gaan we heen?" "Vertel eens, hoe zien jou avonden eruit?" Ik denk aan de bank, tv, de stapels boeken in mijn kamer en de bollen wol in de mand naast de bank.
"Ik denk dat jij dat weet, of niet soms?" Hij geeft mij een glimlach en laat zijn vingers van mijn pols naar mijn hand glijden en hij verstrengeld zijn vingers met de mijne.

"Dat klopt." hij trekt mij tegen zich aan en ik ril als zijn warmte naar mij overslaat.
"Zou je niet eens wat anders willen doen? Heb je 's nachts wel eens door London gewandeld?" Ik kan mijzelf niet echt herinneren dat ik later dan 11 uur op straat ben geweest, maar nu zijn we 4 uur verder en ik besef dat ik nog nooit op dit uur gezworven heb door de Londonse straten.
"Nee, nog nooit." Opnieuw een glimlach, waardoor de kuiltjes in zijn wangen verschijnen.

"Perfect, kom."
Hij houd een taxi aan en laat ons naar Richmond Park rijden. Ik twijfel een klein beetje, het is nou niet dat ik echt veilig bij deze man ben. Blijkbaar is dat van mijn gezicht af te lezen, want hij aait geruststellend over mijn bovenbeen. "Ik heb niks op, op die slok whiskey na dan." "Is het wel veilig, om daar 's nachts te komen?" Hij haalt zijn schouders op, "je bent bij mij, veiliger kun je niet zijn." Nou Harry, daar denk ik toch iets anders over, want jij bent levensgevaarlijk voor mij.
Mijn blik gaat naar buiten waar de gebouwen en auto's voorbij flitsen. "Waarom wil je daar heen?" Het park komt in zicht en ik voel hoe hij naar mij toe leunt, "dat vertel ik zo." Zijn hete adem strijkt over mijn nek en ik moet met veel moeite een rilling tegenhouden.

Een beetje hijgend volg ik Harry naar de top van een heuvel, waar hij neerploft. "Oké, vertel waarom wij in vredes naam helemaal hier heen moeten, in het holst van de nacht Styles!" Mijn stem klinkt iets geïrriteerder dan ik bedoelde, maar toch, het is koud, ik heb lang moeten lopen en ik ben aangeschoten, wat deze wandeling niet soepeler deed maken. Toen we bij de poort van het park aankwamen, ik zou zweren, dat hij het slot openbrak.

Harry wijst, terwijl hij mij naar zich toe trekt.

"Kijk, daar tussen de bomen." Ik hap even naar adem, het uitzicht is verbijsterend mooi. Vol bewondering zie ik in de verte city of London, door de lichten is duidelijk waar we naar kijken. "St Paul’s Cathedral, staat daar statig en oud. Met iets verder, Windsor Castle. Mijn opa nam mij hier vroeger mee naar toe, hij vond het een magische en kille plek. Maar ik vind het vooral magisch."
Ik laat toe dat hij mij dichter tegen zich aantrekt, terwijl ik mij af vraag, wat er kil is aan deze plek, want het is prachtig. Het is een heldere nacht, de lichtjes en sterren maken het inderdaad een magisch geheel en ik zou hier uren naar kunnen kijken. Even vormt zich ook het beeld van een kleine en jonge versie van Harry, die de hand van zijn opa stevig vast heeft en kijkend naar het zelfde uitzicht als wij nu.
"Ik moet het toch vragen, waarom vond hij het een kille plek? Want het is prachtig." Ik verbaas mij, als Harry begint te vertellen. Zijn rustige stem, laat kippenvel verschijnen op mijn huid. Hij is goed in het vertellen van verhalen, het is haast of ik het beleef.

"Anna Boleyn, een dame waar al een vloek op rusten bij haar geboorte als je het mij vraagt. Ze was een dochter van een graaf, haar vader hield een huwelijk tegen met een andere man en ze trouwde uiteindelijk in het geheim met Hendrik VIII. Maar dat huwelijk was niet volmaakt, ze schonk hem een dochter, Elisabeth 1. Maar geen zoon, je weet hoe dat is, mannen wilden toen der tijd een zoon voor de opvolging. Maar ze gaf hem een dochter en er kwamen geen andere kinderen, ze kreeg 3 miskramen, misschien wel meer."

Even is hij stil terwijl hij met zijn vingers door mijn haar aait en genietend laat ik mijn hoofd op zijn schouder zakken.

"Hij verloor zijn interesse in Anna, een andere vrouw kwam in beeld. Hij was ontrouw en zij merkte dat, maar ze was een sterke vrouw. En weet je wat mannen daarvan denken? Ze zijn er doodsbang voor, voor sterke vrouwen, dus hij ging opzoek naar redenen waardoor hij van haar af kon. Hij kreeg zijn zin, natuurlijk. Ze is gearresteerd voor hekserij, incest en ontucht. Hij heeft haar laten onthoofden, ze heeft in de Tower vast gezeten. Hij liet haar onthoofden met een zwaard, op haar knieën. Anna is vooral bekend om haar woorden die ze zei, voordat ze stierf. Eentje ervan is; 'Als ik moet sterven, dan zal ik moedig sterven, zoals ik heb geleefd.' Haar dood werd geluid door een kanonsschot, waar Hendrik op wachten, hier waar wij nu staan."

De stilte is luid als Harry stopt met vertellen en ik hier verbijsterd zit. Dit was alles behalve een liefdes verhaal, die zinnen uit zijn mond zijn angstaanjagend. Want hij verteld het op een manier alsof het een prachtig verhaal is, hij laat het haast prachtig klinken.
"Ik weet het, het is fucked up, mijn opa heeft het mij pas jaren later verteld, hij vond mij te jong voor geweld. Ironisch wel, als hij eens wist wat er van mij geworden is."
Opnieuw valt er een stilte, terwijl ik mij concentreer op de lichtjes.

"Ben je bang voor me?" Zij adem zit opnieuw in mijn nek en ik ril, "ja." Ik voel hem haast lachen als ik ademloos beaam wat hij allang weet.
"Goed zo," het is een fluistering, maar het klinkt luid in mijn oren. Voor ik nog iets kan doen, slaat hij zijn benen over mij heen en gaat op mijn bovenbenen zitten. "Denk er aan, dat zul je nodig hebben als ik wil doen, wat ik denk dat ik wil doen." Langzaam voel ik zijn handen over mijn lichaam glijden, zijn vingertoppen over mijn verstijfde armen, zijn handpalmen over mijn zij en zijn kruis schurend richting de mijne.

Ja ik ben bang voor hem, maar ik ben banger voor de gevoelens en tintelingen die door mijn lichaam razen.

Reacties (1)

  • LeLouisx3

    Wauw, wie had ooit gedacht dat ik meer zou leren door een fanfic te lezen dan tijdens de les geschiedenis?

    "Sorry, fuck, dat had ik niet mogen zeggen. Ik meende dat niet, jij bent niet zwak."
    Ze zijn er doodsbang voor, voor sterke vrouwen
    Hmm hoe ironisch...


    Maar hoe durf je op dit punt te stoppen!

    4 dagen geleden
    • bels

      Hahaha ja goed he! Deed er ook een eeuwigheid over wel, haha. Maar heel ironisch, is het niet? 😏

      4 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen