❂ Pandora Lovegood ❂
Zaheer's dark green sweater • black heels • silver necklace with a P


[/quote]

Met Zaheer zijn vingers verstrengeld in de hare lag Pandora tegen zijn borst aan. Op het dak van haar huis. Normaliter lag ze hier alleen. Te staren naar de sterren. Maar ze moest toegeven dat het niet verkeerd was om hier in Zaheer zijn gezelschap te zijn. Hij leek een ander persoon hier. Weg van de buitenwereld. Alleen met haar.
      Ze vroeg of hij wel eens naar de sterren keek en waar hij woonde. Nu ze alleen met hem was, besefte Pandora zich hoe weinig ze eigenlijk van de jongen af wist. Al 5 jaar zaten ze bij elkaar in de klas. Haar broer en hij waren zowat beste vrienden, maar zij kende hem eigenlijk niet.
“Kijk je wel eens naar de sterren? Waar je woont?”
“Soms, ‘Kijk jij wel vaak hier naar de sterren?”
”Bijna iedere avond. Het is een van de mooiste plekken van het huis, vind ik. Hier voel ik me thuis.”
      Last van verlegenheid had Pandora bijna nooit, maar de laatste beetjes terughoudendheid werden met de minuut minder in Zaheer zijn bijzijn. Ze voelde zich vrij.
”Mijn thuis is in Cambridge, je moet maar een keer langs komen, dan laat ik je mijn wereld zien.” vertelde hij haar.
Pandora dacht daar over na. Ze zou daar nu wel naar toe willen. Hoe langer ze zijn hand vast hield, hoe nieuwsgierig ze werd naar zijn leven. “Dat zou fijn zijn.” Zei ze zachtjes. “Ik zou graag je thuis zien.” en ze kneep kort in zijn hand.
      “Pandora!?” Klonk de harde, maar schelle stem van haar moeder. Shit!.
Pandora draaide zich om, bracht haar hand opnieuw op Zaheer zijn mond en keek hem met grote ogen aan.
“Pandora?! Liefje?!” Probeerde haar moeder opnieuw. Pandora dacht de hakken van haar moeder te kunnen horen op de stenen in de tuin. Na een paar minuten leek ze het op te geven en sloot de achterdeur weer.
      Lachend haalde Pandora haar hand van Zaheer zijn mond af en liet zichzelf opgelucht op zijn borst vallen. “Ik denk dat we moeten gaan.” Pandora duwde zichzelf weer iets omhoog en keek Zaheer aan. In het licht van de sterern en de maan leek zijn kaak nog scherper en zijn ogen nog groener. Maar er was ook iets anders. Iets in zijn gezicht was zachter dan gewoonlijk. Hij had iets ontspannens over zich wat ze nog nooit eerder had gezien bij hem. “Je bent knap vanavond.” zei ze zonder enige gene. Het was de waarheid en ze had de behoefte om dat uit te spreken.

Reacties (1)

  • ZainaSwift

    Mooie lay-out! Goed geschreven:)

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen