Een maand later.

Bill POV.

Ik pak mijn koffers in, wanneer mijn behandelend arts binnen komt gelopen. "Fijn om weer naar huis te kunnen?" Vraagt hij.

"Zeker. Door uw behandeling zit ik weer helemaal goed in mijn vel. Ik ben er klaar voor," zeg ik en ze knikt waarna ze mijn mobiele telefoon teruggeeft. Gelijk zet ik hem aan om te zien of Tom nog meer heeft gestuurd in de afgelopen jaren. "Fuck," breng ik uit.

"Is er een probleem?" Vraagt mijn dokter.

"Mijn laatste bericht naar mijn vriend toe is nooit verzonden. Nu denkt hij vast dat het mij allemaal niks kon schelen," zeg ik zachtjes, want ik heb hem laten weten dat ik mij zou laten behandelen. Dat ik daarna terug zou komen voor hem en om een band met Sophie en Loa zou kunnen opbouwen. Ik heb er de afgelopen tijd alles aan gedaan om te leren hoe je met iemand kan communiceren die zowel blind als doof is. "Ik ga maar,"zeg ik dan waarna ik met mijn spullen vertrek.



Zodra ik op het platteland ben aangekomen loop ik het weiland in, maar ik blijf stilstaan wanneer ik Tom met z'n arm om een jonge vrouw heen zie staan en ik laat mijn koffers zakken. Ik wist dat ik hierop voorbereid moest zijn, maar het doet toch pijn. Ik laat mijn blik dan afglijden naar het meisje dat Sophie moet zijn, die dicht tegen Tom aanstaat en dan kijk ik naar Loa die aan het spelen is in het weiland. Even twijfel ik of ik wel naar ze toe moet lopen, want de kinderen zijn gelukkig, Tom is gelukkig, maar zonder dat ik het echt doorheb brengen mijn voeten mij toch dichterbij.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy
    Dit word nog wat

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen