Bill POV.

Wanneer ik dichterbij kom gelopen vallen Tom zijn ogen op mij en ik slik even. "Wat doe je hier?" Vraagt hij.

"Ik ben terug, voor de kinderen," zeg ik dan, want met zijn vriendin naast hem durf ik niet te zeggen dat ik ook voor hem ben teruggekomen.

Ik zie hoe Tom dan bij Sophie neerhurkt om haar te laten weten dat ik er ben. "Ik hoop dat je dit keer van plan bent om te blijven, want gekwetste kinderen wil ik niet," zegt Tom en ik knik even en nu hurk ik voor Sophie neer.

"Sorry dat ik er nu pas ben," zeg ik zachtjes, terwijl ik langzaam de gebaren voor die zin maak terwijl Sophie de bewegingen van mijn handen voelt en daarna krijg ik gelijk een knuffel van d'r en ik glimlach even.

"Jouw gebaren zijn nog beter dan die van mij," zegt Tom ineens met grote ogen en ik glimlach even.

"Ik heb er veel tijd in gestoken. Ze moet iedere houding en beweging kunnen voelen, dus ik heb er ook op geoefend om het langzaam te doen," zeg ik en Tom knikt even.

"Schat, zou jij Sophie en Loa even mee naar binnen willen nemen?" Vraagt Tom ineens aan z'n vriendin, die knikt waarna ze Sophie d'r handje vastpakt en Loa roept. "Met Loa heb je straks nog wel wat tijd," zegt Tom en ik knik even.

"Mijn berichtje is nooit aangekomen. Sorry dat je daardoor niks wist van wat er in mijn leven speelde. Ik had gestuurd dat ik terug zou komen na mijn behandeling," zeg ik en ineens slaat Tom z'n armen om mij heen.

"Ik ben blij dat je terug bent. Deze knuffel betekent trouwens niet dat ik je vergeven heb," zegt Tom en hij laat mij weer los.

Reacties?

Reacties (2)

  • Luckey

    Het is in elk geval iets

    6 dagen geleden
  • Luckey

    Het is in elk geval iets

    6 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen