Het heeft even geduurd, maar er is weer een nieuw hoofdstuk. ik hoop dat jullie het leuk vinden. reacties en kudo's worden op prijs gesteld.

Hoofdstuk 18:

Zodra er op de deur wordt geklopt, loopt Sappho ernaartoe en doet hem open. “Dag Busther, hoe gaat het?” “Leuk dat je het vraagt Sappho. Het gaat goed, ik hoop dat voor jou hetzelfde geldt.” “Zeker. Kom anders even binnen.”
Busther stapt de drempel over en gaat op de pianokruk zitten. Hij knikt even naar mij en vervolgt het gesprek met Sappho. “Hoeveel punten heb je mevrouw Clemy gegeven?” “Ik heb gekozen om haar de volledige punten toe te kennen. Het mee drummen van ‘Hit the Road Jack’ was voor de tijd dat ze heeft geoefend heel goed. Zegt ze zelfverzekerd terwijl ze hem recht aankijkt. Verbaast schut Busther zijn hoofd en kijkt naar mij, “Zo heb je gedrumd? Dat is knap.” Zegt hij met toch wat bewondering in zijn stem.
“Ik vond het wel moeilijk, maar volgens mij ging het wel redelijk.” Zeg ik wat aarzelend. “Wel redelijk.” Zegt Sappho verontwaardigd. “Voor de tijd dat je hebt geoefend was het geweldig. Ik wil je dan ook voorstellen om je drum les te gaan geven.” Voor ik daarop kan reageren komt Busther er snel tussen, “Dat klinkt heel leuk, maar daar moeten jullie het anders later over hebben. Nu moeten Aurora en ik snel door. Immers heeft Aurora nog niet al haar punten van vandaag. Daarom moeten we nu gaan.” Busther wenkt mij en loopt naar buiten.
Snel geef ik Sappho nog een knuffel, zeg dat we nog wel contact gaan hebben en ren Busther achterna.

“Je bent goed bezig Aurora. Ik had niet verwacht dat Je hier alle punten zou behalen.” Als we langs een bankje komen met zicht op de zee houdt hij even in en gaat zitten. Aangezien het eruit ziet alsof hij niet snel weggaat neem ik naast hem plaats. “Om eerlijk te zijn, had ik dat ook niet verwacht.”
“Dan is het nog mooier om een dergelijke score te behalen.” Zegt hij op een neutrale toon.
Opgelaten begin ik te praten, “Ik heb een vraagje. Hoe kan ik de laatste punten verdienen?” “Ah, dat is een goede vraag. Je weet dat er een groot meer is op Moja?” Bevestigend knik ik. “Mooi zo. In het midden van het meer ligt een klein eiland. Je laatste opdracht is om daar zonder hulp te komen.”
“Hoe moet ik dat dan doen?” Zeg ik vol ongeloof. “Je krijgt een kompas en een aantal andere survival artikelen mee.” Ongemakkelijk slik ik, “Wanneer moet ik vertrekken?”
“Zo snel mogelijk. Je spullen zijn al ingepakt, en staan klaar om mee te nemen.”
Dan stapt Busther op en loopt richting het huis van zijn moeder. Zonder om te kijken gebaart hij dat ik mee moet lopen. Ik sta op en volg hem.

We stappen het huisje binnen. “Nu krijg je nog wat eten van ons, maar daarna ben je op jezelf aangewezen om eten te vinden.” Ik ben wel zenuwachtig, maar stiekem vind ik het ook best leuk.
Van de moeder van Busther krijg ik een bord soep voorgezet en een stapeltje boterhammen. Gretig begin ik te eten. Met volle mond vraag ik, “Binnen welke tijd moet ik op de bestemming aankomen?” “Er zit geen strakke deadline aan. Het doel is vooral of je zonder hulp kan overleven en zelf je weg kan vinden.” Begrijpend knik ik.
Busther pakt de tas waar mijn spullen inzitten. “Graag neem ik nog de voorwerpen met je door. We kunnen je immers niet helemaal zonder kennis op weg sturen.” Zegt hij met een blik op mij.
Hij maakt de tas open en haalt één voor één de voorwerpen eruit. “Er zit een extra set kleren in, spullen om vuur mee te maken, een noodknop, een zakmes, een klein pistool om of dieren weg te jagen of te doden voor het vlees, een boek waarin eetbare planten staan, een rol touw, een gevulde water fles en tenslotte een kompas. Weet je hoe je met een kompas moet werken?”
“Ja dat weet ik.” Tevreden knikt hij. “Je moet hier vandaan richting het noordoosten. Dit is de laatste kennis die ik je meegeef.” Graag zou ik je slimme lenzen tijdelijk afnemen, uiteindelijk krijg je ze terug. Als je ze zou houden zou dat je mogelijk een oneerlijke voorsprong geven. “Oh, daar had ik niet eens aan gedacht.” Ik haal ze uit mijn ogen en geef ze aan hem. Hij pakt ze aan, doet ze in een doosje en stopt de spullen weer in de tas. Hij steekt zijn hand uit en zegt, “Wie weet tot een volgende keer. Vanaf dit moment ben ik niet meer je contactpersoon.” Ik schut zijn hand, doe de tas op mijn rug en neem afscheid van hem en zijn moeder.

Reacties (1)

  • ZainaSwift

    (Y)Goed geschreven

    1 week geleden
    • Deparnieux

      Oké jij bent snel. ik had niet verwacht dat iemand hem nu al zou lezen. bedankt

      1 week geleden
    • ZainaSwift

      :)Ik was toevallig online

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen