Ik en Julia zitten buiten in de tuin te voetballen. We zijn een week geleden aangekomen in Tokio en hebben heel het huis ingericht met mijn grote broer, Lorenzo. Het was heel leuk, en we hebben al heel wat nieuwe mensen ontmoet die ons hielpen bij het inrichten.

"Pas de bal!", riep ik. "Hier komt hij!", riep Camillia en ze paste de bal naar me. "Het voelt zo raar om na zolang een voetbal aan te raken", zei ik. "Doe normaal, voor de vlucht had je ook gevoetbald, dus je hebt gewoon 24 uur geen bal aangeraakt" "Dat is gewoon veel te veel!", zei ik en ik paste de bal terug naar Camillia. "Je bent echt een voetbalgek", zei ze en ze glimlachte.

Lorenzo kwam de tuin ook binnen, en zo te zien had hij net een dutje gedaan. "Hallo", zei hij slaperig. "Waarom zijn jullie al zo vroeg wakker?" "Het is al twee uur, Lorenzo", zei Camillia. Ik giechelde. "Is het al twee uur?", zei hij. "Ik denk dat het komt doordat er zeven uur tijdsverschil is tussen Italië en Japan", zei ik en ik keek op mijn horloge. "Ik moet mijn horloge nog goed zetten."

"We moeten vandaag het huis nog schilderen!", zei Camillia. "Dat was ik al helemaal vergeten", zei Lorenzo. Hij had zeker liever willen verder slapen dan vroeger wakker worden. "Luilak", zei Camillia. "Zwijg, mevrouw die elke vlucht moet kotsen", zei Lorenzo. "Wat bedoel je daarmee?", zei Camillia boos. "Je hebt in elke vlucht wel minstens een keer gekotst, of ben je het nu al vergeten?", zei Lorenzo. "Ik heb gewoon hoogtevrees, dat is alles", zei ze mopperend. "Maak geen ruzie, we moeten nog veel werken", zei Lorenzo. "Ja, hou op", zei ik.

Ze wierp ons boze blikken toe en ging naar binnen. "Zij begon", zei Lorenzo en hij hield zijn schouders op. "Ze word zo wel blij", zei ik. "Gaan we al beginnen met verven?", zei ik. "Ja, maar eerst moeten we nog verf kopen bij de winkels" "Bijna vergeten", zei ik en ik keek naar het huis naast ons. Wie zou daar wonen? Ik vraag me af of daar ook kinderen wonen.

Ik en Lorenzo gingen allebei naar de Japanse winkels, en we kochten er verf. Het moeilijke was dat we weinig Japans konden, en dat het een moeilijke klus zou worden om te kunnen lezen wat er op de verf stond en welke soort het was. Gelukkig was er een meneer die ook Engels kon, en aangezien we lessen Engels op school hadden gekregen, konden we het ermee doen. Ik en Lorenzo kwamen thuis met potten verf, en begonnen met te schilderen. "Hoe moet je eigenlijk schilderen?", vroeg ik aan Lorenzo. "Kijk en leer", zei hij en hij begon het me voor te doen. Na zijn voorstelling begonnen we allebei te schilderen en na een uur hadden we de woonkamer al afgeschilderd. Wat we niet hadden opgemerkt was dat Camillia er met een andere pot verf van door was en haar eigen kamer allang had geschilderd.

"Bedankt hoor!", zei Lorenzo terwijl hij Camellia's bekeek. "Het is wel goed geschilderd!", zei ik. "Ja, gelukkig", zei Lorenzo. "Eindelijk, ik krijg een compliment", zei Camillia opgelucht. "We haten je niet hoor, we zijn wel je familie volgens mij", zei Lorenzo. "Dat is lief!", zei Camillia en ze gaf ons allebei een knuffel. "Gaan we samen wat gaan eten?", zei Camillia. "Ja, goed idee!", zeiden we allebei. We gingen buiten eten, en het werd een leuke middag, behalve voor Camillia. Ze haat Japanse gerechten.

Reacties (1)

  • Moonfoster

    Verhuizen naar Japan en amper Japan kunnen?
    Ik dacht dat je daar speciaal voor moest oefenen

    1 maand geleden
    • ZainaSwift

      Ja, dat gaan ze nog leren, hoop ik.

      1 maand geleden
    • LinSwift

      Ja, dat hoop ik ook.

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen