Een paar dagen later.

Bill POV.

Wanneer de bel gaat maak ik in eerste instantie geen aanstalten om mijn bed uit te komen, maar wanneer de bel maar blijft gaan loop ik toch geïrriteerd naar de deur. "Wat moet je Andreas?" Vraag ik kwaad.

"Ehm, zo te zien is het moment voor mij daar om jouw humeur te verbeteren," zegt hij en ik knijp mijn ogen samen.

"Dat is nergens voor nodig," zeg ik.

"Bill, je bent vandaag niet op het werk gekomen. Afgelopen weekend heb ik je niet kunnen bereiken. Ik kan je even verdriet laten hebben, maar dat stopt nu echt," zegt Andreas.

"Weet je hoe pijn het doet dat Tom totaal niks met het kind te maken wilt hebben! Dat doet pijn Andi! Heel veel pijn!" Roep ik kwaad.

"Dat snap ik, maar het kan zijn eerste reactie zijn geweest. Hij kan er nu anders over denken," zegt Andreas.

"Ik ga mijzelf niet opnieuw voor schut zetten. Ik ga Tom niet achterna blijven lopen. Hij heeft gesproken en zo blijft het. Ik heb alleen tijd nodig om dat te verwerken. Gelukkig duurt het nog een hele tijd voordat ik het mijn kind moet gaan uitleggen," zeg ik en Andreas zucht.

"Blijf op z'n minst leven Bill. Je zit nu helemaal in dat verdriet, maar daar moet je mee stoppen. Je mag verdrietig zijn, maar kom dan op z'n minst wel gewoon naar het werk," zegt Andreas.

"Ik kom morgen weer, laat jij jezelf uit?" Vraag ik waarna ik terug naar boven loop.

Reacties?

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen