Foto bij [57] What?! I'm the little sister of one of those gays?! Please kill me...

Ik schaam me dood dat het zo lang duurde.
Ik kan nu wel smoesjes gaan bedenken, maar dat heeft toch geen effect. Ik had gewoon geen zin om te schrijven. Nu nog steeds niet, maar ik wilde jullie niet langer laten wachten.

Bedankt voor jullie reacties <3


“Kun je lopen?” Hij twijfelt. “Ik help je wel. We gaan wel even naar mijn huis toe.” Hij glimlacht naar me. Iets wat hij waarschijnlijk nooit zou doen. We zijn er duidelijk allebei verbaasd over.
“Dat was eng,” mompelt hij grinnikend. Ik knik instemmend en loop voorzichtig met zijn hele gewicht op mijn schouders steunend terug naar mijn huis.

Hijgend druk ik op de bel. Ik mag dan wel sterk zijn en Bill licht, dit is geen pretje. Hij is aardig verzwakt en kan amper zelf lopen. Van de andere kant van de deur klinkt er wat gestommel en dan gaat de deur open. Georg staart verbijsterd van Bill naar mij en weer terug.
“Ik was het niet!” snauw ik en duw hem ruw aan de kant zodat ik naar binnen kan. Ik strompel meteen door naar de woonkamer, waar mijn moeder meteen van de bank opstaat.
“Anouk, wat…”
“Ik was het niet!” roep ik geïrriteerd. Kom op zeg! Ik mag dan wel een vreselijk mens zijn, waarom zou ik Kaulitz dan halfdood meeslepen? Denken ze soms dat ik achterlijk ben? Ik leg Bill voorzichtig op de bank en strek dan mijn rug. Ik kreun. Het doet pijn. Bill grinnikt zachtjes, maar stopt meteen als ik hem een dodende blik werp. Dat ik hem nu heb gered, wilt nog niet zeggen dat ik hem nu mag. Ik kon hem gewoon moeilijk dood laten gaan.
“Tom is onderweg,” zegt Georg als hij de kamer binnenkomt. Hij kijkt me strak aan. Ik slaak een gefrustreerd kreetje en gooi mijn armen in de lucht.
“Waarom gelooft niemand me als ik zeg dat ik onschuldig ben!” schreeuw ik.
“Zij heeft me juist gered,” piept Bill. Iedereen kijkt hem verbaasd aan.
“Wacht, ik volg het even niet meer. Zíj heeft jou gered?” herhaalt Georg langzaam. Meteen heeft hij een klap tegen zijn schouder te pakken.
“Ja,” zucht Bill moeilijk. “Ik was op weg naar Dawn en – werd lastig gevallen door wat jongens. Ze – sloegen me in elkaar en als – Anouk er niet was geweest dan – was het niet zo goed afgelopen.” Zijn stem klinkt zwak en hij praat moeilijk. Waarom bellen die sukkels dan ook geen ambulance? Ik heb er niks mee te maken. ik heb gedaan wat ik kon, wat het goede was. Nu is het tijd om me te gaan douchen. Ik stink en zit onder het bloed. Zonder op de anderen te letten strompel ik naar de badkamer toe. De deur draai ik achter me op slot. Mijn kleren landen al gauw in het hoekje en ik stap onder de warme douche.
Mijn hersenen maken overuren. Ik weet niet wat er mis is met me. Ik heb gewoon Bill gered, de jongen waar ik een hekel aan heb. De jongen die ik kapot probeer te maken. Ik had gewoon weg moeten lopen. Ik had me er niet mee moeten bemoeien. Wat was er gebeurd als ik de jongens niet aan had gekund? Dan was ik hier nu waarschijnlijk niet. Dan lag ik gezellig samen met Bill in een coma. Ik begrijp mezelf niet meer. Dit is tegen alles waar ik voor sta. En nu, voor het eerst, besef ik hoeveel ik mijn beste vriendin nodig heb. Het meisje dat nu een hekel aan me heeft.
Terwijl ik naar mijn voeten staar, merk ik dat het water een beetje rood kleurt. Verbaasd ga ik met mijn handen mijn lichaam af en blijf hangen bij mijn wond. Ik vloek zacht. Niet alweer! En dit keer is het Bill zijn schuld! Goh, wat voelt het heerlijk om iemand anders de schuld te geven. Ik steek mijn hand al uit naar een handdoek, maar twijfel. Wat als ik hier gewoon blijf staan, zou ik dan doodbloeden? Zou het pijn doen, doodgaan? Ik hoop het wel, ik verdien het. Waarschijnlijk is mijn leven helemaal niks waard, waarom zou ik mezelf dan niet meteen een kogel door mijn kop schieten? Is iedereen tenminste weer blij. Al zou ik dan natuurlijk wel zoveel mogelijk mensen meenemen in mijn val. Zoiets als een schietpartij op een school. Eerst mensen waar je een hekel aan hebt vermoorden en dan zelfmoord plegen.
Ik schrik van mijn eigen gedachten en trek de handdoek naar me toe. De douche zet ik uit en de wond dep ik droog. Waarom dacht ik aan mensen vermoorden? Waarom dacht ik aan zelfmoord? Waarom wil ik dood? Ik wil niet dood! Er is nog zoveel dat ik kan en wil doen. Al ben ik dan wel weer bij Marleen… Ik sla mezelf in mijn gezicht. Hoe kan ik zo denken. Ik herken mezelf niet meer. Wie ben ik?!

Reacties?(A)

Reacties (21)

  • SHARRxAngel

    nice,nice,nice!
    Snel verder <33

    1 decennium geleden
  • Scarhead

    Snel verder xz
    x

    1 decennium geleden
  • Maboroshi

    Snel verder(A)
    Zo leuk ^^

    1 decennium geleden
  • CCK

    oehhh dat komt door bill he ze doet raar nu omdat ze bij bill was XD

    1 decennium geleden
  • ChildOfEvil

    Aaaaww she is sweet:D

    Nice snel verder:D

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen