Elia bestuurde het schip, terwijl mannen overboord werden gesmeten. Hij vond de storm stiekem toch eigenlijk erg leuk. Hij was nou eenmaal een geboren avonturier... Hij grijnsde. Toen alle mannen overboord waren gesmeten, kraakte het schip, en viel de mast recht op Elia af. Hij voelde een adrenalinestoot door zich heen gaan, en rende vlug weg van het roer, en viel de mast met een doffe dreun op het schip. Toen spleet het schip zich in tweeen. Elia bleef staan op het wegdrijvende voorsteven. Hij moest van het schip af. Toen hij op het punt stond om in het water te plonzen en het schip stukgaand te verlaten, bedacht hij zich. O, ja! dacht hij hardop. Vergeten. En hij ging zijn kapiteinshut in. Na een poosje kwam hij terug met zijn handen vol met alles wat je zou kunnen bedenken: Wapens, scheepsbeschuit, een kist vol rum... Nou nou, op het eiland moet ik wel even wennen aan het niet-luxe. Ik heb mijn handen nu al vol! Dacht Elia hardop. En hij plonsde, met spullen, kleren en al het water in.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen