ALESSIO CANDELAS


The only certainty in life is death.

Na twee maanden radiostilte had Alessio eindelijk zijn telefoon weer aangezet, om een bericht van Mark te hebben. Het had… ongemakkelijk gevoeld om de woorden te lezen, alsof er niks gebeurd was tussen ze. Maar dat was er wel, en Alessio wist niet goed hoe hij daar mee om moest gaan. Uiteindelijk verwijderde hij het bericht zonder erop te reageren. Er waren twee maanden overheen gegaan zonder antwoord. Twee maanden waarin Alessio al te vaak had nagedacht over die ene nacht. Twee maanden waarin hij er alles aan gedaan had om Mark te vergeten. Er was uiteindelijk niks gebeurd tussen ze, er bestond niks tussen ze. Alessio kon dit ene bericht niet zijn zorgvuldig opgebouwde muur laten afbreken.
Op krukken had hij het vliegtuig verlaten en was hij met wat moeite naar de taxi die voor hem klaarstond gelopen. Zijn koffer had een vriendelijke steward voor hem meegenomen zodat deze veilig in de taxi kon worden gezet.
Het was een van de eerste keren dat Alessio zenuwachtig was voor een meeting. Hij was een makkelijke prater en stond normaal graag in het middelpunt van de aandacht. Hoe meer mensen, hoe meer hij zich er thuis voelde – normaal gesproken. Maar het eerste wat hij zag toen hij binnenkwam was Mark. Het was alsof zijn ogen als een magneet naar de jongeman getrokken werden, zelfs al had hij zich voorgehouden om niet op zoek te gaan.
Het was maar goed dat Alessio meteen naar voren geroepen was. Hij wist niet wat hij anders had moeten zeggen tegen Mark. (Er was niks, er was niks, er was niks).
Na zijn praatje werd Alessio al snel overspoeld door oude bekenden die nog even een praatje kwamen maken of die de gelegenheid aangrepen om hun gids te bedanken voor de reis. Alessio glimlachte, antwoordde, grapte met ze tot hij zich door de groep heen wist te worstelen om naar het toilet te gaan.
Het was Mark die daar de handen stond te wassen. Alessio had moeten doorlopen naar het toilet, maar zelfs met krukken leken zijn benen even niet meer te werken. Hij bleef in de deuropening staan. Wat moest hij zeggen? Moest hij wat zeggen? Moest hij doen alsof hij Mark niet gezien had? Maar Mark zou hem toch allang gezien hebben, dus was dat dan niet raar? Zijn gedachten raasden in het rond.
“Hey,” zei hij uiteindelijk, veel te laat. Misschien stond hij voor het eerst in zijn leven met een mond vol tanden. “Dus dit is waar jij werkt.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen