Ik en Camillia wandelden naar huis. "Onze coach is erg jong, vind ik", zei Camillia om de stilte te doorbreken. "Ja, ze is negentien", antwoordde ik. "Hoe weet jij dat?" "Ik had het aan haar gevraagd", zei ik. "Dat is onbeleefd! Niet meer doen!", beval Camillia. "Ik doe wat ik wil, en ze is toch nog zo jong. Ze leeft met ons mee, niet zoals al die oude oma's die altijd in hun zetel liggen te naaien!", antwoordde ik. "Ja, maar toch. Je moet respect hebben voor ouderen", zei Camillia. Waarom kon ze me gewoon niet mijn ding laten doen? Nog één keer en ik zeg het gewoon direct in haar gezicht dat ze me niet moet bevelen. We hebben alleen maar 2 jaar leeftijdsverschil, en ze doet alsof ze achttien jaar groter is dan mij.

Thuis aangekomen belde ik aan en deed Lorenzo open. "Kom binnen, ik heb een verrassing voor jullie!", riep hij toen we binnenkwamen. "En wat is de verrassing?", zei Camillia ongeduldig. "Nou, kijk maar", zei hij. Op de zetel lagen twee mooie blauwe uniformen. "Van waar heb je dat!", zei Camillia direct. "Van jullie school waar jullie morgen heen gaan", zei Lorenzo. "Dus er is uniform in onze school?", treurde Camillia. "Ja, en ik denk dat dat hetzelfde is in alle Japanse scholen in heel Japan, dus niet zoals Italië", antwoordde Lorenzo glimlachend.

"Wacht: En wanneer ben jij naar school gegaan?", vroeg ik. "Toen jullie 's morgens weg waren, stond ik op elf uur op om naar de school te gaan en ben ik jullie uniformen gaan halen", zei hij tevreden. Hij had tenminste tot elf uur kunnen uitslapen. Ik niet. "En toen gaf de directeur mij deze, die jullie morgen moeten aandoen op jullie eerste schooldag", zei hij. "Dus we gaan morgen naar school?", panikeerde Camillia. "Uhm... ja", bevestigde Lorenzo. "O nee", zei Camillia. "Is er iets?", vroeg ik. "Nee hoor, het gaat wel", zei ze. Ze snelde naar boven. Ik haalde mijn schouders op en keek naar Lorenzo, die stond te giechelen.

"Ja, lach maar, jij moet niet naar school, gelukzak!", zei ik. "Wel, ik moet wel naar school", zei hij. "Haha, dat wist ik dus niet. Dus er zal niemand thuis zijn?", zei ik. "Ja, waarschijnlijk", zei hij. "Ja, nu zijn mama en papa er niet", zei ik. "Ok, ik ga even mijn uniform passen", zei ik snel en ik rende naar boven. Ik deed mijn deur op slot en deed mijn uniform aan. Het paste perfect en het zag er ook heel mooi uit. "De mijne past!", riep ik en ik deed mijn kamer open. "Gelukkig, anders geld verspilt", zei Lorenzo. Ik lachte en ging naar Camillia's kamer.

Ik verveelde me, dus ging ik gewoon naar Camillia. "Wat is er?", zei Camillia toen ik aanklopte. "Mag ik binnenkomen?", vroeg ik. "Ja, kom maar. Maar alleen voor een kwartiertje, dan ga ik slapen", zei ze moe. Sinds wanneer gaat Camillia zo snel slapen? Ik ging naar binnen en zag Camillia op haar bed liggen. Ze zat op haar gsm. "Hoezo ga je zo snel slapen?", vroeg ik verbaasd aan haar. "Gewoon, ik verveel me ziek!", zei ze. "Hhh... Kom dan iets doen of zo!", zei ik. "Ik heb geen zin, ik ben moe, en ik wil slapen. Dus ga maar weg", zei ze boos.

Ik verliet de kamer. Dus het had al geen zin om bij Camillia te zijn, want die was té goed gehumeurd. Ik ging naar mijn eigen kamer en maakte mijn rugzak voor school klaar. Ik keek op mijn horloge, het was al acht uur 's avonds. Het had geen zin meer om buiten te gaan voetballen, want het was al heel donker buiten. Ik keek wat rond in mijn kamer, toen ik opeens weer dacht aan school. Ik was vergeten mijn Japans te herhalen, zodat ik tenminste iets zou begrijpen van wat de leerkrachten zeiden.

"Hey, wat ben je aan het doen?", zei Lorenzo die ongenodigd binnen kwam. "O, ik was mijn Japans aan het herhalen", zei ik. "Moet ik je helpen?", zei Lorenzo. "Ja graag!", zei ik. "Dus, wat zeg je als je iemand wil bedanken voor iets?", vroeg hij me. "Uhm... Dat was... Arigato!", zei ik. "En wat zeg je tegen excuseer?" "Sumimasen, denk ik", antwoordde ik. "Goed zo, nu een moeilijke: Wat zeg je tegen goedemiddag?" "Uchiwawa? Nee, uchinawa, nee, ik weet het niet meer!", zei ik teleurgesteld. "Konichiwa, je was er net niet!", zei Lorenzo lachend. "Hhh, ik hou van talen leren, en meestal heb ik ze snel onder de knie, maar Japans is nog een apartere taal dan de rest", zei ik zuchtend.

"Het gaat wel wat tijd duren voor je de taal echt onder de knie hebt, maar dat komt wel!", zei Lorenzo en hij ga me een bemoedigend schouderklopje. "Ik hoop het! Tot dan maar een beetje overleven met Engels", zei ik en ik pakte mijn papieren met daar het Japanse alfabet op uit mijn bureaulade, die nog steeds een beetje leeg was. Binnenkort zullen daar waarschijnlijk schoolboeken in zitten. "Hier, kijk wat ik voor je heb gekocht", zei Lorenzo en hij haalde een soort tijdschrift vandaan. "Wat is dat?", zei ik. "Dat is manga", zei Lorenzo. "Manga?" "Ja, manga zijn Japanse stripverhalen, deze heb ik gekocht uit een stripautomaat", zei hij. "Een stripautomaat?", zei ik terwijl ik het tijdschrift aandachtig bekeek. "Yup, het zag er leuk uit, dus heb ik hem gekocht", zei Lorenzo terwijl hij glimlachte. "Niet aan Camillia vertellen", zei hij fluisterend. "Ze houdt sowieso niet zoveel van lezen, dus zal ze het waarschijnlijk niet zo erg vinden!", zei ik. "Ja, maar anders gaat ze zeggen: "Je hebt wel iets voor haar gekocht, maar niet voor mij", zei hij terwijl hij haar stem nadeed. We lachten en toen gingen we samen naar beneden om iets te eten.

Na het eten gingen we allebei naar ons bed en gingen we rustig slapen. Eindelijk rust na een hele drukke dag. Maar morgen zou het nog drukker worden, want dan hebben we voor het eerst school in Japan. Spannend!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen