Ik en mevrouw gingen naar binnen in het klaslokaal. Ze was eigenlijk lief en ik kon over alles met haar praten. Nadat ze me het Japans alfabet had geleerd moest ik mezelf voorstellen in het Japans. Ze hielp me wanneer ik ergens vastzat en de tijd ging snel voorbij.

“Mevrouw, hoe heet u eigenlijk?”, vroeg ik haar na even na te denken. “Ik heet Angelina”, zei ze. “Ik ben zesentwintig jaar oud, en ik ben leerkracht Engels op deze school. En ik geef je natuurlijk ook bijles”, zei ze met een glimlach.

“Bent u in Japan geboren?” “Nee, ik ben eigenlijk geboren in Spanje. Mijn moeder was een Italiaan en mijn vader was een Spanjaard. Daarom kan ik beide talen spreken en nu kan ik ook Japans”, zei ze. “Ik had liever in Spanje blijven wonen, maar ja”, voegde ze er nog aan toe. Ik lachte. “Ik zou ook wel liever in Italië hebben gewoond!”, zei ik. “Ok, het is pauze, laten we naar buiten gaan”, zei ze terwijl ze opstond. Ik stemde in, en we verlieten allebei het klaslokaal.

In de gangen kwam ik Tsuru tegen. “En? Hoe was je eerste les?”, vroeg ze. “Best wel leuk! Ze is echt lief!”, zei ik. “Zin in een potje?”, zei Isabella die verder in de gang stond. Ze schoot een bal naar me. Ik schoot hem met een snelle beweging terug, en de leerkracht zei: "Geen voetbal in de gangen" "Ok, sorry", zei ik terwijl ik mijn ogen geërgerd rolde. Isabella lachte en Tsuru grinnikte. "Laten we naar ons voetbalveld gaan, dan kunnen we een beetje spelen", zei Isabella. "Goed idee, laten we gaan", zei Tsuru. "Roep de rest van het team ineens ook, dan kan ik ze ineens voorstellen aan hun nieuwe aanvaller", beval Isabella. "Oké, ik kom binnen vijf minuten", zei Tsuru terwijl ze wegrende om de anderen te gaan halen.

Ik en Isabella wandelden naar het voetbalveld. Het was stil. Je kon de wind horen waaien. Ik onderbrak de stilte en zei: "Waar is de coach eigenlijk?" "Zus Akemi is thuis. Ze komt pas wanneer het training is naar school", zei Isabella. Ze was precies in gedachten verzonken. "Is er iets?", zei ik. Ze rukte uit haar gedachten op en zei: "Ik was aan het denken of we ons moeten inschrijven voor de plaatselijke voetbalcompetitie" "Waarom twijfel je? Gewoon doen!", zei Tsuru die inmiddels al terug was. "Waar zijn de anderen?", vroeg Isabella. "Die komen er zo aan. Ze gaan even wat eten" "Oké, is goed", zei Isabella.

We gingen naar het voetbalveld, en Isabella ging onder de lat staan in het doel. "Schiet!", riep ze. "Oké, hier komt die!", zei ik terwijl ik de bal zo hard schoot als ik kon. De bal gleed langs Isabella's vingers en ging het net. "Bijna tegengehouden!", riep Isabella terwijl ze breed glimlachte. Ik glimlachte terug en Isabella gooide de bal terug. Ik passte de bal naar Tsuru die naast me stond. "Jouw beurt" "Oké, ik ga scoren!", riep ze. We gingen zo door en even later kwam het hele team ook opdagen. Nadat Isabella me aan iedereen voorstelde, kwam coach Akemi op het veld. "Goedemiddag coach!", zei iedereen. De coach glimlachte en keek om zich heen alsof ze iets of iemand zocht.

"Waar is Camillia?", vroeg ze.

Reacties (1)

  • LinSwift

    Omg! Straks is Camelia gekidnapt!!!!!!!:(
    Dat kan gebeuren! O, nee...
    zaina, wat doe je?
    Ik kijk naar de genre van het verhaal en het is...
    ''Misdaad.''
    O, nee dit wordt echt erg!:|

    1 maand geleden
    • ZainaSwift

      Ik ben er nu pas achter gekomen dat ik ben op elk van mijn verhalen misdaad heb staanxD

      1 maand geleden
    • LinSwift

      xDZaina, Zaina toch.
      Jij houdt er wel erg van of niet?

      1 maand geleden
    • ZainaSwift

      (baby)

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen