Jannes POV.

Eindelijk is het weekend aangebroken en staan Boris en ik bij het treinstation te wachten. "Ik ben zo blij dat mijn ouders mij lieten gaan. Ze twijfelden echt heel erg," zeg ik en Boris glimlacht even.

"Daar zijn het ouders voor. Is het jouw eerste keer dat je verder van huis gaat zijn?" Vraagt Boris.

"Ja, wel zonder ouders," zeg ik eerlijk en Boris knikt even.

"Het wordt echt leuk," zegt hij en dan komt de trein ook aan gereden en kunnen we instappen.



Wanneer we bij de camping zijn aangekomen neemt Boris mij gelijk mee naar de stacaravan van zijn ouders. "Voel je, je okay?" Vraagt Boris aan mij.

"Ja, ik ben wat misselijk, maar het komt goed," zeg ik en Boris knikt. "Maar je had gelijk dat de omgeving hier prachtig is," zeg ik en Boris glimlacht even waarna we naar binnen gaan en ik kijk naar de rode rozen op de tafel.

"Ik heb mijn ouders gevraagd die neer te zetten. Ik weet dat rode rozen jouw favoriete bloemen zijn," zegt Boris.

"Hoe weet je dat?" Vraag ik, want we hebben het nooit over bloemen gehad.

"Jouw broers kunnen mij alles over jou vertellen," zegt Boris en ik bloos even waarna ik mijn armen om hem heen sla. "Zullen we door het bos wandelen?" Vraagt Boris dan.

"Ik, ehm, ik ben eigenlijk een beetje moe," beken ik dan.

"Geen probleem, dan maken we het hier binnen gezellig," zegt Boris en ik knik even. Ik weet dat Boris mijn eerste echte liefde is, want Aaron was dat niet, maar hoe vaak is de eerste persoon die je zo gelukkig maakt ook echt je endgame?

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Toch lief hoe die zijn best doet voor Jannes

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen