Bill POV.

Wanneer we bij de begrafenis zijn aangekomen doen Tom en ik er alles aan om ervoor te zorgen dat Jason naast Patrick kan gaan zitten. "Zo lieverd, zit je daar goed?" Vraag ik aan Jason en hij knikt.

"Gelukkig voelt hij zich vandaag weer even beter. Gisteren was ik echt bang dat we hem thuis moesten laten," zegt Tom en ik knik langzaam.

"Normaal zou ik kinderen van hun leeftijd sowieso thuislaten, maar omdat Patrick met z'n vader mee moest heb ik ook maar besloten mijn kinderen mee te nemen. Ook zodat Jason er voor Patrick kan zijn," zeg ik en Tom knikt even en ik kijk even toe hoe Jason Patrick z'n handje in die van hemzelf neemt.

"Waarom is die Jason zo close met mijn neefje?" Vraagt Margret.

"Gun het Patrick lieverd," zeg ik waarna ik naar Devon kijk. De kinderen zijn nog steeds kinderen, maar Devon heeft het vandaag echt moeilijk. Patrick z'n vader ook, maar die moet maar door iemand anders getroost worden, want iemand troosten waar je geen band mee hebt is te ongemakkelijk. "Kom maar Devon," zeg ik en ik leg mijn arm om hem heen.

"Ik wil niet huilen met zoveel mensen," zegt Devon zachtjes.

"Je bent hier niet de enige die zal huilen, echt niet. Als je ergens je emoties kan tonen is dat hier wel," zeg ik, want dat doen de meeste aanwezigen.

Reacties?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen