Tom POV.

"Louisa," zeg ik zachtjes wanneer ik de kamer in kom gelopen en gelijk kijkt ze op.

"Ik wil niet dat mijn kind mij wordt afgepakt," zegt Louisa terwijl ze mij angstig aankijkt en ik kijk even naar haar man en daarna weer terug.

"Mag ik bij je komen zitten? Ik beloof je dat ik jou of de baby niet aanraak," zeg ik en ik zucht opgelucht wanneer Louisa langzaam knikt en ik zet mij naast haar neer. "Louisa, ik snap dat het pijnlijk is om hier aan te denken, maar je kindje is vorig jaar overleden. Dit is het kindje van een andere vrouw. Kijk eens naar dat jongetje," zeg ik zachtjes en Louisa kijkt even naar mij en dan naar het jongetje.

"Maar ik heb een zoon? Waar is mijn zoon dan?" Vraagt ze met tranen in d'r ogen, en het is haar man die de baby dan uit haar armen pakt waarna ik Louisa d'r handen vastneem.

"Het spijt me, maar hij is vorig jaar overleden. Ik snap dat, dat het ergste is wat er kan gebeuren," zeg ik, terwijl er tranen over d'r wangen beginnen te lopen en ik neem haar in mijn armen. "Het is okay," zeg ik zachtjes en na haar wat te hebben getroost sta ik op en pak de baby van haar man over. "Als u beloofd dat ze hulp zoekt zal ik er geen melding van maken," zeg ik dan en hij knikt waarna ik terug naar het ziekenhuis vertrek.

"Je hebt mijn baby terug," zegt de echte moeder en ik knik en leg het jongetje gelijk in haar armen.

"Één van de verpleegkundige ging hem wassen zonder het te melden, maar gelukkig is hij terecht," zeg ik en de moeder knikt en voor mij is het weer tijd om naar huis te gaan, dit keer hopelijk voor een iets langere periode dan maar een paar minuten.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    :(
    Nu naar zijn eigen gezin

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen