Bill POV.

Wanneer ik weer thuis ben met alvast wat spulletjes, breng ik die naar het kamertje dat mij het meest geschikt lijkt voor Raphaël. Ik kijk de kamer even rond en besef dat het niet eens nodig is om het te schilderen, dat scheelt behoorlijk in tijd die Tom en ik er aan kwijt zullen zijn.

Na even besluit ik Tom te bellen, die niet veel later zijn telefoon ook daadwerkelijk opneemt. "Hey schat, ik moest even bij Raphaël weg om op te nemen," zegt hij dan.

"Dat snap ik toch. Ik wou alleen meedelen dat ik de eerste spulletjes thuis heb liggen. De rest wordt over twee weken bezorgd. Dan moet het wel goedkomen, toch?" Vraag ik.

"Dat zeker. Twee weken is snel genoeg. Dan is Raphaël er 100% nog niet klaar voor om bij ons thuis te komen," zegt Tom.

"Het is raar dat zo'n kleintje dan zolang in het ziekenhuis moet liggen. Ik voel echt mee met de ouders die dat meemaken," zeg ik zachtjes.

"Dat snap ik. Het is ook niet makkelijk. Je komt je moet je kind telkens in het ziekenhuis bezoeken. De meeste ouders willen daar eigenlijk de hele dag zijn, wat begrijpelijk is," zegt Tom.

"Ja, ik ben blij dat wij het nu alleen maar indirect meemaken," zeg ik zachtjes, want als dit om mijn eigen kind zou gaan, dan zou ik echt gek worden.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dan is het anders
    Al krijgt de kleine man wel een huis waar die veilig is

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen