Bill POV.

Wanneer we de volgende dag onderweg zijn naar het koningshuis van België, zie ik Tom wat om zich heen kijken. "Waarom ben je zo onrustig schat?" Vraag ik aan hem.

"Ik herinner mij nog dat iemand jou wou doodschieten, en dat ik voor je moest springen. Ik wil gewoon oplettend zijn," zegt Tom.

"Dat was anders. Toen waren er nog heel veel mensen van het volk tegen mij, mede omdat ik ze nooit de kans heb gegeven om mij te leren kennen. Dat is nu allemaal anders," zeg ik en Tom knikt.

"Je hebt gelijk," zegt hij en ik knik, waarna ik naar de kinderen kijk, die op dit moment allemaal nog rustig zijn.

"Hopelijk gaan ze het niet te saai vinden," zeg ik tegen Tom.

"Dat komt wel goed. Daarnaast moet Catrina ons sowieso als voorbeeld gaan gebruiken, want als alles goed loopt wordt zijn de troonopvolger," zegt Tom.

"Ik heb niet het idee dat zij dat wilt," zeg ik dan zachtjes, en hetzelfde geldt eigenlijk voor Margret. Misschien komt dat omdat ze nu nog jong zijn, dus we moeten nu nog geen conclusies gaan trekken. Het is gewoon afwachten. Wanneer de kinderen tiener zijn kunnen we waarschijnlijk al wat meer zeggen over wat ze later willen.

Reacties?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen