Tom POV.

"Dank je dat ik hier kan blijven," zeg ik zachtjes tegen Hope en ze knikt even.

"Maar wat is er nu precies aan de hand?" Vraagt Hope dan aan mij.

"Bill was nogal kwaad omdat ik mijn telefoon niet opnam. Ik snap hem wel, hij heeft alle stress alleen moeten doorstaan," zeg ik zachtjes.

"Welke stress?" Vraagt Hope.

"Laat maar," zeg ik zachtjes, want ik wil nog altijd niet te veel zeggen.

"En je moeder was geen optie?" Vraagt Hope dan.

"Nee, het is beter als mijn moeder niet weet dat Bill en ik nu ruzie hebben, zeker niet omdat ik zeker weet dat het tijdelijk is," zeg ik en Hope knikt begrijpend.

"Fenne gaat sowieso superblij zijn wanneer ze jou morgenochtend eindelijk echt kan ontmoeten," zegt Hope en ik glimlach even.

"Ik ben ook blij dat ik haar kan ontmoeten, maar ga jij nu maar rusten, dat heb je nodig," zeg ik, want nu ik er zelf echt over kan meepraten weet ik hoe zwaar het is, dus wat rust kan ze nu wel gebruiken.

"Welterusten Tom," zegt ze dan.

"Welterusten," zeg ik zachtjes, en zodra ik in bed lig, besluit ik toch even naar mijn mobiel te kijken.

Reacties?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen