Een aantal maanden later.

Tom POV.

Ik kan haast niet geloven dat Bill nog altijd niet terug is. Als ik heel eerlijk ben naar mijzelf toe mis ik hem echt vreselijk. Ik probeer dat niet te laten blijken, want het is niet de bedoeling dat Maaike iets door krijgt. De jongens mistten Bill ook toen hij net weg was, maar omdat ze zo jong zijn lijken ze hem inmiddels eigenlijk alweer te zijn vergeten, maar ik kan dat niet.

"Tom, de baby komt," zegt Maaike ineens en ik kijk haar aan.

"Dan moeten we naar het ziekenhuis," zeg ik en ik pak de tas die we al hadden ingepakt voor dit moment. "Ehm, wat doen we met de kinderen?" Vraag ik dan.

"Die kunnen gewoon bij de tijdelijke nanny blijven," zegt Maaike, maar naar alle eerlijkheid heb ik die tijdelijke nanny nooit iets gevonden. Ze is goed met de jongens, eerlijk waar, maar ze is Bill niet.

"Okay, je hebt gelijk," zeg ik en Maaike knikt waarna ik de tas in de auto zet en Maaike in de auto helpt.

"Ik kan niet wachten om ons kindje te ontmoeten," zegt Maaike.

"Ja, ik ook niet," zeg ik en ik pak even kort Maaike d'r hand vast waarna ik begin te rijden.

"Tom, je moet deze afslag hebben," zegt Maaike ineens.

"Oh, ja, natuurlijk," zeg ik zachtjes, want ik was er niet helemaal bij. Eigenlijk is het een wonder dat Maaike nog nooit iets door heeft gehad in de afgelopen maanden.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha die is blind
    Of heeft zelf iets verborgen gehouden al die tijd

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen