Een jaar later.

Tom POV.

"Waar blijft Tony? Hij zou meegaan naar de eerste schooldag van Ada," zegt Bill.

"Schat, hij heeft nog een kwartier. Hij komt echt wel op tijd," verzeker ik Bill.

"Oh, ik dacht dat het al tijd was," zegt Bill beschaamd.

"Nee, dat is het nog niet," zeg ik met een glimlach.

"Jij hebt Celine d'r eerste schooldag meegemaakt. Voor mij is dit een eerste keer, dat is nogal stressvol," zegt Bill.

"Dat snap ik, maar het is niet veel anders dan ze naar de opvang brengen hoor, behalve dan dit dit weer een nieuwe fase gaat zijn in het leven van de meiden," zeg ik en Bill knikt even.

"Ik vind het leuk dat ze nu bij mij op school komen," zegt Celine met een glimlach.

"Ja, jij beschermt je zusjes wel he," zeg ik en Celine knikt en ik kijk naar Raphaël die iets lijkt te zoeken. "Wat zoek je lieverd?" Vraag ik.

"Schoen!" Roept hij en Bill lacht even.

"Kom maar," zegt Bill en hij pakt Raphaël z'n schoentjes waarna hij hem erin helpt. Bij mij lukt het echt nooit om Raphaël in z'n schoenen te krijgen, maar wanneer Bill het doet vergt het amper tijd. En dan gaat de bel, en ik open de deur voor Tony, die gewoon ruim op tijd is. Bill blijft zich druk maken om niks, ook al snap ik het wel.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hahaha
    Bill blijft een stresskipje

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen