Herman POV.

Er zijn een aantal maanden voorbij gegaan en met de dag irriteer ik mij meer aan de zwangerschap. Het is duidelijk dat het zwanger zijn niet voor mij is weggelegd. "Als het bij dit ene kindje blijft vind ik het ook okay," zegt Jonah, als teken dat ik dit maar eenmalig hoef mee te maken.

"Je bent te lief," zeg ik zachtjes en Jonah glimlacht naar mij.

"Natuurlijk. Ik houd toch van je," zegt Jonah en hij legt z'n hand op mijn buik en hij lacht even wanneer ons kindje beweegt.

"Dit soort momenten vind ik misschien nog wel bijzonder," zeg ik en Jonah glimlacht.

"Dat is nog iets, maar over twee maanden gaat hij of zij zich bij ons voegen, dan ben je van deze zwangerschap af," zegt Jonah.

"Voeg daar ook nog maar een paar weken hersteltijd bij, daar kijk ik ook niet naar uit," zeg ik.

"Ach schat, ik zorg toch goed voor je? En je ouders doen wat wanneer ik werk," zegt Jonah en ik glimlach even.

"Mijn ouders zijn ook geweldig, mijn hele familie is geweldig," zeg ik en Jonah knikt, waarna de telefoon gaat, en ik ben benieuwd of dat eindelijk Thomas gaat zijn om te vertellen dat Koert is bevallen, want hij was al twee weken geleden uitgerekend, dus ik vind dat het nu wel tijd is.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Spannende tijd !!

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen