Devon POV.

Wanneer ik de volgende ochtend net wakker ben zie ik Dylan op z'n telefoon kijken. "Wat lees je?" Vraag ik.

"Bijna iedereen vindt mij te gewoontjes voor jou," zegt Dylan zachtjes.

"Je moet niet al die reacties gaan lezen. Mensen zijn online altijd negatief," zeg ik.

"Maar ik wil gewoon geaccepteert worden," zegt Dylan zachtjes.

"En dat gaat gebeuren," zeg ik tegen Dylan waarna ik zijn telefoon van hem afpak en ik scroll naar boven naar het artikel. "Hoe hebben ze nu toch jou identiteit kunnen achterhalen?" Vraag ik verbaasd.

"Ik weet het ook niet. Ik heb mijn gezicht echt zo goed als mogelijk verborgen gehouden," zegt Dylan en ik knik even.

"Ze zijn soms ondoorgrondelijk. Waarschijnlijk heeft iemand je herkent en is die naar de pers gestapt," zeg ik.

"Zo snel al, dat er gelijk de volgende ochtend een artikel klaarligt?" Vraagt Dylan en ik knik.

"Helaas gaan die dingen tegenwoordig zo," zeg ik en ik leg mijn hand op zijn schouder. "Sorry daarvoor," zeg ik.

"Jij kan er niks aan doen," zegt Dylan en hij pakt mijn hand vast en ik glimlach even. Ik ga er altijd voor hem zijn, dat kan ik hem wel beloven.

Reacties?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen