Foto bij 21 ~ Damned

Bedankt voor jullie reacties(flower)

Ik heb nu lekker vakantie :3


“Geef terug!” jammerde ik kinderachtig. Hij stak zijn tong naar me uit en rekende het jurkje af. Met een glimlach op zijn gezicht gaf hij het plastic tasje aan mij. Eerst stompte ik hem tegen zijn schouder en daarna gaf ik hem een kusje op zijn wang. “Bedankt.”

Slaperig opende ik mijn ogen en greep naar mijn telefoon die op mijn nachtkastje aan het trillen was. Met een glimlach opende ik het berichtje van Shin.

Goedemorgen zonnestraaltje. Het spijt me echt héél, héél erg, maar ik moest daarnet al terug naar Berlijn. Sorry – sorry – sorry. Haat me nu niet. X Shin

Mijn mond viel open van verbazing en verbijstering. Hij was weggegaan. Een dag te vroeg. Zonder afscheid te nemen. Ik haatte hem op dat moment echt. En waarom moest hij dan perse terug naar Berlijn? Konden de jongens niet zonder hem. Ik blies chagrijnig en wierp een blik op de klok. Ik had nog anderhalf uur voordat ik moest vertrekken. Ik stampte naar de badkamer toe en bekeek mezelf in de spiegel terwijl de douche opwarmde. Misschien mocht hij me wel niet meer. Ik smeet mijn pyjama in een hoekje en stapte onder de douche.
Met een handdoek om mijn lichaam geknoopt strompelde ik de trap weer op. Ik trok gemakkelijke kleren aan en begon mijn haar te kammen en te föhnen. Mijn blik viel op mijn telefoon. Moest ik hem wat terugsturen? Hij kon er eigenlijk niets aan doen dat hij terug moest. He, bah. Wat was ik toch een afgrijselijk goed mens.

Ik haat je. Nee, grapje. Ik baal er wel van dat je al terug moest zonder afscheid. Wat moet ik nu vandaag zonder jou? O, verdorie. Ik moet me haasten. X. S

Vlug deed ik wat foundation op, trok een lijntje boven mijn oog met eyeliner en onder met oogpotlood. Daarna vlug nog mascara. Ik griste mijn spullen bij elkaar en snelde de trap af. Ik was laat. Hoe kon ik nou eigenlijk zo laat zijn? Ik maakte me vlug wat boterhammen voor de lunch en viste een appel uit de fruitschaal. Ik schoot in mijn jas en liep het huis uit.
Onderweg keek ik om me heen. Er lag nog steeds een flinke laag sneeuw. Kleine vogeltjes waren wanhopig op zoek naar wat eten. Ik nam nog een laatste hap van mijn appel en gooide die in hun richting. Meteen vlogen ze eropaf. Met een tevreden glimlach op mijn gezicht liep ik door.
“Met wie was jij gisteren winkelen?!” was het eerste dat Lindsay naar me gilde toen ze bij de kluisjes aankwam. Ik sloot mijn kluisje en draaide me naar haar om.
“Met mijn neef.” Ze knipperde een paar keer met haar ogen.
“Dat meen je niet!”
“Toch wel.” Ze trok een nadenkgezichtje.
“Kun je me aan hem voorstellen?” Dat meende ze toch serieus niet?! En Sven dan?
“Nee, sorry. Hij is weer terug naar Berlijn en ik zie hem dus echt maanden niet meer,” antwoordde ik gemaakt spijtig. Ze trok een pruillip.
“Na ja, dan heb ik Sven nog.” Met een ruk draaide ze zich om en liep naar Ruth toe. Trut dat ze was. Ik strompelde verder naar het juiste lokaal en kwam tot de ontdekking dat ik biologie had. En aangezien die leraar altijd heel snel was met nakijken, ging ik dus dood. Heel erg dood.
“Zitten en stilte allemaal,” bromde de leraar meteen toen we het lokaal binnenliepen. Lindsay kwam met een glimlach naast me zitten. Haar blik rustte op de stapel papieren die de leraar vasthad. “Ik heb jullie proefwerk nagekeken en ik ben er niet tevreden mee.” De klas zuchtte diep. “Er waren een paar goede punten bij, maar het gemiddelde was beschamend laag.” Lindsay keek hem vol zelfvertrouwen aan toen hij haar het proefwerk teruggaf. Daarna slaakte ze gil.
“Dit kan niet!” riep ze verontwaardigd. De leraar gaf ook mij mijn proefwerk terug.
“Ik ben teleurgesteld. Ik had wel wat beter van je verwacht, Sarah.”
“Het spijt me meneer, maar ik was totaal vergeten te leren. Mijn neef uit Berlijn was opeens bij ons en dan kon ik hem moeilijk negeren na hem een paar maanden niet gezien te hebben.” Hij knikte begrijpend.
“Gelukkig is je gemiddelde nog goed. Dat geld niet voor mevrouw der Falke.” Lindsay keek hem met grote, onschuldige ogen aan. “Hoe komt het dat je precies dezelfde fouten hebt als Sarah?”
“We zijn goede vriendinnen,” glimlachte ze schijnheilig.
“Kom vanmiddag maar even een uurtje na.” Lindsay keek hem verontwaardigd aan en jammerde. Ik gniffelde daarentegen stiekem achter mijn hand. Het was haar verdiende loon. Moest ze ook maar eens aan andere mensen denken.

.

Reacties (6)

  • Uruha

    sexy foto heb je gebruikt hoor(a)

    9 jaar geleden
  • uncommon

    Die leraar is cool

    1 decennium geleden
  • goshoKuzame

    hhe lekker voor haar, trut dat ze is..heeft ze een vriend 'wil je me aan hem voorstellen?!"

    anyways snel verder:3(H)(K)

    1 decennium geleden
  • Chasassyeon

    Zou ik ook doen als iemand had afgekeken! :'D

    Verder!

    1 decennium geleden
  • poisonthorn

    Ow, super!! Wel zielig dat Shin ineens weg moest..

    -X-

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen