Meteen kwamen een aantal scheldwoorden me tegemoet. Verbaasd stapten we het huis binnen. We ontdeden ons van onze jassen en hingen ze netjes op. Shin zette mijn tas onder de kapstok en leidde me naar de woonkamer. Wat een ravage. Twee jongens met zwart haar waren een gewelddadig spelletje aan het doen op de playstation aangesloten op het gigantische televisiescherm en twee andere jongens met blond en donker haar waren aan het bekvechten. Shin trok een grimas toen hij zag wat voor een bende het was. Daarna kuchte hij. Meteen draaiden vier hoofden zich in onze richting. Een jongen met blond en donker haar kwam meteen voor me staan.
“Jij moet Sarah zijn, ik ben Strify. Jack E. Strify,” grijnsde hij vrolijk, maar ook een tikkeltje arrogant.
“Ja, klopt. Aangenaam,” glimlachte ik vriendelijk terug. Ik moest hier een week overleven, dus ik kon me beter maar even gedragen. Strify werd ruw aan de kant geduwd door een wat kleinere jongen.
“Hé! Ik ben Kiro. Shin kon echt zijn mond niet over je houden. Leuk om je nu eindelijk te ontmoeten.” Ja, hij was echt hyperactief. Ik keek met een opgetrokken wenkbrauw naar Shin, die zijn schoenen opeens heel interessant vond.
“Waarom heb je het niet eerder gezegd?” riep een jongen die nog steeds op de bank zat naar Shin.
“Wat niet gezegd?”
“Dat ze een onwijs lekker ding is!” Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Meteen kreeg de jongen een klap van zijn vriend.
“Let maar niet op hem. Ik ben Yu en die sukkel is Romeo.”
“Nou, zo gedraagt hij zich niet,” merkte ik droogjes op. Kiro, Strify en Shin schoten in de lach.
“Ach, hij sprak alleen maar de waarheid,” verdedigde de jongen met het zwart met rode haar zijn vriend. Ik haalde mijn schouders op.
“Dan mag hij het de volgende keer met iets meer respect zeggen.” Hij staarde me verbijsterd aan. Ik stond eerlijk gezegd ook versteld van mezelf. Normaal zou ik dit echt niet durven. Ik liep naar de bank en ging naast Kiro zitten.
“Ik mag jou nu al,” zei hij met open mond. Ik schoot in de lach.
“Dank je, denk ik.”
“Wil je wat te drinken?” vroeg Shin.
“Ja, een biertje zou lekker zijn,” grijnsde Yu. Romeo knikte instemmend. Shin rolde zuchtend met zijn ogen en keek mij aan.
“Een cola, graag,” glimlachte ik.
“Waarom pakt hij wel drinken voor jou en nooit voor ons?” reageerde Romeo verontwaardigd.
“Omdat ik aardiger ben?”
“Wie zegt dat?”
“Ik!” Shin zette met een glimlach het glas voor me neer.
“Bedankt.”
“Toch vraag ik me af waarom Shin nooit een foto van je heeft laten zien. Ik zie er echt niet uit nu! Ik dacht echt dat hij een vreselijke meid mee zou nemen,” piepte Strify. Als hij er nu niet uit zou zien, dan vroeg ik me af hoe geweldig hij er dan uit zou zien als hij wel iets had gedaan. Alles aan hem zat en lag perfect.
“Dat zal ik maar als een compliment beschouwen?” Ik nipte van mijn cola.
“Waarom mag hij zulke dingen wel zeggen en ik niet?” Romeo keer me zielig aan.
“Weet ik niet.” Yu schoot in de lach. Ik keek nieuwsgierig om me heen. Als je de puinhoop weg zou denken, zou het er hier echt wel leuk uitzien.
“Kan je ermee leven?” haalde Yu me uit mijn gedachten. “Of moeten de heren het nog even voor schone jonkvrouw opruimen?” Shin keek hem nogal droog aan.
“Slijmbal!” lachte ik. “En maak je maar geen zorgen, ik had het al verwacht met vijf jongens onder één dak.”
“Dankjewel voor het vertrouwen,” bromde Kiro nors.
“Ben je nu boos op me?” pruilde ik. Hij knikte en stond met zijn neus in de lucht op om naar Shin te lopen.
“Shin, je vriendin is onaardig tegen me!” blèrde hij. Meteen zag Yu zijn kans om langs me te gaan zitten. Strify en Romeo keken nogal beteuterd. Ik rolde met mijn ogen. Jongens waren ook allemaal hetzelfde. Omdat ik er goed uitzag, konden ze geen genoeg van me krijgen.
“Zo, dus jij was gestoord genoeg om in ijskoud water te springen om een onbekend meisje te redden?” probeerde Yu een gesprek aan te knopen. Kiro merkte nu pas dat zijn plek was ingenomen en ging mokkend naast Romeo zitten.
“Blijkbaar. Dat zie ik jou niet gauw doen.” Op de één of andere manier mocht ik Yu niet zo heel erg. Was het gemeen om dat zo te laten merken? Al was hij natuurlijk wel ontzettend lekker. Ik strafte mezelf om die gedachte.
“Hoe kun je zoiets denken als je me nog niet eens kent?” Ik grijnsde. Hij was goed. Hij gebruikte blijkbaar toch zijn hersenen en dat mocht ik wel. Wow, ik moest echt eens op gaan houden met die gedachten. Ik sprak mezelf ontzettend tegen.

.

Reacties (7)

  • uncommon

    _O_Geweldig

    1 decennium geleden
  • MissCrowley

    ik lig hier echt plat van het lachenxD

    snel verder!

    1 decennium geleden
  • goshoKuzame

    hahahha XD gedachtes..wa mot je ermee?
    gegooien die troepxD

    snel verder:3

    1 decennium geleden
  • Liesjje

    leuk vervolg, alweer:P
    Snel verder bitte <33
    X

    1 decennium geleden
  • LouisWTXx

    Haha geweldig^^
    En Yu is gewoon super hott<33
    Snel verder^^
    Xx

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen