Met haar boeken stevig onder haar arm tegen zich aangeklemd liep ze door de hoofdgang van het schoolgebouw. De hakken van haar sneakers sloften over de grond. Niemand die haar ook maar zag. Iedereen liep langs haar heen en negeerde haar. Ze was een niemand en dat wist ze zelf maar al te goed. Niemand wist zelfs haar naam. Ze wilden het niet weten. Haar blik was gericht op een denkbeeldig punt in de verte. Haar gedachten waren heel ergens anders. Ze was een dromer. Ze hield ervan om zich dingen voor te stellen die er eigenlijk niet waren. Ze hield ervan om over prachtige dingen te fantaseren, om te doen alsof ze een perfect leven had.
“Nerd!” riep iemand naar haar. Ze negeerde het. Ze had het woord al zo vaak gehoord en het deed haar niets meer. Zij kon er ook niets aan doen dat ze school belangrijk vond en goed kon leren. Oké, het feit dat ze geen vrienden had hielp daar ook aan mee. ze kon er eigenlijk niet mee zitten. Ze zag hoe anderen met elkaar omgingen. Ze had zelf ook slechte ervaringen met vriendschap. Haar was duidelijk gemaakt dat niemand te vertrouwen is. Dat je nooit te veel om iemand moet geven, omdat die persoon je alleen maar kan kwetsen.
Een hand die hard aan haar schouder trok, liet haar wankelen. Geschrokken keek ze om. Voor haar stond perfectie. Alles was prachtig aan het meisje. Haar haren lagen perfect in model, haar ogen schitterden, haar figuur was perfect, haar kleding was precies sexy genoeg en haar uitstraling was geweldig. Ze bewonderde haar, maar was aan de andere kant ook bang voor haar.
“Probeer me maar niet te negeren. Ik eis dat je mijn huiswerk maakt!” Het meisje keek haar arrogant aan. Ze kon niets anders doen dan knikken. Ze had geen keuze. Telkens als ze weigerde, gebeurde er wat. Niemand die haar te hulp schoot, niemand die ook maar iets probeerde te doen.
“Nou, zoals ze mijn huiswerk heeft gemaakt, heb je niets aan haar.” Een jongen liep op haar af en duwde het tengere lichaam van het meisje tegen de kluisjes. Van schrik liet ze haar boeken op de grond vallen en keek de jongen met grote, bange ogen aan. “Dankzij jou heb ik nu strafwerk! En raad eens wie dat gaat maken?” Hij keek haar dreigend aan. Het perfecte meisje lachte.
“Ik zal het maken,” fluisterde ze. Ze beet op haar lip. Tranen brandden achter haar doffe, bruine ogen. Ze was alle zin in het leven al kwijt. Het liefste zou ze weggaan en nooit meer terugkomen. Ze kon in andermans ogen niets, behalve hun huiswerk maken. Misschien was ze ook wel helemaal niets.
“Goed zo, en maak de leraar trots.” Weer kreeg het meisje een duw. De jongen sloeg zijn arm om het perfecte meisje en ze liepen weg. Omstanders bleven nog even kijken, maar ondernamen niets om het meisje te helpen. De bel ging. Vlug maakte iedereen dat hij bij zijn les kwam. Het meisje niet. Ze bleef als verstijfd staan. Met haar hoofd leunde ze tegen de kluisjes terwijl haar gebalde handen trilden. Ze kon niets. Ze was niets. Ze bukte zich en raapte haar spullen op. Vlug maakte ze dat ze weg kwam. Weg van school. Weg van de nachtmerrie.

In kleermakerszit zat ze op haar bed. De sprei lag perfect recht. Ze was een perfectionist, maar niemand zag het. Niemand zag hoe erg ze haar best deed. Voor haar stond haar laptop. Ze was aan het schrijven, een brief. Een afscheidsbrief. Ze had geen zin meer. Ze wilde weg. Ze wilde naar een plek toe waar niemand haar kende. Een plek waar ze opnieuw kon beginnen. Ze was bijna volwassen, niemand kon haar wat maken. Ze klikte met de muis en meteen begon de printer te zoemen. Met veel getik rolde er een blaadje uit. Een perfecte brief. Haar vader zou haar waarschijnlijk niet begrijpen, maar hij kende haar amper. Hij had het altijd te druk met zijn baan. Zij was niet meer dan een last voor hem. Ze was lucht, voor iedereen.
Ze zette haar laptop weer op haar bureau. De brief legde ze erbovenop. Zo zou hij meteen opvallen, hoopte ze. Wat als haar vader de politie zou bellen? Zou ze dan erg in de problemen komen? Ze wist het niet en ergens maakte het haar ook helemaal niets uit.
Ze trok haar jas aan en pakte haar tas op. Waar ze heenging, wist ze nog niet. Ze wilde op avontuur. Haar leven was altijd al perfect uitgestippeld, maar nu wilde ze wat anders. Ze wilde spontaniteit. Plezier. Ze wilde niet meer leven volgens het boekje, ze wilde zichzelf niet meer zijn. Zuchtend keek ze nog een keer om zich heen. Ze beet op haar lip en liep haar kamer uit. De deur liet ze open, nog een teken. Ze sloot alle deuren altijd. Het zou opvallen en dat moest ook. De derde trede van de trap piepte. Ze zou het gaan missen. Ze schudde de gedachten van zich af en stapte de voordeur uit. De frisse lucht kwam haar tegemoet. Een glimlach verscheen op haar gezicht. Ze had er zin in. Ze zou naar het station gaan en kijken waar ze uit zou komen.

“Dus meid, heb je interesse?” Het meisje keek nerveus naar het glas ice tea dat voor haar neus op tafel stond. De vrouw tegenover haar keek haar geïnteresseerd aan. ze voelde zich ongemakkelijk, Zo voelde ze zich al toen de vrouw haar aansprak nadat ze uit een trein was gestapt.
“Maar… ik ben daar toch niet geschikt voor?” stamelde ze. De vrouw glimlachte vriendelijk.
“Natuurlijk wel! Je bent prachtig. En je kleding, hoe kom je daar aan?” Voorzichtig gluurde het meisje naar beneden.
“Die – die heb ik zelf gemaakt.” Ze beet op haar lip.
“Dat meen je niet? Ze zijn geweldig!” De vrouw was zo vriendelijk, zo geïnteresseerd. Ze had haar een baan als model aangeboden bij het bekendste modellenbureau van het land. Waarom begreep ze niet. Ze was toch helemaal niets mooi? En haar kleding was niets bijzonders. Gewoon wat lappen stof aan elkaar en flink verknipt. Maar ze voelde zich goed. Ze vond de complimentjes fijn. Zou ze erop ingaan? Zou ze het proberen?
“Ik doe het,” fluisterde ze. De vrouw knikte tevreden.
“Mooi zo, kom je dan mee naar het hoofdgebouw? Dan regelen we alles.” Het meisje kreeg een glimlach op haar gezicht.
“Natuurlijk.”

Met een strak gezicht liep ze met grote passen over de catwalk. Een prachtige designjurk zat strak om haar lichaam. Haar naaldhakken tikten over de vloer. Aan alle kanten flitsten camera’s en iedereen volgde haar met hun ogen. Ze was het gewend. Al twee jaar lang deed ze niets anders dan fotoshoots en modeshows lopen. Ze was tegenwoordig al een bekender model. Jonge meisjes wilden haar zijn. Ze wilden op haar lijken. Ze was een voorbeeld voor vele mensen.
Ze stopte met lopen en ging in een pose staan. Haar gezicht stond nog steeds strak. Je mocht niet lachen, was haar verteld. Ze zwaaide haar arm door de lucht en draaide zich om. Het ging perfect, net als altijd. De vrouw mocht trots zijn. Ze leerde snel, deed alles perfect en zorgde voor geen enkel probleem. Ze liep de catwalk af en meteen kwamen er mensen op haar afgestormd. Ze wimpelde ze vlug af en liep op de lange, knappe jongen af die nonchalant zijn handen in zijn zakken had gestopt.
“Hé schoonheid,” glimlachte hij en sloeg zijn armen om het tengere lichaam van het meisje. Ze kreeg een lach op haar gezicht.
“Hé knapperd.” Ze drukte een teder kusje op zijn lippen. “Hoe vond je de show?”
“Geweldig. Je bent gewoon prachtig.” Ze legde haar hoofd tegen zijn borst. Ze was gelukkig. Ze had alles wat haar hartje begeerde. Altijd had iedereen gezegd dat ze niks was, maar nu had ze het tegendeel bewezen. Ze was een succesvol model, woonde samen met haar geweldige vriend in een prachtig appartement midden in de grote stad, reisde de hele wereld over en er ging niets meer mis. En dat terwijl iedereen haar altijd neerhaalde. Ze had eerder moeten weggaan, besefte ze al na een paar maanden. Dit leven was zoveel beter. En dat allemaal door de vrouw die haar van straat plukte. Die haar ontdekte en dit van haar maken. En van de jongen die haar hielp, haar vriend. De spotlights bevielen haar, net als de aandacht. Mensen die haar naam riepen, zelfs de mensen die haar altijd negeert hadden.
Ze was gered.

.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen