Ik sloot mijn ogen en probeerde de herinneringen weg te bannen. Ik wilde niet meer. Ik wilde de avond niet meer voor mijn geest halen. Ik kon het niet meer aan. Een eenzame traan rolde over mijn wang, zijn lot tegemoet. Ruw veegde ik hem weg. Huilen had geen zin. Ik wilde niet meer huilen. Ik wilde geen emotie meer tonen. Ik wilde niet dat anderen zagen hoe breekbaar ik was, hoe gebroken ik eigenlijk al was. Vanbinnen was ik verscheurd en hoe erg mensen het ook probeerden, ze zouden me nooit meer kunnen helen.
Ik stond op en graaide in mijn tas naar een klein zakje. Een voorgerolde joint kwam tevoorschijn. Ik moest op de een of andere manier mijn gedachten verzetten. Ik pakte de aansteker en stapte het kleine balkon op. Buiten was het afgekoeld en inmiddels ook pikkedonker. Heerlijk. Ik stak de joint op en naam een trek. Het rustgevende effect stroomde door mijn lichaam. Ontspannen blies ik een rookwolkje uit. Ik knipperde met mijn ogen en nam de omgeving in me op.
De tuin was groot, om niet gigantisch te zeggen. Er was zelf een zwembad! Mijn neef had het goed, een goede baan, een fijne familie en een geweldige verloofde. Ik was jaloers op hem. Ik was jaloers op zijn geluk. Mijn ogen gleden verder, ik kon ook in de tuin van de buren kijken. De tuinen leken op elkaar, al was die van de buren rommeliger. Ik nam nog een trekje van mijn joint en sloot mijn ogen.
“Roken is slecht voor je, vooral joints.” Mijn hart stond even stil en ik opende meteen mijn ogen. De stem kwam van het balkon van de buren, maar ik wilde niet kijken. Ik wilde niemand zien. Ik wilde dat niemand mij zag. Ik haalde geluidloos diep adem en kwam tot rust, mede dankzij de drugs die door mijn bloed vloeide. Ik probeerde de stem weer voor mijn geest te halen. Niet te oud, vriendelijk, een tikkeltje arrogant, maar kinderlijk. Fijn, ik had een buurjongen. Nog iemand die dacht dat hij zich met mijn leven kon gaan bemoeien. Alsof ik daar behoefte aan had. Ik wilde gewoon dat iedereen me met rust liet. Me mijn leven liet leiden.
“En waarom zou dat mij wat uitmaken?” bracht ik er moeizaam uit. Ik wilde eigenlijk niet met hem praten, maar ik zou uiteindelijk toch met hem in contact komen. Ik voelde zijn ogen nog steeds brandden, maar reageerde niet. Hij kon me niks maken. Er zat ruimte tussen de balkons en als ik zou roepen, zou Thomas meteen komen. Ik was veilig.
“Omdat je er sneller van doodgaat en ik neem aan dat je dat niet wilt.” Mijn nekhaartjes gingen overeind staan en mijn adem stokte. Gevoelig onderwerp. Ik drukte de joint uit op de leuning.
“Dan heb je het mis.” Mijn stem klonk kil. De uitgebrande joint belandde beneden in de tuin en ik stapte mijn kamer weer in, zonder acht te slaan op de jongen. Ik had het te druk met mijn tranen wegdrukken. Die vreselijke herinneringen.

.

Reacties (1)

  • poisonthorn

    Mhmmm.. Dit verhaal wordt steeds interessanter, ook al is ze natuurlijk best wel zielig.
    Can't wait for more, babe!

    POK MOO IJS
    X.

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen