Home > Stories > > (geen titel)

(geen titel)

Door:
Onderdeel van:
Laatst bijgewerkt: 6 jaar geleden
Geactiveerd op: 6 jaar geleden

breed | medium | small

De dokter glimlacht nog een keer naar je en gaat dan weg, ze hoeven geen onderzoeken meer te doen aangezien ze dat een paar uur geleden al hadden gedaan na het bewegen van je hand.
Als hij de kamer heeft verlaten kijk je nog eens naar het bed tegenover je, of beter gezegd, naar de persoon die erin ligt.
Je probeert te lezen wat er op het blaadje bij zijn bed staat, met moeite haal je er iets uit als F. Torres, maar verder kom je niet.
Je probeert een naam te bedenken die bij hem past, zodat je hem in je gedachten een naam kan geven totdat je weet hoe hij echt heet, en komt tot de conclusie dat je Fabio wel een passende naam vindt aangezien hij er een beetje buitenlands uitziet en je je kan herinneren dat zijn Engels ook nogal met een accent was.
Je hebt gisteren helemaal geen tijd gehad om Fabio echt goed te zien, ookal zijn jullie toch best lang samen geweest, maar gelukkig heb je daar nu alle tijd voor, hoewel, gelukkig wil je het niet noemen, want dit is nou niet bepaald het idee wat je hebt van geluk, twee ziekenhuisbedden tegenover elkaar.
Je kijkt naar Fabio's gezicht, hij heeft blond haar en sproetjes, hij ziet er best lief uit, zo vredig, maar je weet zeker dat hij nog veel leuker is als hij bij bewustzijn is, je hoopt dat je hem ooit nog bij bewustzijn zal zien, zodat je hem kan bedanken, hij heeft tenslotte zijn leven voor je gewaagd.
Je betrapt jezelf erop dat je je ogen niet van hem af kan houden, totdat je ineens opschrikt uit je gedachten van blij binnenkomende mensen.
Je kijkt verschrikt richting de deur, daar staan je ouders lachend met een grote helium ballon.
Je moet er wel om lachen, het doet je denken aan vroeger, je bent toen je klein was wel vaker geopereerd en toen wilde je altijd een ballon.
Je ouders geven je allebei een knuffel en jullie praten wat bij over wat er allemaal nog is gebeurd de laatste paar weken toen jij in coma lag.
Na een half uur ben je toch behoorlijk moe en je ouders merken het, ze zeggen dat ze je zullen laten slapen en vertrekken dan weer.
Je werpt nog een laatste blik op Fabio en sluit dan je ogen waarna je al snel in een diepe slaap bent.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

( | )

-

403

142 (0)

Stories van