Ik was al een tijdje van het pad af en duwde continu struiken aan de kant. In de verte zag ik een meertje liggen. Na nog een flinke ruk klom ik uit het struikgewas. Ik wist alweer waarom ik zo’n hekel had aan de ongerepte natuur. Dat en het kleine detail ik ook nog eens bijna altijd verdwaalde. Ik had nou eenmaal geen richtingsgevoel. Vlak aan de waterrand zakte ik door mijn benen en ging lekker zitten. Ik was inderdaad helemaal ontspannen. Ik nam me dus ook maar meteen voor om hier vaker terug te komen. In de verte kwaakte een eend en de wind liet het riet ritselen, maar voor de rest wat het stil. Helemaal stil.
Ik sloot mijn ogen en ging languit op het grasveldje liggen. Ik ademde diep in via mijn neus en blies de lucht langzaam weer uit. Sharon hielt in tegenstelling tot mij wel van de natuur. Ik kneep mijn ogen strak dicht en drong die gedachte uit mijn hoofd. Ik moest het verleden laten rusten, dat zei mijn psycholoog ook. Ik moest het nooit vergeten, maar ik moest het verwerken. Maar hoe kon ik het verwerken als de daders niet eens gestraft waren? Ze liepen nog steeds vrij rond, op zoek naar andere slachtoffers of op zoek naar mij. Soms vroeg ik me af waarom ze mij niet bij mijn familie hadden gehouden. Zonder ze leven was nog zwaarder.
Ik hoorde een geluid vlak langs mijn hoofd en ik schoot overeind. Met een hart dat in mijn keel klopte keek ik langs me, waar een kat me met grote, onschuldige ogen aankeek. Ik probeerde mijn ademhaling en hartslag op orde te krijgen terwijl ik mezelf uit begon te lachen. De kat keek me nieuwsgierig aan. Hij was echt ongelofelijk schattig. Zijn vacht was bijna helemaal zwart, alleen zijn pootjes en buik waren wit gekleurd.
“Hé jongen,” fluisterde ik en stak mijn hand naar hem uit. Hij miauwde zachtjes en gaf me een kopje. Voorzichtig kriebelde ik door zijn vacht. Het was een zwerfkat. Hij droeg geen halsband en hij was nogal mager. Ik vond hem echt een schat. Ik liet me langzaam weer op mijn rug zakken en merkte dat de kat tegen me aan ging liggen en zich helemaal oprolde. Hij miauwde tevreden. Een glimlach speelde rond mijn lippen. Voorzichtig streek ik met mijn vingertoppen door zijn vacht. Hij spinde tevreden. Ik sloot mijn ogen en zuchtte diep. Misschien was het verstandig als ik dadelijk maar alweer terug zou gaan. Ik wist sowieso al niet waar ik ergens zat en ik wist ook niet waar ik heen moest. Al kon ik me ergens nog wel vaag een straatnaam herinneren. En anders kon ik altijd nog Thomas bellen, al ging hij dan wel flippen.
Mijn gedachtestroom verstomde. Langzaamaan verdween het laatste stemmetje uit mijn hoofd. In de verte hoorde ik nog steeds wat eenden en het geritsel van bladeren en riet. Als ik me goed concentreerde, hoorde ik zelfs het water bewegen en de ademhaling van de kat. Het was zo heerlijk rustig. Mijn hele lichaam was ontspannen. Ik vergat alles voor een moment. Langzaam zakte ik weg in een droomloze slaap.

.

Reacties (2)

  • xSerena

    hé ze glimlachte :]

    1 decennium geleden
  • poisonthorn

    Rust........ (:

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen