“Wat is er?” Prue, Piper en Paige lopen naar Phoebe die half op instorten staat. Phoebe gaat op de bank zitten. “ik.. ik vraag me gewoon af hoe Mariska erachter is gekomen.. uit zichzelf bedoel ik, want nu lijkt het wel alsof zij meer weet over zichzelf dan wij ooit over haar geweten hebben..” een paar tranen rollen over haar wangen en ze bijt op haar lip. “Ik wil haar gewoon niet kwijt jongens!” zegt ze dan. “dat begrijpen we best lieverd” zegt Piper. “Mam?” vraagt Rose, “wat gebeurt er allemaal?” zij en Ashley kijken hun moeder aan. “we willen weten wat er aan de hand is” zegt Ashley. “nou kijk, het zit zo” begint Phoebe. Ze zucht en sluit haar ogen even voor ze die weer open en van wal gaat: “Mariska is jullie echte zus niet” Ze kijkt naar haar dochters en wacht met spanning hun reacties af. Zowel Ashley als Rose kijken haar verbaast aan. “n..nee dat kan niet” stottert Rose. Ze doet een paar passen achter uit. “Jullie vader en ik vonden haar.. we wisten niet waar ze vandaan kwam en we besloten haar op te voeden als ons eigen kind.” Zegt Phoebe, nog steeds met tranen in haar ogen. “we wilden het jullie ooit wel vertellen, maar des te ouder jullie werden, werden jullie ook closer en dus werd het steeds moeilijker om jullie de waarheid te vertellen.” Vervolgt ze. Rose schud met haar hoofd. “nee dat kan niet” snikte ze. “het is kan gewoon niet” Dan rent ze snikkend naar buiten en verdwijnt. Ashley kijkt haar ouders nog geschrokken aan. Phoebe legt haar hoofd op haar knieën en begint zelf ook te snikken. “ik kan niets juist doen!” snikt ze. Coop loopt naar haar toe om haar te troosten maar ze schud zijn hand weg van haar schouders en iedereen kijkt hulpeloos naar haar.

Rose blijft rennen en rennen, tot ze struikelt en valt. Ze blijft op de grond liggen en blijft doorhuilen. Hoe konden ze?! Hoe konden ze dit doen! Ze was altijd close geweest met Mariska. ze kon gewoon niet geloven dat ze geen echte familie waren. Ze keek op naar de lucht. “Mariska.. waar ben je?” Vraagt ze zich hardop af. Haar stem is gebroken en langzaam komt ze overeind. Ze blijft maar snikken en loopt verder. “Rose?” hoort ze een stem zeggen. Als ze op kijkt ziet ze Mariska staan. “Mariska..” Rose gaat naar haar toe en geeft haar een knuffel. “Mam heeft het verteld.. ik kan wel begrijpen wat je doormaakt..” zegt ze. Haar stem klinkt nog steeds gebroken en ze kijkt Mariska aan. “Maar ondanks dat we geen echte zussen zijn, zal ik je wel altijd als mijn zus blijven zien!” Mariska glimlacht. “weet ik Rose” zegt ze. “je zal altijd me kleine zusje blijven” Rose gezicht straalt. “kom” zegt Mariska, “er is hier in de buurt een beekje waar je kunt drinken, dat is beter voor je stem” Rose glimlacht en kucht even. “Ja, dank je, door dit hele huilgedoe ben ik behoorlijk schor geworden.” Samen lopen ze naar het beekje en Rose zakt door haar knieën om wat te drinken. Dan ziet ze wat in het water en het zijn niet de vissen. “huh?” Ze ziet een groep rare wezens die er een beetje uit zien als demonen naar haar mening, maar aan de andere kant ook weer niet. Ze vallen een groot, groen gebied aan. Dan wordt het wazig en het verdwijnt. Rose staart nog steeds in het water, met een verbaasde gezichtsuitdrukking. “wat krijgen we nou?” zegt ze. “wat is er Rose?”vraagt Mariska. “ik weet niet” zegt Rose. Mariska knielt naar haar neer. Rose kijkt haar aan. “Ik zag een groep rare wezens in het water.” Zegt ze zacht. Ze kijkt weer in het water en probeert het precies voor de geest te halen. “Die wezens zagen er een beetje uit als demonen, maar tegelijkertijd ook niet. Ze vallen een groot, groen gebied aan.. en dan verdwijnt het beeld.” Ze bijt op haar lip en kijkt Mariska aan. “Wat betekent dat?”. Mariska haalt haar schouders op. “hoe zij je ook al weer hoe die wezens er uit zagen? ”
“wel” begint Rose, “ze hadden van die punt oren, smerige tanden”
“Orks.” Zegt Mariska simpelweg. Rose kijkt haar aan. “Orks?” Vraagt ze terwijl ze haar neus optrekt. “En dat groene gebied?” Ze kijkt Mariska vragend aan. “weet ik niet maar dat die wezens Orks zijn wel”. Mariska kijkt naar het water. “ik ben ooit drie van die Orks tegen gekomen, dat was een paar dagen geleden” zegt ze. “ik had ze mooi laten zie wie de baas was” Rose glimlacht. “Mooi.” Ze kijkt Mariska aan. “Wat heeft dit te betekenen? Waarom heb ik dit gezien? Had het een bedoeling dat ik het zag, denk je?” ze bijt op haar lip en kijkt weer naar het water. “misschien een nieuwe kracht”zegt Mariska. Rose knikt. “misschien wel”
“kan je een geheim bewaren?” vraagt Mariska aan Rose. “Tuurlijk, je kent me toch?” vraagt Rose. Ze kijkt haar aan en glimlacht. “Ik vertel geen geheimen door.” Ze doet alsof ze haar mond op slot doet en de sleutel weggooit en kijkt haar vragend aan. “goed” Mariska zucht. “ik ben Angel” zegt ze. “maar ik wil niet dat de andere dat weten” Rose knikt. “Dat begrijp ik.” Dan glimlacht ze. “Wow, dat is geweldig!” Zegt ze. “Maar dan weet je ook wat ik tegen jou eh Angel jouw alias zei over jou?” Mariska knikt. “Oh..” zegt Rose. “We wisten niet dat jij het was..” Mariska glimlacht. “Niet erg.” Zegt ze. Rose lacht. “maar als je het waagt om het te zeggen dan vermoord ik je” lacht Mariska. “want ik weet waar je woont” Rose lacht ook. “Logisch dat je dat weet, we wonen in hetzelfde huis!” ze lacht en kietelt Mariska. Zij kietelt Rose terug en al gauw komen ze niet meer bij van het lachen.

Reacties (1)

  • Histoire

    Oh vind het wel erg voor hun dat ze er achter komen dat ze geen echte familie zijn. Maar aan de andere kant... Als iedereen het zo erg vind dat het niet zo is. Hebben ze eigenlijk wel een hele goede familieband

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen