Het licht van de opkomende zon trok me uit mijn slaap. Verward keek ik om me heen. Pas na een paar minuten besefte ik waarom ik in mijn gewone kleren half bovenop Shin lag. Een haast onhoorbare zucht ontsnapte mijn mond. Voorzichtig kwam ik overeind, proberend om Shin niet wakker te maken. In stilte liep ik naar de badkamer toe. Slaperig wreef ik in mijn oog en draaide me naar de spiegel. Meteen verstarde ik en werden mijn ogen groot. Een harde, langgerekte gil ontsnapte uit mijn mond.
Ik zag er echt uit als een monster.
De deur vloog open een zwartharige gedaante stormde naar binnen toe, gevolgd door twee blondines.
“Wat is er aan de hand?” vroeg Kiro geschrokken. Ik keek hem ongelovig aan.
“Kijk dan naar me! Moet je zien hoe ik eruit zie!” jammerde ik dramatisch. Yu knipperde een paar keer met zijn ogen en schoot toen keihard in de lach.
“Wat een wake-up call!” Hij werd genegeerd door de blondines.
“Sarah, ik kreeg haast een hartaanval. Ik dacht echt dat er iets ergs aan de hand was,” zuchtte Shin.
“Dit ís erg.” Koppig sloeg ik mijn armen over elkaar. “En als jullie nu de badkamer uit willen gaan, ik wil me douchen.” Kiro en Shin liepen hoofdschuddend de badkamer uit, maar Yu bleef staan. “Dat geldt ook voor jou.” Met zijn voet schopte hij de badkamerdeur dicht en liep hij op me af. Ik keek hem afwachtend aan. Ik was niet van plan om voor zijn charmes te vallen. Het duurde nog maar een paar dagen voor ik weer terug naar huis moest en ik kon nu dus maar beter over Yu komen.
“Weet je dat wel zeker?” Ik schrok ervan hoe dicht hij opeens bij me stond.
“Ja, heel zeker.” Ik pakte hem vast bij zijn arm en opende de deur. Met een kleine krachtinspanning duwde ik de overdonderde jongen de badkamer uit en sloot de deur. Deze keer deed ik de deur wel op slot. Een poging om te voorkomen dat Yu weer binnen zou dringen. Met een zucht draaide ik me weer tot de spiegel. Zo vrolijk als ik daarnet leek, zo droevig was ik nu. Het was voor mij weer tijd om mijn masker te pakken. Vanbinnen werd ik verscheurd, maar dat hoefden de jongens niet te weten. Al betwijfelde ik het wel of ze me zouden geloven. Ze hadden me gisteren gezien. Ze wisten dat er iets aan de hand was. Zouden ze dat kunnen vergeten? Misschien was dat juist wel mijn uitdaging. Ik moest de jongens laten geloven dat ik in orde was, dat ik vrolijk en hyperactief was, net zoals ze me hadden leren kennen.
Ik trok mijn kleren uit en stapte in de douche. Terwijl het warme water over mijn lichaam gleed, probeerde ik aan leuke dingen te denken. Dingen waar ik vrolijk van werd. Ik moest blije gedachtes hebben, anders zou het masker al helemaal niet geloofwaardig overkomen. Mijn blik gleed omlaag en ik zag wat glinsteren. Verbaasd bukte ik me en trok het folie van mijn tatoeage af. Met mijn vinger volgde ik de lijnen die de tatoeëerder had gezet.
“Droom,” fluisterde ik met een brok in mijn keel. Ik wist dat ik dat moest blijven doen. Dromen was de manier om het vol te kunnen houden. Maar wat dan als ik al te ver de realiteit in was gezogen en mijn dromen zo ver weg en zo onmogelijk leken? Wat als ik niet meer kon dromen? Hoe kon ik blijven dromen als Alexa in die verschrikkelijke situatie zat.
Ik zette mijn nagels stevig in mijn bovenbeen. Meteen beet ik in mijn onderlip van de pijn. Een paar druppeltjes bloed stroomden net als mijn tranen naar beneden, weggespoeld door het heldere kraanwater. Langzaam kwam ik weer overeind en forceerde een glimlach terwijl ik mijn haar begon te wassen. Ik moest doorgaan. Het leven was niet makkelijk, maar dat betekende niet dat ik zomaar op moest geven. Zelfs al betekende dat dan dat ik een masker moest dragen en mijn gevoelens met betrekking tot Alexa opzij moest zetten. Zij zou er ook niks aan hebben als ik vanbinnen al net zo kapot zou zijn als zij. We waren beiden sterk, maar dat betekende nog niet dat we de wereld aankonden. We waren nog jong. De wijde wereld was nog altijd zo onvoorspelbaar en onbegrijpelijk.
Misschien moest het wel zo zijn, alles wat er is gebeurd.

.

Reacties (10)

  • TearIsland

    super
    snel verder please(flower)

    1 decennium geleden
  • LouisWTXx

    Echt een super, geweldig, ongelofelijk, onwijs mooi deel<33
    Ik krijg er echt tranen van in mijn ogen(huil)
    Snel verder bitte<33
    Xx

    1 decennium geleden
  • debi

    super snel verder aub ik wil lezen

    xx

    1 decennium geleden
  • goshoKuzame

    boh, je kunt echt super goed schrijven O-o..

    iedere keer wanneer ik weer een deel lees, lijkt het alsof ik er zelf ben :\ O_O

    snel verder^^

    1 decennium geleden
  • uncommon

    Ah, wauwie!
    Ik ben sprakeloos.
    ....
    Dus....
    Eh...
    JIJ BENT HET NU VRAGEN.
    En omg,
    ik ben zo hyper
    en zenuwachtig. D:
    Echt waar.
    Waaaaant,
    als je meekunt he.... :'D
    omg, dan gaat het zooooo leuk worden ;D
    Whoe!
    En euh...
    Als je niet mee kunt,
    houd ik nog altijd heel veel van je :3
    Zo,
    dit was het dan alweer(baby)
    Doei schattie,
    ily <3'

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen