Rose

Nee, nee, nee! Dit kon ik dus echt niet gebruiken. Snel zette ik het kartonnen bekertje gloeiendhete koffie op het tafeltje waar ook het koffieautomaat opstond. Verhit probeerde ik een tissue uit de tissuehouder te trekken, teerwijl ik probeerde om mijn nieuwe, lichtgrijze blousje te redden. Fijn dat alles al mis leek te gaan tijdens de eerste week van mijn stage. Nadat er natuurlijk weer vijfhonderd tissues teveel uit de houder waren gevallen, begon ik toch maar te proberen om de vlek uit mijn blousje te wrijven. Natuurlijk had ik, totaal ongelegen dadelijk een bijeenkomst om de eerste paar belangrijke punten te bespreken met het team. Het had vooral veel met de organisatie te maken en daarbij kwam heel wat kijken. Eigenlijk was het de bedoeling dat ik tijdens dit WK multi-inzetbaar zou zijn. Organisatie, opvang van de spelers, misschien zat er zelfs nog wat schoonmaakwerk bij. Zelfs nu ik enkel een stageplek had gekregen, wits ik dat er veel van mij verwacht werd. En dat vond ik helemaal niet erg. Juist als ik hard moest werken voor mijn doelen genoot ik er later meer van als ik ze bereikt had. Terwijl ik op mijn onderlip beet, probeerde ik nog snel de koffievlek weg te vegen. Tevergeefs.
Nu Nederland geselecteerd was voor het wereldkampioenschap voetbal én ik ook nog eens de stage van mijn leven toegewezen had gekregen, had ik letterlijk een gat in de lucht gesprongen van blijdschap. De blijdschap was nu echter ver te zoeken aangezien het er toch echt naar uitzag dat ik de rest van de dag met een koffievlek op mijn blousje rond zou moeten lopen. Ik kon alleen maar hopen dat ik niemand bekends tegen zou komen. Ofja, bekend. Natuurlijk kende ik de Nederlandse spelers en natuurlijk had ik contact met ze gehad, dat was een deel van mijn baantje, maar daar hield het ook mee op. Verder was ik helemaal alleen in Zuid-Afrika. Natuurlijk had ik een heel team van FIFA bij me, op wie ik terug zou kunnen vallen, maar toch was ik hier in de eerste plaats alleen. Ik was helemaal toe aan een uitdaging waar ik mijn hele aandacht op kon richten, zeker nu het leven er voor mij weer een stuk beter uitzag dan een enkele maanden geleden. Ik was nu dan wel happy single, voor zover dat kon, en ik stond weer even positief in het leven als voor de breuk. Maar eerlijk is eerlijk, missen deed ik het soms wel, de warmte en het vertrouwen van een relatie. Stiekem hoopte ik een beetje dat dit WK nog iets goeds voor mij in petto had, op liefdesgebied.
Verbaasd keek ik op toen ik iemand hardop hoorde lachen. Ergens in het midden van de gang stond een jonge vrouw van, als ze er niet te ver naast zat, haar eigen leeftijd. Ze moest schijnbaar lachen om iets wat ze op haar mobiele telefoon had gezien. Haar bruine haar golfde over haar schouders en hing een beetje voor haar gezicht . Ik kon niet anders dan mijn wenkbrauwen ophalen, ook als wist ik dat ze mij niet kon zien. Aansteller
Ik rechtte mijn rug, ademde diep in, streek mijn blousje nogmaals glad en besloot zelfverzekerd richting het kamertje te lopen, waar ik verwacht werd. Een koffievlekje op mijn blousje mocht mijn dag niet verpesten. Ik liep voorbij het meisje, wie nog steeds met een ongelofelijke grijns op haar gezicht naar het schermpje van haar telefoon stond te kijken, een deur verder een of andere vergaderkamer in. Daar zat de man die achter het hele team stond, waar ik nu stage liep. Hij gebaarde uitnodigend naar een stoel tegenover hem.
'Ga zitten Rose, we hebben vanalles te bespreken'
Ik liet me op een van de stoelen zakken, klaar om het hele avontuur op me af te laten komen..
~

Reacties (6)

  • TheyEchoMe

    Omg, dat plaatje :'D

    1 decennium geleden
  • 30seconds

    Snel verder

    Xx

    1 decennium geleden
  • Marloesjhu

    oeehh ga maar verder:D
    xxx

    1 decennium geleden
  • billXkimy

    Leukleuk!!
    Snel verder!!
    (K)

    1 decennium geleden
  • Picasso

    whoee i love it! heeeeeel snel meer!:9~:9~

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen