Rose

Wie dacht dat arrogante wijf wel niet wie ze was? Alleen omdat mevrouw toevallig een hogere functie had binnen hetzelfde bedrijf, vond ze schijnbaar dat ze mij maar een lekker de grond in kon boren. Nijdig haalde ik een hand door mij blonde haar. Die opmerking over de koffievlek op mijn blousje was zo intens gemeen, bewust neerbuigend bedoeld. Hoe die Emma daar aan die tafel had gezeten zeg, alsof ze het allemaal wel even ging regelen. Vreselijk zeg. Ik pakte de stapel papieren, die van Dongen mij in de handen had geduwd en die ik even op zijn kantoortje moest leggen omdat hij een belangrijke ontmoeting had, nog even stevig vast. Ik besloot om maar te gaan lopen, ik kon moeilijk stil blijven staan. Als ik dat zou doen zou het wel heel overduidelijk zijn dat ik totaal niet wist waar ik mee bezig was. Ik rechtte mijn rug en probeerde zelfverzekerd over te komen, ook al voelde ik me zo onzeker als maar kon.

Het liefst had ik eerlijk gezegd dat ik het druk had, maar ik wilde niet al meteen overkomen als het type dat alleen maar bezig is met haar eigen zaken. Natuurlijk bedacht ik me toen ik weer op de gang stond dat ik totaal niet wist welke plek van Dongen bedoeld had. Er waren hier in dit gebouw zo ontelbaar veel vergaderzalen, kantoren en kantines dat je er makkelijk kon verdwalen en ik wist van mezelf dat oriëntatie niet mijn sterkste punt is. Uit het niets hoorde ik een droog kuchje naast me wat me op deed schrikken uit mijn gedachten. Van alle mensen die er in het gebouw aanwezig waren, moest het om de een of andere inverklaarbare reden net die arrogante trut van een Emma zijn die fronsend op me neerkeek. ''Wat doe jij nou weer?'' zei ze met een irritante ondertoon in haar stem. Ik schraapte zachtjes mijn keel. ''Nou, ik was even bezig met.. eh.. iets'' hoorde ik mezelf met een trillende stem zeggen. Emma's gezichtsuitdrukking werd, voor zover dat mogelijk was, nog arroganter en er ontsnapte een kil lachje uit haar keel. Ik voelde dat ik mijn geduld een beetje begon te verliezen, maar tegelijkertijd wist ik dat ik geen fouten kon maken, geen fouten mocht maken tijdens de eerste paar weken van mijn stage. Ik wilde net zo vriendelijk mogelijk zeggen dat ik wel degelijk wist waar ik mee bezig was, toen ik onderbroken werd door een schel gilletje van Emma.

''MAAARK!!'' Ik draaide me om en zag Mark van Bommel met een joviale glimlach op zijn gezicht onze kant op komen. Emma's kant. Einde van onze conversatie, blijkbaar. Emma rende mij compleet voorbij en vloog Mark om de hals. Toen hij haar even later losliet, drukte ze een kus op zijn wang. Wat een slijmbal. Ik keek glazig de andere kant op terwijl Emma wel vier keer vroeg hoe het met Mark ging. ''Hoi Rose, hoe is het ermee?''
Ik schrok op toen Mark zich ineens op mij richtte. Ik glimlachte vriendelijk naar hem. ''Hoi Mark, het gaat goed, dankjewel! Hoe is het met jou?''
Ik hoorde Emma vrijwel direct naast me zuchten. Ohja, natuurlijk was het een domme vraag van mij, mevrouw had zelf immers al te vaak gevraagd hoe het met hem ging. Mark antwoorde vrolijk dat het goed met hem ging en op Emma's vraag over of hij nog brak was van het feestje van de dag daarvoor, antwoorde hij lachend dat hij vast niet brakker was dan Emma zelf. Ze lachten samen, maar ik was allang niet meer aan het luisteren naar het gesprek. Aan de andere kant van de gang, zag ik een bekende, lange jongen met zwart haar, in model gebracht door de nodige hoeveelheid gel, mijn kant op komen. Ik had me net over mijn angst voor weer een lullige opmerking van Emma heen gezet en wilde hem net begroeten, toen Emma me weer voor was. ''ROBIN! Jij ook al hier!?''
Ze vloog hem mogelijk nog enthousiaster om de hals dan ze bij Mark had gedaan. Ook zoende ze hem 3 keer. Totaal overdreven, was het eerste wat in me opkwam. Robin lachte stralend naar haar en liet zijn blik toen naar mij gaan. Ik glimlachte afwachtend terug. Ik besefte veel te laat dat Robin op me af kwam lopen waardoor ik totaal verrasst werd toen ik opeens voorzichtig door hem geknuffeld werd.
Ook al kon ik haar niet zien, ik wist gewoon dat mevrouw arrogant met haar ogen rolde. Ik voelde hoe ik kleurde, wat vaker gebeurde op de momenten dat ik het niet kon gebruiken. Hij rook zelfs lekker..

Toen ik een tijdje later het kantoor toch had gevonden (met een klein beetje veel hulp van Mark, die ruim de tijd nam om haar naar het kantoor te brengen) was ze eindelijk klaar voor die dag. Het was dan wel de meest geweldige baan die je je voor kon stellen, maar het vroeg ook ontzettend veel inspanning. Ik besloot nog even ergens in de stad wat te gaan eten om daarna toch echt lekker lang een douche te nemen om vervolgens op tijd te gaan slapen. Ze zou die extra energie de dag erop wel kunnen gebruiken.

Haar gedachten dwaalden onbewust voor de zoveelste keer die dag af naar mooie ogen, voetbal en de geur van een heerlijke aftershave.

*

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen