Emma

Galant schoof Dirk een stoel naar achteren zodat ik kon gaan zitten. Door de ruimte klonk een loom, zacht muziekje en op een paar mensen na, waren we de enigste in de room. Mijn blik viel op een bordje waarin de naam van de lunchroom gegraveert stond. Diàlogo.. dat betekent "gesprek" in het Spaans. Ik dacht aan al die uren die ik had zitten blokken voor mijn Spaans. Ja, het was een prima keuze geweest voor een extra opleidinkje, dat Spaans. Ik vond het leuk om vreemde talen te leren spreken, en al was ik dan niet echt een ster in Frans, Spaans ging me vrij makkelijk af. Ik had Spaans altijd al een prachtige, sexy taal gevonden en ik was er trots op dat ik het, na die paar jaar van avondklassen, nu zo'n beetje vloeiend kon spreken.
'Siéntese usted, mi amigo,'beveelde ik Dirk met een speels lachje. 'Ja, van hetzelfde,'antwoorde Dirk grijnzend, en hij nam plaats tegenover me. Ik keek snel genoeg om te zien hoe zijn ogen even over me heen gleden voordat hij me weer in mijn ogen keek. Verlegen glimlachte hij. Ik bloosde, en pakte de menukaart om die voor mijn gezicht te houden. Ik had gehoopt dat Dirk en ik op dezelfde voet door zouden kunnen, maar tot nu toe viel het pijnlijk tegen. Een jong meisje nam onze bestellingen op, en kwam al snel terug met twee koppen koffie. Het gesprek viel op morgen. Dan, op 11 juni, zou ik worden ingezet om bij de 2e wedstrijd van dit WK (Uruguay-Frankrijk), het Uruguayaanse team te begeleiden. Oftewel: hectiek. Het zou er morgen vooral op neerkomen dat ik er voor moest zorgen dat alles op het juiste moment op de juiste plaats was. Shirts, schoentjes, het aanvoerdersbandje..
Dirk's helderblauwe ogen keken we aan, en hij leek mijn gedachten te lezen.
'Hoeveel kans geef jij Uruguay?' vroeg hij geïnteresseerd. Ik dacht even na.
'Nou.. ze hebben Suarez.. ze hebben die held van een Forlán.. ze hebben Lugano en Loco.. volgensmij gaat dat helemaal goed komen,'antwoorde ik weifelend. Dirk keek even peinzend uit het raam.
'Ze hebben een nieuwe keeper die dit WK voor het eerst meegaat,'mompelde hij. Verrast keek ik op.
'Ohja? Wie dan?' Dirk schudde zijn hoofd en nam een slok koffie.
'Zo'n kereltje van begin 20, geloof ik. Gio zei dat hij bij Lazio speelt.' Ik trok mijn wenkbrauwen op.
'Italië?'
'Yep.'
Eventjes hoorden we alletwee alleen het gerammel van bestek en gepraat om ons heen. Ik dacht na. Van de meeste opstellingen wist ik wel wie of wat er speelde. Dat was natuurlijk ook part-of-the-job. Ik wist redelijk wat over de spelers die Tabárez, de Uruguayaanse coach, had meegenomen naar Zuid-Afrika. Maar ik moest bekennen, dat ik er helemaal niet bij stil had gestaan dat Uruguay weleens een andere keeper zou kunnen meebrengen. Hmm..
'Hoe zei je ook alweer dattie heette?' vroeg ik aan Dirk. Die schrok op uit zijn overpeinzingen, waar die dan ook over mochten gaan.
'Wat? Oh.. Gio had het over ene Muslera.'

Ik besloot vroeg naar het hotel te gaan. Morgen zou ik al weer vroeg uit te veren moeten, en na deze extreem korte nacht, kon ik wel weer wat extra nachtrust gebruiken. Gelukkig sliep ik in hetzelfde hotel als de jongens van het Nederlandse Elftal. Ze, en ik dus ook, hadden altijd ontzettend veel lol daar, en Oranje was veruit het luidruchtigste elftal van het hotel. Toen Dirk en ik de auto hadden geparkeerd op de parkeerplaats naast het luxe hotel en naar de voorkant liepen, zagen we dat er een enorme bus voor het hotel geparkeerd stond. Dirk keek me vragend aan, en ik knikte richting de ingang van het hotel. Tientallen opgewonden, buitenlandse stemmen kwamen vanachter de wagen vandaan. Toen we langs de bus afliepen, het bordes op, keek ik wie de aanstichters waren van het tumult. Als eerste zag ik de onmiskenbare blonde, hoekige kop van Diego Forlán, een van Uruguay's sterspelers. Hij stond geanimeerd te praten met Sebastián Abreu- Loco dus. Ik keek Dirk vragend aan. Uruguay was gearriveerd, maar ik snapte niet waarom. Het Uruguayaanse team moest in een ander hotel zitten.
Ik ging op mijn tenen staan en boog me naar Dirk's oor.
'Ik ga even Tabárez aanspreken. Ze horen hier helemaal niet te zitten,'deelde ik mee. Ik rechtte mijn rug weer en wilde naar voren stappen, maar Dirk's hand omsloot mijn pols. Hij boog zich naar me toe. 'Ik eh.. ik ben vast binnen,'zei hij onvast. Ik keek hem even vreemd aan maar knikte toen. Dirk's hand gleed nog even langs de mijne toen ik me mengde in de Uruguayaanse groep die nog altijd vrolijk door elkaar heen kakelden. Door de lange lijven zag ik de coach net buiten de bus met de chauffeur praten. Aah. Bingo.
Met mijn ogen op de coach gericht, waande ik me door de massa, tot ik ineens uit het niets aan de kant werd geduwd. Wat was dit nou weer?!
'Lo siento, chica!' veronschuldigde een heldere stem zich. Ik was niet voorbereid op het volgende dat gebeurde. Ik had me er ook niet eerder op kunnen voorbereiden.. want toen ik mijn hoofd draaide om te zien wie zijn veronschuldigingen aanbood, drongen zijn diepbruine ogen, vanaf het eerste oogcontact, direct recht in mijn hart. In die paar seconden leek al mijn Spaanse kennis weggesijpelt.
'G.. geeft niet..'hakkelde ik in mislukt Spaans. Gelukkig had hij het wel begrepen. Hij glimlachte, en stak zijn hand naar me uit om me overeind te helpen. Een stroomschok schoot door mijn hele lichaam toen zijn hand de mijne vastpakte, en me overeind trok. Een seconde lang bleef hij mijn hand vasthouden terwijl hij me aankeek, en toen lachte hij.
'Encantado de Conocerte. Me llamo Fernando.' Leuk je te ontmoeten. Ik heet Fernando.. mijn hart klopte ongewoon snel achter elkaar.
Op dat moment voelde ik achter me Diego Forlán een hand op mijn schouder leggen, en een stroomvloed aan Spaans volgde:
'Nando, hoe vaak moet ik het nog zeggen: geen mooie dames op de grond gooien! Dat vinden ze niet aantrekkelijk, Muslera!'

~

Reacties (2)

  • 30seconds

    Snel verder

    Xx

    1 decennium geleden
  • billXkimy

    Snel verder!!
    (K)

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen