De volgende dag verveelde ik me rot, er was echt niet te doen en ik had de hele tijd op mijn kamer gezeten. Rond acht uur kon ik het niet meer aan, ik pakte mijn jas en liep naar buiten. Ik liep doelloos het bos naast mijn huis in. Ik was diep in gedachten verzonken toen ik opeens besefte dat het donker was en ik zo diep in het bos liep dat ik alleen maar bomen zag. Alsof ik nog niet bang genoeg was zag ik opeens een schaduw, het beer-wolf-dinges? Toen hoorde ik een vreemd geluid en het was weg, toen hoorde ik was geruis in de bosjes en begon te rennen voor mijn leven. Ik struikelde over een wortel of zoiets, ik was in een donker bos, wat had je dan verwacht. Toen stond er iets voor me, ik sloot mijn ogen en wachtte op het einde, het einde van mijn leven. Na een paar seconden voelde ik iets warm me opheffen. Ik probeerde op mijn voeten te staan en voelde het warme bloed over mijn gezicht lopen, ik wankelde en botste tegen een boom, iets vangde me op en zette me recht tegen de boom, ik had duidelijk iets aan mijn enkel. Ik keek op en zag een jonge man bezogd naar me kijken.
'Ha...hallo,' stotterde ik moeilijk, mijn hele gezicht deed pijn van de klap op de grond.
'Hé, niet bang zijn, ik doe je niets. Ik ben Sam, wie ben je en wat doe je hier nu, het is hier gevaarlijk,' zei hij, het was bijna een fluistering.
'Ik ben Melanie Aley, maar noem me Freya of ik word echt kwaad,' zei ik moeilijk, dat klonk niet echt deigend.
'Ik haal je hier weg, kan je lopen?' vroeg hij.
Ik voelde de pijn in mijn enkel en schudde mijn hoofd.
Sam nam me op en droeg me, pas nu viel het me op hoe sterk hij was en hoe snel hij liep, bergop en bergaf, met mij als extra gewicht. Wie was hij, wat deed hij hier, wist hij van de beer-wolf? En misschien belangrijker: waar bracht hij me naartoe? Ik probeerde het haar uit mijn gezicht te wrijven, het plakte van het bloed. Ik had veel moeite met wakker blijven en zakte bijna weg, maar was koppig en hield mijn gedachten atief. In de verte zag ik het door mijn gesloten oogleden wat lichter worden en opende moeizaam mijn ogen. We waren bij een gezellig huisje, ik roeg me af hoe laat het was, ik moest straks maar naar mijn moeder bellen.
'Eh, kan je misschien met mijn gsm een sms'je naar mijn moeder sturen dat ik at later thuis ben?' vroeg ik aan Sam en haalde met veel moeite en pijn mijn gm uit mijn broekzak en gaf hem aan de vreemde die me net an een wolf-beer had gered.
'Eh, ja tuurlijk,' hij nam de gsm met de vrije hand van de arm die me ondersteunde. Hij begon te typen en gaf me mijn gsm terug, ik hield hem in mijn hand, wegstoppen zou te veel pijn doen. Hij opende de deur en liep naar binnen, met mij nog steeds in zijn sterke armen.

Reacties (3)

  • marie1

    cool
    cool
    cool
    cool
    _O_(dance)(dance)

    9 jaar geleden
  • Impressed

    Foto bos rond La Push mss?

    9 jaar geleden
  • Impressed

    Schrijf snel verder

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen