Rose

Van het een op het andere moment zat ik ineens rechtovereind. Met een zucht liet ik me weer achterover op het bed vallen. Waren ze nou ondertussen nog niet klaar? Eerder vannacht was ik wakker geschreeuwd door Little Miss Arrogant, Emma. Schijnbaar vond dat kreng het nodig om heel het hotel te laten weten dat zij samen met Robin naar zijn kamer ging. Allemaal heel interessant. Niet dus.. Sinds een paar uurtjes lag ik nu te woelen en te draaien in mijn hotelbed.Ik draaide me geïrriteerd om op mijn buik, zodat ik net kon zien hoe laat het was. 01:18 stond er in felle, rode letters op de display van mijn wekkerradio. Ik kon het ding wel het raam uit gooien. Morgen stond natuurlijk de wedstrijd Uruguay tegen Frankrijk op het programma en aangezien ik het Uruguayaanse team onder mijn hoede moest nemen (natuurlijk niet alleen, maar het begin was er!) en dan zag ik er natuurlijk liever niet uit als een eersteklas zombie. Ik wist ''toevallig'' dat er heel wat mooie mannen in het Uruguayaanse voetbalteam zaten. Ik had op het serieuze gebied van regeltjes heel wat voetbalkennis opgedaan, maar ik bleef natuurlijk een vrouw, dus kon ik het niet laten ook altijd even te kijken of er nog leuke voetballers in een bepaald team zaten. En ik had mezelf pas kunnen melden dat het nationaal team van Uruguay erg in de smaak viel dit jaar. Ik wist ook wel dat het op niks serieus uit zou kunnen lopen en dat was ook totaal niet mijn insteek. Gewoon voor de lol, om mijn baan ook nog een beetje luchtig te kunnen houden. Verder wilde ik morgen topfit zijn om te bewijzen dat ik mijn stageplek toch zeker verdient had, dat ik de stress helemaal aankon. Al kon ik alleen Emma daar maar van overtuigen, die zou dan ook even flink op haar plaats gezet worden. Ik wíst gewoon wat ze van me dacht. Dat ik weer een van die vele stagemeisjes was, die een ideaalbeeld van hun baan hadden en het een voor een gigantische verpestten. Opnieuw draaide ik me om, voor de vierde keer in een aantal minuten, als ik me niet vergiste. Ik betrapte mezelf erop dat ik een jaloers gevoel in mijn onderbuik voelde toen ik opnieuw duidelijk gelach iets verderop in de gang. Hoe had ik eigenlijk ook niet kunnen weten dat Robin en Emma een relatie hadden? Die trut deed niks dan hysterisch reageren op Robin en als hij ook maar in de beurt kwam, hing ze al om zijn nek. Voor ik er erg in had, had mijn woede zich omgezet in iets heel anders. Een warme traan rolde vanuit mijn ooghoek over mijn wang, een zout spoor achterlatend. Was ik nou serieus jaloers op haar? Nee, het was woede, maakte ik mezelf meteen wijs. Zij kreeg alles maar in haar schoot geworpen. Te beginnen met de perfecte baan. Want iets geweldigs had ik nog niet van mevrouw gezien, bedacht ik me ter plekke. Het enige wat ik wist was dat ze een hoge functie in de organisatie had. Maar dat is ook meteen alles. Ik kon niet tegenghouden dat er nog een traan over mijn wang rolde en voor ik er erg in had, stroomden de tranen over mijn wangen. Ik begroef mijn gezicht in mijn met dons opgevulde hoofdkussen en snikte zachtjes. Al mijn zelfvertrouwen was op slag verdwenen. Waar was ik ook eigenlijk mee bezig? Zonder enkele ervaring begon ik hier bij een enorme organisatie, met een onwijs belangrijke functie. Ook dat nog eens. En nu ik net begonnen was, waren mijn goede voornemens op het gebied van liefde me ook alweer in de steek gelaten. Ik dacht gister nog dat Robin met me flirte.. Wát een fantasie. Ik snufte zachtjes en wreef door mijn ogen. Waarschijnlijk zou ik er morgenochtend beroerd uitzien, huilen was nooit echt voordelig voor een frisse uitstraling in de ochtend. Bij mij was het zo dat ik nog altijd lang met rode ogen rondliep. Met een diepe zucht draaide ik me nog een keer om. Toen ik weer een vlaag van gelach en enthousiasme opving, trok ik mijn hoofdkussen over mijn hoofd.

Zoals ik al voorspelt had, zag ik er de volgende ochtend niet uit. En dat was nog zacht uitgedrukt. Mijn ogen waren gezwollen en rood. Alsof ik tot diep in de nacht had doorgehuild, wat niet het geval was, al was ik nog wel een aantal keer wakker geworden. Als een gek begon ik mascara op mijn wimpers te smeren. Nutteloos. Mijn ogen zagen er nog steeds huilerig uit. Wat een afgang! Mijn mascararoller gooide ik van frustratie op de grond in mijn ieniemini-badkamertje. Snel poetste ik mijn tanden. Ik was even eerder gebeld door iemand van de organisatie, dat we bij kamer 104 in het hotel zouden verzamelen om de plannen te bespreken en dan te vertrekken. Ik had gezegd dat ik er meteen aankwam, maar ik wilde mezelf niet compleet voor schut zetten, dus een beetje make-up moest toch echt eerst aangebracht worden. Achteraf had ik het beter niet kunnen doen, dan was ik op tijd geweest en had ik er net als nu ook slecht uit gezien. Ik griste al mijn spullen bij elkaar en verliet snel mijn hotelkamer. Gelukkig was de verzamelplek in dezelfde gang als mijn kamer dus ik was er zo. Ik zag een heel team al klaarstaan. Ik zocht tussen de gezichten naar Emma, maar ik zag haar niet. Fijn, mochten ze nog op die trut gaan wachten ook, alleen maar omdat mevrouw het nodig vond de halve nacht door te brengen op Robin's kamer. Cas, de jongen die haar eerder ook gebeld had, kwam op me af en begon door te spreken of ik wist wat me te wachten stond. ''Nou, nee eerlijk gezegd niet helemaal'' antwoorde ik. Ik hoorde hoe onzeker en verlegen ik klonk. Slechte indruk! ''Gelukkig werk je vandaag dan samen met mij en Emma, jullie hebben elkaar al eens ontmoet, toch?'' vroeg hij met een gemeende glimlach. Ik kon op dat moment niet anders dan verbeten knikken. En zelfs toen ik Emma even later aan zag komen lopen (met natuurlijk weer de inmiddels niet meer zo originele hatelijke blik op haar gezicht) had ik mezelf nog niet overtuigd van het feit dat het vandaag wel goed zou komen. Ik geloofde niet dat DIT goed zou komen..

Reacties (1)

  • Sharidayenne

    Oehh!! Die emma is een bitch tegen rose!! Wel een goede story.. Misschien. Nog snel verder(A)

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen