Rose

We waren al snel dichtbij het stadion, sneller dan ik verwacht had kondigde Cas aan dat we binnen een kwartiertje bij het stadion zouden zijn. Logisch was het ook wel als je naging dat ik nu deel uitmaakte van een belangrijk team binnen FIFA en dat wij met z'n allen in de buurt van het stadion moesten zijn. We zouden er met z'n allen veel tijd doorbrengen. Onderweg raakte ik opnieuw aan de praat met Cas, hij was uit het niets naast me gaan zitten. Waarschijnlijk omdat hij medelijden met je heeft, je kunt niks en je kent niemand, zeurde een vervelend stemmetje in mijn hoofd, een stemmetje wat ik probeerde te negeren. Al had ik eerlijk gezegd niet echt het idee dat ik een heel serieus gesprek voerde. Om de paar minuten werd ons gesprek onderbroken door verschillende telefoontjes die Cas binnenkreeg. Toen hij dus totaal te verwachten opnieuw een telefoontje beantwoordde, liet ik mijn blik door het busje met medewerkers glijden. Recht voor me zat een suf uitziend vrouwtje, wie ik een jaar of 35 schatte, ze kauwde overdreven op haar kauwgom terwijl ze een hele stapel papieren die ze op haar schoot had liggen doorbladerde en hier en daar wat passages markeerde. Naast haar zat een jongen met lichtrood haar doelloos uit het raam te staren. Terwijl ik voorzichtig naar Cas keek, die nog steeds aan de telefoon was, begon ik steeds meer het idee te krijgen dat ik hier gewoonweg niet thuishoorde.

Het eerste wat me opviel toen we bij het stadion aankwamen, en via een speciale ingang naar binnen waren gekomen, was de enorme mensenmassa die vanaf de tribune het aanmoedigen van hun landje uiterst serieus namen. Onbewust, of misschien toch wel een beetje bewust, werd mijn aandacht getrokken door de fans van Uruguay, die als een man een bepaald lied zongen. Ik herkende het verder niet, maar het klonk behoorlijk overtuigd. Terwijl ik onbedoeld stil bleef staan, botste er vrijwel meteen iemand tegen me aan. Een scherpe vlaag van pijn sneed langs mijn ruggegraat naar boven. 'Au, kun je uitkijken!??' schoot ik meteen uit mijn slof. Toen ik me omdraaide zag ik Emma een beetje verbaasd naar me kijken terwijl ze over haar elleboog wreef. 'Sorry, ik lette even niet op.' Haar reactie verbaasde me enorm, het leek in niks op het snauwerige toontje, wat ze meestal gebruikte als ze iets tegen me zei, wat dan ook. En zelfs nadat ik nog eens duidelijk maakte dat het vervelend was wat ze deed, gewoon om te kijken hoe ze zou reageren, knikte Emma alleen terwijl ze glazig naar een punt achter mij staarde. Overnieuwsgierig volgde ik haar blik en zag dat zij net als ik naar de massa Uruguay-supporters aan het staren was. Waarschijnlijk was ze op zoek naar een knappe voetbalspeler, waarvan Emma hoopte dat die misschien al op het veld zou lopen. Bijna wilde ik er een vervelende opmerking over maken, BIJNA, tot mijn gedachten afdwaalden naar een knappe, donkerharige Nederlandse spits en ik wijselijk mijn mond hield. Uruguaysupporter, voorkeur voor voetballers en niet bepaald op haar mondje gevallen. Hoe kon iemand met zoveel gelijkenissen vanaf het moment van de eerste indruk je vijand zijn?

De eerste vijfenveertig minuten leek het alsof ik constant mijn adem in hield. Ondanks het feit dat ik ontzettend zenuwachtig was voor de rust, waarin ik moest gaan bewijzen dat ik naast een beetje Spaans, ook goed overzicht kon houden en een beetje organisatietalent had, leek het alsof ik nog zenuwachtiger was voor de wedstrijd dan voor de rust. Frankrijk had niet voor niks in 2006 nog in de finale gestaan. Zou je denken.. Het Franse spel viel me behoorlijk mee, als je alle hoge verwachtingen moest geloven. En aangezien ik mezelf erop had betrapt dat ik spontaan fan van Uruguay was geworden, ademde ik voor het eerst weer rustig toen de scheidsrechter hard op zijn fluitje blies om de rust in te luiden en de beide teams met een gelijke stand van 0-0 naar de kleedkamers te laten vertrekken. Ik knipperde een paar keer met mijn ogen, voordat ik mijn ogen van het voetbalveld af kon laten dwalen. Ik keek even een beetje schappachtig om me heen, op zoek naar iemand die me zou vertellen waar ik moest zijn. Meteen besefte ik dat dat de verkeerde instelling was. IK moest leiding geven en waarschijnlijk ook zelf bedenken waar ik nou heen moest. Op de een of andere manier, ''dat komt nog wel als ik hier langer werk'', veranderde ik al snel van gedachten en keek nu een beetje angstig om mee heen op zoek naar Emma, die tot een paar seconden geleden naast me had gestaan. Ook al had ik nog steeds de sterke neiging om iets lulligs te zeggen, steeds wanneer ik haar zag, het begon er sterk op te lijken dat zij net zo van voetbal hield als ik zelf. Nog zo'n levend voorbeeld dat vrouwen wel degelijk van voetbal kunnen houden.
Toch had ik het gevoel dat het niet de bedoeling was dat ik Emma nu kwijt was. Heel eventjes kwam de gedachte in me op dat het geen toeval was dat ik Emma net nu kwijt was, terwijl ze de hele wedstrijd naast me had gestaan, maar dat idee zette ik snel van me af. Zo kinderachtig zou Emma ook niet zijn, toch? Terwijl ik mijn hart in mijn keel voelde bonken, zocht ik snel naar bekende gezichten in de chaos die ontstaan was langs het veld. Iedereen moest ergens anders zijn, om toeschouwers in de gaten te houden, overleg te plegen en waarschijnlijk nog meer belangrijke dingen. Iedereen leek te weten waar hij of zij moest zijn. Iedereen behalve ik. Ik werd zelfs een paar keer vuil aangekeken, maar in die gevallen hield ik snel het pasje, wat aan een keycord rond mijn nek hing, onder de neus van een kleerkast en kon ik verder lopen, iets wat ik steeds haastiger begon te doen. Het feit dat ik er schijnbaar als een toeschouwer uitzag en niet iemand met een serieuze functie binnen FIFA stelde me alles behalve gerust.

'Rose! Rose! Waar bleef je nou!?' Met een vervelend voorgevoel draaide ik me om. Daar stond een man die ik al verschillende keren eerder had gezien. Hij was ietwat gezet en had een volle snor. Hij was vaak in gesprek met Cas en had een hoge functie. Hij was niet direct mijn leidinggevende, maar op dit moment (omdat ik het weer eens verpest had, dacht ik met tegenzin) leek hij zich met mij te moeten bemoeien. Voor ik iets terug kon zeggen, greep hij mijn arm vast. 'Je moet NU meekomen, we zijn al lang bezig met de opvang van de spelers, waar hing jij uit?'. Dit keer kon ik niet eens mijn mond open doen voordat ik weer onderbroken werd. 'Maakt niet uit, je was niet waar je moest zijn! En nu opschieten, als je tenminste nog lang hier wil werken! Dit is echt de slechtste instelling die je kan hebben, dat je het weet!'
Dit keer wilde ik niet eens iets terugzeggen en liet me, met lood in mijn schoenen en een teleurgesteld, meeslepen naar de kleedkamers. Ik kon nu al voorspellen dat ik nieuwsgierig aangestaard ging worden, iets waar ik een nog ergere hekel aan had dan aan brede mannen die me op mijn nummer zetten..

Reacties (2)

  • LoveMyNiall

    YES!!! je bent verder gegaan:D:D
    nou ik lees hem in ieder geval nog:D:D

    xx

    1 decennium geleden
  • Frankenstein

    uruguaayy <33 snel verder! <33

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen