Jacob pov

Ik heb Hannah ingeprent. Dat wist ik al een tijdje. Maar drie dagen geleden, toen Zoë bij Hannah was, hoorde ik ze praten. Zoë wilde weten of Hannah en ik nou iets hadden of niet. Waarop Hannah antwoordde dat we nog niks hebben. Dus nu ben ik van plan haar te vragen.
Ik ben nu bij Hannah thuis, maar Hannah zelf is er niet, ze moest ergens heen of zo. Alex wilde dat Renesmee, Alice en ik langs kwamen, dus nu zijn we hier. Ik speel een liedje op Hannah’s gitaar, dat ze me geleerd heeft. Alex en Renesmee zijn bezig, tijd voor mijn plannetje dus. Ik zet de gitaar weg en loop de deur uit. Ik pluk een roos uit de tuin, en maak er een briefje aan vast.

Lieve Hannah,
Zou je alsjeblieft naar het strand in La Push willen komen?
Vanavond om half tien?
X

Ik geef Alice de opdracht het ergens neer te leggen waar Hannah het zeker vindt. Nu maar hopen dat ze komt. Alice kijkt even naar me. “Ze komt wel hoor, rustig maar.” Zegt ze. De rest van de middag hou ik Alex bezig, Renesmee ging terug naar Bella. Alex wilde een wolf natekenen, dus moest ik veranderen en heel stil blijven liggen. Hij heeft er wel talent voor, denk ik. Als hij klaar is, laat hij me de rest van zijn tekeningen zien. Bella en Renesmee, Edward bij de piano, Hannah die verdrietig op de bank zit, ik als ik Hannah omhels – Ik had hem toen niet gezien? -, Emmett die ingespannen een voetbalwedstrijd kijkt, Alice en Jasper, Esmé in de tuin, Carlisle in zijn kantoor. “Wat kan je dat goed!” Ik herken iedereen meteen.” Hij glimlacht een beetje verlegen. Een andere tekening; de hele wolvenroedel bij Emily thuis, toen ik Hannah en Alex meegenomen had.
Ik zie dat het bijna zes uur is, Hannah zal zo wel thuis komen. “Ga je even iets met Alice doen of zo? Ik moet even iets doen. Hannah komt zo wel thuis.” Hij knikt en gaat naar binnen. Ik ga naar huis en wacht daar tot het negen uur is. Om negen uur ga ik naar het strand. Om precies half tien zie ik Hannah uit haar auto stappen. Ik loop een beetje heen en weer bij de zee. Hannah komt naar me toe. “Jake?” Zegt ze zacht. “Heb jij die roos gestuurd?” Ik knik en ze glimlacht. “Waarom moest ik komen?” Ik leg mijn vinger even op haar lippen en pak haar hand. We lopen in stilte een stukje over het strand. “Kijk, de zon gaat onder.” Zeg ik. “Ja,” Zucht ze. “Wat mooi.” In de rode gloed van de zon is ze nog mooier dan anders. Terwijl ze naar de zon blijft kijken, pak ik de gitaar die ik van Embry heb geleend. Ik begin met het liedje en als Hannah door heeft dat ik gitaar speel, kijkt ze naar me en blijft ze de hele tijd naar me kijken. Zacht zing ik het liedje.

When the rain is blowing in your face
And the whole world is on your case
I could offer you a warm embrace
To make you feel my love

When the evening shadows and the stars appear
And there is no one there to dry your tears
I could hold you for a million years
To make you feel my love

I know you haven't made your mind up yet
But I would never do you wrong
I've known it from the moment that we met
No doubt in my mind where you belong

I'd go hungry, I'd go black and blue
I'd go crawling down the avenue
No, there's nothing that I wouldn't do
To make you feel my love

The storms are raging on the rolling sea
And on the highway of regret
Though winds of change
Are throwing wild and free
You ain't seen nothing like me yet

I could make you happy
Make your dreams come true
Nothing that I wouldn't do
Go to the ends of the Earth for you
To make you feel my love

To make you feel my love


Als ik klaar ben, leg ik de gitaar in het zand. Hannah loopt naar me toe en drukt haar lippen op de mijne. Ik zoen haar en leg mijn armen om haar middel. Ze legt één hand achterop mijn hoofd en eentje op mijn rug. Jezus, wat zoent ze lekker. Ze gaat met haar tong langs mijn lippen en ik open mijn mond. Ik streel wat door haar haar. Na een tijdje eindigt ze onze zoen. Ik kijk haar even aan. “Hannah? Wil je verkering met me?” Ze glimlacht en knikt. Even drukt ze haar lippen weer op de mijne. Ze trekt me naar beneden, het zand in. Samen liggen we naar de sterren te kijken. Onze vingers in elkaar gevlochten. “Hannah, weet je nog dat ik je vertelde over inprenten?” “Ja.” “Ik had wel iemand ingeprent; jou.” “Echt waar? Waarom zei je dat toen niet?” “Ik vond het niet romantisch, in oude kleren met verf op ons gezicht.” Ze lacht en draait zich naar me toe. “Zullen we gaan? Ik krijg het koud.” Ik trek haar zachtjes naar me toe en sla mijn armen om haar heen. “Warm genoeg?” “Ja.” Ze lacht weer. “Ik heb gewoon een privé kacheltje.” “Ik ben geen kacheltje.” “Wel als ik het koud heb” Ik druk een kus op haar mond. Ze legt haar hoofd op mijn borst en zucht zacht. “Ik zou in slaap kunnen vallen hier, zo lekker lig ik.” Mompelt ze. “Kan je doen, we kunnen ook eerst naar jouw huis gaan en dan in slaap vallen. Lijkt me net iets comfortabeler.” “Ja, laten we dat maar doen.” We staan op en lopen naar de auto. Als we bij haar thuis zijn, loopt ze de badkamer in en komt ze er een paar minuten later weer uit in een te groot t-shirt. Ze gaat in bed liggen. “Kom.” Ik trek mijn broek uit, een shirt had ik toch al niet aan, en ga naast haar liggen. Ik leg een arm om haar heen en ze legt haar hoofd op mijn borst. Na een tijdje hoor ik haar regelmatige ademhaling, ze slaapt. Ik luister naar haar ademhaling en val uiteindelijk ook in slaap.


Reacties worden zeer gewaardeerd

Reacties (3)

  • Saudade

    Huh? IS het niet Jacob pov?:S

    1 decennium geleden
  • Saellyra

    haaha what sweeeeeeet!!(H)love it snel verdeR!(flower)

    1 decennium geleden
  • Shontelle

    Een zeer gewadeerde reactie. :d

    VERDER:9~:9~

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen