-Bill Kaulitz
Zuchtend ga ik op de bank zitten, met een bezorgde Tom tegenover me . 'Wat is er toch met je Bill?' zucht hij, de arme schat wetend van niks. Daar zal ook geen verandering in komen, hij mag niks weten, niks van de stem in mijn hoofd. Niks van mijn problemen. Ik zal er alles aan doen zodat het hem niet opvalt, ik moet in het gevolg beter opzetten, misschien de kraan aanzetten ofzo. Dan hoort hij het niet. Ik schrik op uit mijn gedachtes door een hand die voor mijn gezicht zwaait, 'ik vroeg wat Bill,' zegt Tom serieus. 'Ik ben gewoon misselijk okè?' zucht ik. Het is eigenlijk niet eens gelogen, want ik voel me misselijk & niet goed.
In zijn ogen zie ik pijn, en verdriet. Ik heb hem gekwetst, hij geloofd me niet... Maar toch knikt hij, 'oké dan' zegt hij. En loopt naar boven.
Komop Bill, volhouden! ookal vermoed hij dingen, dat betekend niet dat hij het zeker weet! gewoon verbergen, en je moet nodig eens wat aan je knokkels doen , ze zitten onder de beten! In trance loop ik naar boven, ik lijk wel een slaaf , een slaaf van mijn hoofd, maar de stem heeft wel gelijk. Dàt valt natuurlijk op!. Zuchtend doe ik leren handschoentjes aan, zonder vingers. Gelukkig draag ik ze wel vaker, dus het valt niet op...
Ik loop weer naar beneden, en kijk statisch naar de televisie.

-Tom Kaulitz
Damn, damn,damn,damn. Wat voor persoon ben ik? eentje die niet te vertrouwen is? waarom zegt Bill niks tegen me? Haat hij me ofzo? Waarom doet hij zo, raar? , en- Ik weet zeker dat hij niet misselijk is, ik wil niet wèèr door het zelfde als vroeger gaan. Ik weet het nog wel goed, Bill en ik waren 14...
-Flashback
'Bill? Bill! ik moet plassen! doe de deur open!' roep ik gehaast, maar uit de badkamer komt geen antwoord. Ik klop nog een paar keer, maar hoor nog steeds niks. Waar blijft hij nou? 'Bill! doe je make-up in je eigen kamer ofzo?' roep ik. Maar alsnog geen antwoord. Dus hij wilt het zo spelen? ik krijg meteen een gemene grijns op mijn gezicht, snel sprint ik naar zijn kamer. En pak de eerste en de beste haarspeld die ik zie.
Als ik weer bij de badkamerdeur sta, pak ik het speldje en pruts wat met het slot. Tot mijn verbazing gaat hij nog open ook!. Maar ik had liever dat ik de deur nooit open had gedaan.
Daar, ligt Bill. Zijn handen onder het bloed, bewusteloos op de grond. 'MAMAAAA' gil ik in tranen, Simone weet niet hoe snel ze naar boven moet komen, en als ze naast mij staat begint ze ook te huilen, en ze rent op Bill af. Haar gezicht verbleekt, 'hij heeft zijn polsen doorgesneden' antwoord ze als een zombie. Nu trekt de wittige kleur uit mijn gezicht nòg witter. En ik ren naar beneden om een ambulance te bellen...

-Einde
Hij kropte zijn gevoelens op, en op een gegeven moment kon hij ze niet meer bedwingen, hij probeerde zelfmoord te plegen, als ik niet dat grapje had uitgehaald was hij nu misschien wel dood geweest, dat had ik mezelf nooit kunnen vergeven.
Ik moet zorgen dat het niet weer gebeurd, ik zal op hem letten en.. 'Ik ga mam bellen!' fluister ik in mezelf..
Ik grits mijn telefoon van het nachtkastje en typ haar nummer in.
'Met Simone!' klinkt haar opgewekte stem.
'Ehm mam? er is iets met Bill...'

Reacties (2)

  • MyRazorBlade

    ga je nog verder met de story???????????????
    het is echt heel spannend en mooi geschreven!

    1 decennium geleden
  • Gemeinsam

    goed idee Tom!! Help Bill!

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen