16. No excuse

Door: Dreamcatcher
Onderdeel van: Scarecrow - Everybody hide. (HP)
Laatst bijgewerkt: 4 jaar geleden
Geactiveerd op: 4 jaar geleden

Foto bij 16. No excuse

Darling, how I loved you from the start, but that's no excuse for the state I'm in...

/b]Florence and the machine - Hardest of Hearts[b

~ Johanna ~

breed | medium | small

Wanneer we allemaal gedaan hebben met eten, komt een verpleegster de borden weghalen.
“Was het lekker?” vraagt ze. Henry zegt volmondig “Ja!'”, ik knik instemmend en Paul lijkt het niet te horen.
“Paul?” Paul kijkt niet op of om. Zijn blik is wazig.
“Zuster?” Een magere zuster komt aangelopen. Haar haren zijn uit haar paardenstaart gesprongen en haar wangen kleuren rood.
“Wat is er met Paul?” Ze is vast zijn persoonlijke verpleegster, net zoals Staton de mijne is. Voorzichtig legt ze een hand op Pauls schouder. Paul schrikt op, duwt hard haar hand weg en geeft een bange gil.

“Paul? Rustig jongen. Zeg me wat er scheelt.” Paul wijst naar zijn oren. Hij ziet eruit alsof hij elk moment kan beginnen huilen. Ik kijkt met grote ogen toe. Henry staart verlekkerd naar de ijsjes die in de doorzichtige vriezer staan. Het maakt Henry niet uit of Paul in moeilijkheden is. Ik geeft Paul een notitieboekje, maar zijn handen beven te erg, hij kan niet schrijven. Zijn ogen zijn groot opengesperd. Ik kijk geschrokken hoe Paul met zijn handen op zijn oren beukt, wat me vreselijk pijnlijk lijkt. Paul lijkt het niet te voelen. De zuster probeert hem te kalmeren en zegt luid: “Koelpak! Is er een cel vrij?”
“Cel 2” zegt een broeder, die Paul hardhandig vastneemt, zijn armen achter zijn rug draait waardoor hij kreunt van de pijn en met hem uit de kantine loopt.

Staton komt snel naar me toe en vraag of alles goed gaat. Ik knik en merk dat ik bijna huil. Arme Paul.
“Hij was zo moedig.” zeg ik voorzichtig. Ik weet niet of de zuster snapt wat ik bedoel, want ik ben gek.
“Moedig? Kindje toch, dat hoor je niet te zeggen.” antwoordt Staton bezorgd. Ik snap het al, ze hebben niet door dat ik bedoel dat hij vast al een hele tijd vol zenuwen zat om een aanval te kunnen hebben. Zelfs bij mij razen de emoties en adrenaline door mijn aderen. Ik knipper fel met mijn ogen.
“Emily? Neen, waag het niet, niet op je eerste dag.” Staton houdt me stevig vast.
“Kalmeer jezelf.” zegt ze streng: “Blijf rustig. Paul is zo weer de oude.”
“Maar zijn oren! Zijn handen! Zijn stem!” raas ik. Ik voel mezelf onveilig.

Mijn handen schieten naar mijn nek, ik wil mezelf beschermen. Ik voel de kleine rode lijntjes, de striemen die de handen van de man achter hebben gelaten.
“Ze gaat zichzelf wurgen!” roep Staton geschrokken. Ik besefte niet dat mijn handen aan het knijpen waren. Een grote broeder, met brede schouders een een donker gezicht rukt mijn handen van mijn nek. Ik jammer, want hij maakt me bang. Hij lijkt zo kwaadaardig.
“Hij gaat me pijn doen.” zeg ik.
“Nee,” sust Staton, “Hij is een broeder. De broeders zijn hier om je beter te maken. Wij zijn hier om je gezond te laten leven. Wij zijn te vertrouwen. Wij zijn deel van het Ministery. Het Ministery kun je altijd vertrouwen. De Minister heeft het beste met je voor.” Staton heeft gelijk. De minister heeft mij hier heen gezonden, omdat ik zo beter zou worden.

Ik adem diep in en uit, en steun met mijn handen op m'n knieën, alsof ik net hard heb gelopen. Na vijf minuten zeg ik voorzichtig: “Het gaat. Maar mag ik alsjeblieft nog een dagje op mijn kamer.” Staton kijkt bezorgd en zegt dan: “Misschien gaan we te snel, en moet je opnieuw in de witte fase en krijg je en verhoging van medicatie.”
“Ja.” Ik merk dat ik me veel beter voel. De witte fase is vertrouwt en de medicatie, tjah, ik moet toch door iets beter worden? We lopen samen naar mijn kamer.
“Ik denk dat Paul het wel spijtig zou vinden,” zegt Staton luchtig: “Dat je zo terug naar de witte fase moet.”
“Hoe bedoel je?” vraag ik.
“Ik denk dat hij je wel leuk vindt.” Ik overloop mijn gedachten, maar ik vind geen enkel bewijs dat Paul me leuk zou kunnen vinden. Het kan me trouwens niet echt schelen, mijn hart is nog niet vrij.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. abcd
    abcd 7 jaar geleden

    aaahw.
    arme paul.
    nou maakt ie geen kans ><
    haha.

    Snelverdeer<3

  2. Twinsis
    Twinsis 7 jaar geleden

    leuk geschreven
    Verderverder
    Xx

  3. Boulevard
    Boulevard 7 jaar geleden

    Ocharme, ik heb medelijden met haar. En eigenlijk ook wel met Paul
    Sorry, geen lange reactie, geen inspiratie ):
    SnelVERDER

  4. Dreamcatcher
    Dreamcatcher 7 jaar geleden

    Oh even vergeten, de foto is Johanna.

    Reacties, tips, kritiek, complimenten en andere dingen mag je hier altijd droppen:Y)

Details

42 (0 | 0)

12+

678

940 (0)