Foto bij 61 ~ Guilt

Wauw. Dat is alweer lang geleden. Haha, sorry. Het spijt me dat jullie zo lang moesten wachten en ik begrijp het dat sommigen het verhaal nu niet meer willen lezen. Het is mijn eigen schuld en ik weet het.
Ik kan nu wel aan komen zetten met slappe excuses, maar ik betwijfel of dat zal helpen. Het probleem ben ik zelf. Een hele lange tijd kon ik gewoon niet schrijven. Ik wilde het niet, ik wilde mijn eigen hersenspinsels niet meer onder ogen zien. Ik was bang, denk ik. Alles wat ik schrijf, is een deel van me. Ik probeerde mezelf te ontwijken.
Het liep mis. Ik begon alles op te kroppen, waardoor ik uiteindelijk mezelf niet meer in de hand had. Yeah, wat er de afgelopen tijd is gebeurd, is niet iets waar ik trots op ben.
Toen kwam de crash en moest ik mijn verhaal terug gaan zetten. Ik las ieder deel weer opnieuw en ik moest lachen en huilen. Ik was verbaasd. Hoe had ik dit ooit kunnen schrijven? Ik was trots. Trots op mijn verhaal, trots op mezelf. Ik herinner me weer met hoeveel plezier ik aan dit verhaal heb gewerkt en weet je wat? Dat wil ik weer.
Ik ga dit verhaal weer helemaal oppakken. Die andere verhalen, daar twijfel ik nog over, maar dit verhaal heeft zoveel betekenis voor me.

Conclusie: Het spijt me, schrijven voorkomt dat ik zelfmoord pleeg, dit verhaal is mijn kindje en ik hou van jullie...? (:

Enjoy! Wees trouwens niet te gemeen, want ik vind het deel best slecht, haha.


“Oké dan. Maar laat me alsjeblieft leven anders eindigt er weer iemand in de fontein!” grijnsde de toetsenist. Strify en Kiro schoten in de lach terwijl ik verontwaardigd mijn armen in de lucht gooide. Hopeloos waren die jongens!

“Schoenen zijn geweldig, schoenen zijn zo leuk. Oh, met schoenen lig je altijd in een deuk. Schoenen – schoenen – schoenen – schoenen – schoenen!” blèrden Strify en ik terwijl we waggelend over de straat liepen, beide met drie paar nieuwe schoenen aan onze armen. Kiro en Romeo liepen hoofdschuddend achter ons aan. Zelfs voor Kiro ging dit net iets te ver, al was hij in de schoenenwinkel wel anders. Kiro en Strify zijn de beste shopmaatjes ever! En Romeo was de pakezel. Hij had de rest van onze tassen vast. Zonder hem hadden we het niet overleefd.
“Ik wist dat we wat vergeten waren!” Ik stopte verbaasd met zingen en keek de blonde zanger aan. “Accessoires!” Mijn mond viel open.
“Strife?”
“Ja.”
“Je bent gestoord.” Hij knikte trots. “En zijn we er al bijna? Mijn voeten doen pijn.” Romeo begon te lachen.
“Dat gebeurd er als je met hen gaat winkelen.” Ik trok een pruillip.
“Maar Romeo, ze gooiden me in het water! Ze moesten het goed maken, dus kochten ze me kleren zodat ik weer blij zou zijn. Wil je me niet blij zien? Ik ben leuker als ik blij ben.” Hij rolde met zijn ogen. “Niet met je ogen rollen, dat is niet aardig!”
“Je beseft toch wel dat ik jouw spullen draag?”
“En de mijne, bedankt!” kwam Kiro tussenbeide. Meteen kreeg ik een zelfvoldane glimlach op mijn gezicht en huppelde verder.
“Sarah, waar ga je heen?” Ik keek Strify vragend aan en besefte toen dat we er al waren.
“Oh.” Met een knalrood hoofd liep ik met de jongens naar binnen. Vlug hing ik mijn nieuwe jas aan de kapstok en wandelde de woonkamer binnen. Daar keken meteen iemand op van de bank.
“Yu, vlucht nu het nog kan!” riep Kiro lachend.
“JIJ!” gilde ik en wees naar de zwartharige jongen op de bank. Hij schoot overeind en vluchtte richting zijn kamer. Ik zette het op sprinten en zat hem vlak op zijn hielen. Met een ninjasprong belandde ik op zijn rug. Hij wankelde even, maar bleef staan. Rustig wandelde hij zijn kamer in. Zijn rug zat best comfortabel. Met een zucht liet hij ons op het bed vallen. Meteen krabbelde ik overeind en ging bovenop hem zitten.
“Het spijt me?” probeerde hij met grote ogen.
“Het spijt je? Is dat alles wat je kunt verzinnen? Je gooide me in een fontein!” Verontwaardigd keek ik hem aan.
“Vertel me dan, hoe hebben Kiro en Strify het goedgemaakt?”
“Oh, ze kochten me nieuwe kleding en schoenen. En een ijsje!” glimlachte ik. “Ik hou van ijsjes.”
“Dus als ik je een ijsje koop, vermoord je me niet?”
“Ben jij gek! Als ik te veel ijs eet, word ik dik! Wil je me ook nog eens vetmesten?!”
“Nou, er is een hele gemakkelijke manier om dat ijsje er weer af te krijgen,” glimlachte Yu geheimzinnig. Niet-begrijpend keek ik hem aan. Voor ik het doorhad, lag ik met mijn rug op het bed met Yu half op me. Ik wilde al beginnen met protesteren, maar werd gestopt door twee heerlijke lippen tegen de mijne. Ik wilde echt doorgaan met Yu – Hannes – straffen, maar kom op! Het zou wreed voor mezelf zijn geweest als ik dat heerlijke snoepje had geweigerd. Met een glimlach sloeg ik mijn armen om zijn nek. Yu grijnsde en trok me tegen zich aan.
Beelden schoten aan mijn ogen voorbij. Alexa. Zoveel pijn. Ze zat in een hel en wat deed ik? Ik was hartstikke gelukkig. Ik was onmenselijk, wreed. Hoe kon ik mijn vriendin dit aandoen? Ik moest haar helpen, maar wat kon ik? Tranen sprongen in mijn ogen. Ruw duwde ik Yu van me af – waardoor hij alweer op zijn tong beet en vloekte – en liep zonder verder nog iets te zeggen zijn kamer uit. Ik liep onmiddellijk door naar de woonkamer waar de anderen op de bank zaten. Met mijn armen over elkaar ging ik langs Shin zitten. Verbaasd keken de jongens me aan.
“Sarah, alles oké?” vroeg Strify met een opgetrokken wenkbrauw.
“Nee.”
“Kunnen we iets doen?”
“Nee.”
“Wat is er dan?”
“Niks.”
“Sarah.”
“Er is niks!” Op dat moment kwam Yu de kamer binnengelopen. Shin stond op, denkend dat de gitarist iets had gedaan waardoor ik nu zo was.
“Wat heb je met Sarah gedaan?”
“Wheet ik feel. Zij ging opeenss wheg.” Iedereen keek hem verbaasd aan. “Ik bheet op mijn twong, oké?”
“Cockblock,” kuchte Romeo. Kiro schoot meteen in een giechelbui. Boos smeet ik een kussen naar Romeos hoofd. “Wat? Het is toch zo!”
“Romeo, lieve schat. Wil je dood?” Dreigend keek ik hem aan.
“Nee,” piepte hij en kroop zielig achter Strify, waardoor die weer in de lach schoot. Met een zucht stond ik op en liep naar de keuken. Ik haalde een ijsblokje uit de diepvries en liep weer naar Yu toe.
“Mond open,” beval ik. Braaf deed hij wat ik zei en meteen stopte ik het ijsblokje in zijn mond. Tevreden sloot hij zijn mond en keek me dankbaar aan. “Precies. Sorry nog.” Hij knikte als teken dat het oké was. Met een zucht ging ik weer op de bank zitten. Waarom kon niet alles gemakkelijk en mooi zijn? Waarom liepen zoveel dingen toch weer mis?

.

Reacties (3)

  • Hoping

    ik heb pas net je verhaal ontdekt en het is SUPER!!! ik heb me rot gelachen ja dus je kan super schrijven. dus snel verder wil weer lachen love your story girl!(H)(K)

    1 decennium geleden
  • goshoKuzame

    BOEIYA Weer een uber awesome deel^^
    en ik blijf het lezen:Y) -voor de 16e keer ='D

    snel verder?

    xx

    1 decennium geleden
  • uncommon

    Kiddo.
    je gaat nu verdomme ophouden met te lullen van 'jaa ik kan niet schrijven, o wat ben ik depri'
    WANT JE KUNT WEL SCHRIJVEN KUTJE.
    Het is leuk ;3 ja, dus niet zeuren.


    pfft.stom kind.




    nooh, stiekem houd ik wel nog heel veel van je hoor <3
    xxxxxxxxxxxxx

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen