Foto bij [hoofdstuk 2.1] My little diamant..

Nick's pov.



Nerveus ga ik in de auto zitten. Zometeen ga ik lunchen met Maggie. Lieve, schattige, grappige, verlegen, mooie Maggie. Hopelijk komen we geen fans tegen, dan gaat Maggie wel heel raar opkijken. Ik rij rustig naar het centrum en denk aan mijn gesprek met Joe, mijn broer.

'Maar Joe.. Ze is zo leuk.. Ze heeft vast een vriendje' Jammer ik. 'Daar kom je maar op 1 manier achter.. Haar uitvragen!' Er komt een grote grijns op z'n gezicht. 'Wat? Nee! Ik ben niet zoals jij!' 'Dan kom je het nooit te weten.. Maar als ze single is, moet je snel achter haar aan, ze is namelijk hot!' Joe legt de nadruk op het laatste woord en trekt er een bijpassend gezicht bij. Ik begin te lachen. 'Oke, ik vraag haar wel of ze met me wil lunchen morgen..' Als ik het sms'je naar Maggie wil sturen, droom ik even weg bij mijn herinnering aan haar, maar al snel haalt Joe me uit mijn dagdroom. 'Niet wegdromen, smsen!'

Snel zet ik mijn auto op een vrije plaats en zet voordat ik de auto uit ga, een pet op en een zonnebril. Ik loop een donker straatje in en zie daar een blauw neonlicht. Ik bekijk nog een keer de beschrijving en besluit dan dat dit het is. Rustig stap ik naar binnen en ga aan een klein tafeltje zitten.

Maggie's pov.


Blij loop ik door het al bekende steegje naar "the Blue" Ik duw de oude klapdeuren open en loop naar binnen. Bijna huppelend loop ik naar de bar om de eigenaren te begroeten. 'Hoi meneer John!' Een dikke, kalende man staat een paar glazen af te drogen. 'Hey Maggie!' 'Hoe wist u dat ik het was? U draaide u geen eens om..' 'Je komt hier al zo vaak, dus dan herken ik je stem wel. En je bent de enige die me meneer John noemt, dus eigenlijk verraadt je jezelf.' Zogenaamd zielig begin ik te pruilen en dan begin ik hard te lachen, niet wetend dat Nick al in het café zit. 'Kan ik wat voor je pakken, Maggie?' Meneer John draait zich om. Verbaast kijk ik naar z'n gezicht. 'Meneer John! U heeft een snor laten staan! Staat u goed!!' Er verschijnt een grote glimlach op zijn gezicht. 'Dank je Maggie.. Zal ik maar een cola voor je pakken?' 'Ja, graag!' Terwijl meneer John een flesje cola pakt, draai ik me om en kijk door het restaurant. Ik zie achterin een jongen met een bos krullen, en loop die kant op. 'Hey!' Nick kijkt op. 'Hey!' 'Heb je het kunnen vinden?' Rustig ga ik op de stoel tegenover hem zitten. 'Ja, heel goed eigenlijk.. Hoe ken je deze plek eigenlijk? Ik heb er nooit over gehoort!' 'Ik kwam hier altijd met m'n ouders.. En de eigenaren waren als mijn ouders aan het werk waren mijn oppassers..' Als ik net klaar ben met mijn zin, komt meneer John aangelopen met m'n cola. 'Alsjeblieft, Maggie.' Hij woelt even met z'n hand door mijn haar. 'Dank u, meneer.' 'Zijn de twee kindjes al klaar om te bestellen?' Vragend kijk ik Nick aan. 'Ik nog niet..' 'oke, dan kom ik later nog wel even terug.' Als meneer John weg is gelopen, schuif ik mijn stoel wat dichterbij zodat ik ook dichter bij Nick zit. 'Maar.. ehh.. Moesten je ouders dan zo vaak werken?' 'Ja.. En het is niet minder geworden.. Mijn ouders reizen de hele wereld af voor hun werk, en daardoor ben ik best wel vaak alleen thuis..' Een beetje verdrietig kijk ik naar de tafel. Nick legt zijn hand op de mijne en knijpt er even in. 'Ik begrijp het.. Alleen in plaats van mijn ouders, ben ik altijd van huis weg..' 'Ja, je moeder zei al zoiets.. Waarom zijn jullie dan weg?' 'Nou..' Nick kijkt verlegen naar de tafel.

Reacties (2)

  • Salute

    te gek!!
    snel verder!

    9 jaar geleden
  • DafStyles

    Haha super!
    Goed dat je zoveel schrijft!
    (flower)

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here