Foto bij | Intro |

Rose Weasley

Rose Weasley pov.

Ik geef mam nog een allerlaatste knuffel terwijl mijn hart in mijn keel klopt. De woorden van pap spoken in mijn hoofd. 'Opa Weasley zou het je nooit vergeven als je met een pure blood trouwde.' Ik weet dat het een stomme opmerking was, zoals hij er altijd heeft, maar 't had echt niet gemoeten. Niet vandaag, de allereerste schooldag zorgt al voor genoeg zenuwen. Gelukkig stelde mam me wat gerust.

Terwijl ik probeer om er zo kalm mogelijk uit te zien ga ik op zoek naar Albus. Omdat hij nu eenmaal een Potter is, is hij makkelijk te herkennen aan zijn warrige zwarte haren en de grote groep mensen die hem aanstaren. Ik probeer me een weg te banen door de menigte, de trein heeft vast nog nooit zo vol gezeten. Het is dan ook de eerste generatie na de oorlog, dus dat zorgt voor een grote groep eerstejaars. Albus schenkt me een gespannen glimlach en het doet me deugd om te zien dat hij stress heeft. "Had ik ook niet beter mijn uniform aan gedaan?" vraagt hij en ik zeg zachtjes: "Dat was misschien wel een goed idee geweest. Je kan het straks nog doen, op de trein." Hij knikt afwezig en we schuiven langzaam richting het opstapje.

Enkele meters voor ons staat een grote groep Slytherins. Met duidelijke argwaan volg ik hun bewegingen en omklem mijn blauwe schoudertas nog wat beter. Ik weet niet of ze herrie zouden zoeken met al die volwassenen en leerkrachten in de buurt maar de verhalen van pap doen me anders geloven. Hij is er zelfs in geslaagd om me bang te maken voor de trappen, die blijkbaar onzichtbare gaten hebben? Het moet ook weer eens niet.

"Ze zijn een stuk minder fel nu dan jaren geleden,' fluistert Albus in mijn oor, "Dat zei pap toch. Dat komt vast nog door ... alles." Knikkend besluit ik om toch zo ver mogelijk van hen plaats te nemen. "Ik vind ze nog steeds luidruchtig. Zag je daarnet hoe ze dat meisje een duw gaven omdat ze niet snel genoeg haar tas op de trein kreeg?"
"Ja, dat is waar." Het blijft een tijd stil en ik overloop in mijn hoofd de lijst met vakken die ik zal krijgen en de boeken die ik ervoor moest kopen. Na een tiental minuten geeft Albus me een kleine por, het is onze beurt. Met hulp van een vriendelijke Headgirl van Ravenclaw geraken we met al onze bagage op de trein. De Slytherins gaan gelukkig direct dieper de gang in, vast op zoek naar een lege coupé. Die luxe zal ik hoogstwaarschijnljik niet krijgen, er is nu al bijna geen plaats.

"Hé, Al, wees geen bangerd, kom hier!" James zwaait vanuit een coupé boordevol met z'n vrienden. "Kom je?" Albus kijkt me hoopvol aan, maar ik glimlach en zeg: "Ik ga wel zelf een plekje zoeken." Ik heb niet zo veel zin in Quidditchverhalen en kan misschien al wat beginnen lezen als ik in m'n eentje zit. "Maar ik ... " "Albus!" "Ja, ik kom." Hij draait zich nog snel om maar mij en zegt: "Ik zie je wel bij de ceremonie." "Is goed. Ga nou maar." Ik probeer me een weg te banen tussen een groepje zesdejaars Hufflepuffs die druk pratend de gang versperren.

De coupé die ik vind is zo klein dat niemand anders hem vast een kans wou geven. Het is natuurlijk het verst van de toiletten en het slot van het raampje is vastgeroest met nog een centimeter opening. Tocht is irritant, maar nu ja, ik ben niet kieskeurig. De lampjes zijn te zwak dus moet ik de gordijntjes wel open laten als ik wil lezen. Na een kwartiertje voel ik de trein schokken, ja, we zijn nu echt weg. Natuurlijk zit het raam aan de verkeerde kant, zodat ik niet naar het perron kan kijken, maar dat geeft niet. Ik weet dat mam, pap en Hugo sowieso naar de trein zullen zwaaien, of ik het nu kan zien of niet.

Ik word abrupt gestoord uit hoofdstuk vijf van mijn gloednieuwe potionsboek wanneer iemand met meer kracht dan nodig de deur opentrekt. Met een ruk schiet mijn hoofd omhoog en een jongen stapt zonder blikken of blozen binnen. Zijn blonde haren, bleke gelaat en kaarsrechte rug liegen er niet om: dat is een Malfoy. Scorpius, zeg ik tegen mezelf, zo'n voornaam vergeet niemand. De jongen weet dat ik hem ken, want iedereen kent hem. Zijn vader is een van de weinige Death Eaters die niet naar Azkaban moest.

"Scheelt er iets?" Ik had hem misschien beter genegeerd, maar ik zat hier eerst. "Ik had niet gedacht dat iemand hier wilde zitten maar je bent dan ook een Weasley." Wow, hij laat er ook geen gras over groeien. Ik heb geen zin om aardig te doen, ten slotte zijn we alle twee eerstejaars en dus gelijk voor de wet. "Laat me met rust. Jij bent hier laatst toegekomen, dus mag jij oprotten." Mijn pap heeft gezegd dat ik mezelf moest verdedigen, dan doe ik het ook. Scorpius doet alsof hij het niet hoort en gaat tegenover me zitten. Maar wanneer ik zijn woedende blik zie besef ik dat hij me heel duidelijk heeft verstaan. "Jij zou dankbaar moeten zijn dat ik je niet uit deze armzalig coupé schop, freak. Hoewel het hier vast een paradijs is voor jou." Geërgerd druk ik mijn lippen op elkaar. Ik ben verstandig genoeg om hem nu wel te negeren, maar het doet me wel pijn. Is dit wat er me de komende jaren te wachten staat? Wat mijn vader heeft doormaakt? Scorpius kijkt zelfgenoegzaam naar buiten. Hij weet heel goed dat hij me geraakt heeft, maar wat daar zo plezierig aan is, dat snap ik niet.

Er gaat een lange tijd - ik gok meer dan een uur voorbij - maar Malfoy houdt zich gedeisd en ik doe alsof ik lees. Ik zou me toch niet kunnen concentreren, wetend dat die rotjongen elk moment opnieuw kan beginnen. Ik denk dat mam trots zou zijn dat ik mijn mond heb gehouden daarnet. Ze heeft eens een week lang niet tegen pap gesproken omdat hij grapjes zat te maken over haar eten. Toen moest hij het zelf proberen, want een ramp was dat! Hugo was wel blij met al de frieten die we die week kregen. Ik grinnik wanneer ik terugdenk aan het gezicht van oma toen ze er achter kwam. Ik merk dat Malfoy me raar aan kijkt.

Ik kan het niet laten en zeg: "Nooit iemand zien lachen? Begrijp ik wel van jou." Hij trekt zijn wenkbrauw op en moet duidelijk niet nadenken over zijn antwoord: "Niet in z'n eentje." Opnieuw raak. "Ik heb ten minste de sociale vaardigheden om vrienden te maken." merk ik op, maar Malfoy grinnikt laag en vuurt een "Daar lijkt het niet op" terug. Vreselijke gast.

Wanneer ik mensen enthousiast hoor worden omdat de trolley aan zijn rondtocht begint ben ik Malfoy meer dan beu. Het gebekvecht en de daarna pijnlijke stiltes waarin ik al mijn zelfbeheersing en waardigheid zoek zorgen voor te veel stress. Een klein meisje met blonde krullen vraag of ze bij ons mag zitten. "Nee." snauwt Malfoy: "Ga weg." "Ja," zeg ik op hetzelfde moment: "Graag!" Ik bliksem Malfoy bijna dood en herhaal mijn woorden. Hij geeft zwijgend toestemming.

Het meisje aarzelt niet en zegt: "Ik ben Melanie Parker." "Rose, Rose Weasley. Is het ook je eerste jaar?" Het meisje knikt en zegt: "Mijn zus zit al in haar vierde. Ik mocht eigenlijk bij haar blijven maar nu ja, met al haar vriendinnen." "Dat snap ik." Ik zie dat Malfoy met gespitste oren luistert, vast op zoek naar manieren om deze info tegen me te gebruiken, maar het boeit me niet. Ik wed dat we hem wel aan kunnen.

De rest van de rit (die niet meer zo lang duurde) verliep goed, want Melanie was veel aangenamer gezelschap dan Malfoy. Wanneer we uitstapten verloren we hem gelukkig in de rest van de eerstejaars. Hij was toch een last. "Hij is heus niet beter omdat hij een pure blood is," zegt Melanie. "Zeker weten niet," zeg ik, terwijl ik in een van de bootjes stap. Ik vond Albus niet terug in het zaaltje voor de ceremonie, maar kon gelukkig wel heel hard voor hem klappen als hij bij Gryffindor plaats nam. Ook Melanie mag naar Gryffindor. De zenuwen gieren door mijn lijf wanneer ik naar The Sorting Hat ga. Alle ogen zijn op mij gericht en ik vind het helemaal niet leuk. The Sorting Hat laat me gelukkig snel weer vrij, er was geen andere keuze dan Gryffindor. "Mijn pa schrapt me dus niet uit zijn testament," grap ik terwijl ik naast Melanie ga zitten.

Malfoy blijft tijdens het feestmaal echter de hele tijd mijn aandacht trekken. Hij steelt af en toe blikken naar mijn kant en zit maar in z'n bord te porren zonder iets te eten. Om een of andere reden irriteert het me dat hij ongelukkig aan de Slytherintafel zit. Het past niet bij m'n pestkop beeld van hem, hij lijkt niet eens meer zo grof te doen als op de trein. Zou het hij expres doen? Kalmeer jezelf, denk ik, alsof hij echt dat al zou doen voor een grap met me uit te halen. Ik doe zo goed mogelijk mijn best hem te negeren wat na een tijdje ook lukt.

Na het feestmaal ben ik gewoon doodmoe en ik besluit om zo snel mogelijk te gaan slapen. In de gang praat ik druk met een jongen rond de beste techniek om op een bezem te blijven zitten. Hierdoor merk ik pas dat ik tegen iemand bots wanneer we alle twee op de grond vallen. Het is nochtans een lange jongen, zeker geen eerstejaars en hij heeft een Slytherinbadge aan. Ik krabbel snel recht en probeer om mijn excuses aan te bieden, maar hij gromt: "Hou je kop, rooie Weasley trut. Ik krijg je nog wel." Dan beent hij woedend weg. Melanie grijpt mijn arm vast en zegt snel: "Niets van aantrekken, hij bluft. Willen we naar een headmonitor gaan?" "Nee," zeg ik snel: "Vergeet het gewoon maar. Hij bluft inderdaad."

Enkele dagen later was ik toch al aardig gewend geraakt aan Hogwarts. Het was een aangename plek en Melanie bleek de ideale beste vriendin, die door haar zus al een zekere voorkennis had, die we goed konden gebruiken. Ook de lessen vielen heel goed mee en mijn huiswerk kon ik meestal al een paar dagen voor ik het moest indienen afwerken. Het was wel jammer dat we zo vaak les hadden met Slytherin. Ze doen zo uit de hoogte dat ik mezelf echt goed in de hand moet houden om niet met mijn ogen te rollen of sarcastische opmerkingen te maken.

Het toppunt kwam echter wanneer ik gisterenavond toen ik uit de bib kwam in een nis werd getrokken door de jongen die ik op de eerste avond had laten vallen. Ik was er al achter gekomen dat hij een derdejaars wiens achternaam Nott was. Ik wilde schreeuwen, maar hij duwde ruw zijn hand voor mijn mond en zei: "Hé, Vuile Weasle,, ik ben het nog niet vergeten hoor.. Denk je dat je alles bent omdat je mammie en pappie nu eindelijk een huis kunnen kopen met meer dan een kamer? Jij bent een miezerige eerstejaar en ik zal je eens tonen wat respect is!" Die woorden kwamen hard aan, maar hun effect was minder erg omdat ik ze enkele dagen eerder al door Malfoy had gehoord. Toch nog voor iets goed dan, die knul.

"Het doet je niets hé," grijnsde hij: "Ik zit je familie uit te maken voor het laagste van het laagste en je kunt er niet eens je schouders voor ophalen omdat je het al duizend maal hebt gehoord? Besef je dat eigenlijk wel?" Hij wil me emotioneel kraken, en het lukt hem. Verslagen laat ik mijn hoofd zakken, het is waar wat Nott vol genoegen zegt. "Wat zal er ooit van jou leven worden? Ik weet het al, niets. Je had net zo goed niet geboren kunnen worden, jij ... " Een pijnlijke kreun stopt Nott en zijn lichaam wordt hard tegen het mijne geduwd. Ik voel hoe een nagel uit de bakstenen muur zich over mijn schouder schraapt en jammer van de pijn.

Met mijn goeie arm duw ik Nott van me af en zie een zwijgende blonde eerstejaars staan, alsof we hem hebben gestoord tijdens een avondwandelingetje. Ik kan niet anders dan hem aangapen, terwijl mijn schouder pijnlijk begint te kloppen. Scorpius trekt een wenkbrauw op en zegt: "Zou je beter mee naar The Hospital Wing gaan?" Ik knik en zeg: "Bedankt ... denk ik." "Het was niet persoonlijk, Weasle." gromt Scorpius: "Die Nott denkt dat hij de man is van Slytherin, hij hoorde op z'n plek gezet te worden." "Kan maar ik wil je toch bedanken." zeg ik koppig." "Ik hoef het niet." zegt hij. Dan gaan we elk de andere kant uit, hij naar de dungeons en ik naar the hospital wing.

Reacties (19)

  • IHaveNoLife

    Ja ik ken die film !! echt leuk

    7 jaar geleden
  • Ragnarok

    Ahhw scorpius, als hij niet zo'n domme naam had, dan zou ik hem nog meer addicten <3

    1 decennium geleden
  • LADYxBaBa

    WOOW

    leuk

    weiter <3

    1 decennium geleden
  • noxi

    echt super origineel!!

    1 decennium geleden
  • DyingXrose

    shit! ik had het zelfde idee, iemand uit het jaar van roos en scorpius volgen, maar hellaas, je was me voor, maa rje bent nog niet van me af:P ik schrijf wel wat anders:) maar eerst abby en de wolf:P

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen