Foto bij | Quidditch |

Er is een tijdsprong gebeurd, zodat Rose, Scorpius en Melanie nu allemaal in het vierde jaar zitten. Rose Weasley pov.

"Weet je," zegt Melanie, "Ik vind dit nog steeds een prima foto van ons." Twee giechelde dertienjarige meiden kijken in de lens, een blondje en een met felrode haren.
Ik knik en zeg: "We zien er leuk uit, voor twee trutjes."
"Spreek voor jezelf," lacht Melanie me toe: "Ik was een echte fashionista, met die paarse trui in combinatie met die oranje oorbellen."
"Vergeet je neongroene sandaaltjes niet," merk ik op, mezelf nog eens beter bekijkend. Het meisje dat terug staart ziet er wel leuk uit, maar zo onzeker over van alles: haar rode haren, haar uiterlijk, haar kledij. Ik hoop dat ik nu wat stevig in mijn schoenen sta dan toen, bedenk ik me, wetend dat ik me nog steeds druk kan maken over examens en hoe raar mijn neus er soms uit ziet in sommige foto's en wat ik moet aandoen. Misschien ben ik er toch nog niet helemaal aan uit.
"Hé, weer eens aan het dagdromen?" Melanie geeft me een duwtje en ik schrik inderdaad wakker uit mijn overpeinzingen. Ik geef haar een glimlachje en ze vraagt: "Je gaat toch nog steeds mee naar de Quidditchwedstrijd? Hij begint zo, dus kunnen we best vertrekken, anders hebben we weer slechte plekken."
Ik knik en ga op zoek naar mijn jas en sjaal, al is het niet voor het weer maar voor de support: het is namelijk Gryffindor versus Slytherin.

Melanie grijpt enkel een Gryffindorvlagje en ik werp nog een laatste blik in de spiegel.
"Het is de eerste keer zeker, met je nieuwe kapsel?" Ik heb eindelijk een spreuk gevonden die ervoor zorgt dat mijn haar toch een hele namiddag stijl blijft. Die hardnekkige krullen heb ik natuurlijk van geen vreemden, mijn mam heeft er lange tijd ook problemen mee gehad, maar nu is ze gek op de hare.
Ik haak mijn arm in die van Melanie en zegt: "Klopt en ik hoop dat ik er wat positieve aandacht mee zal trekken." Mijn rode krullen blijven een bron voor pesterijen, wat ik vreselijk vind.
"Zal jij het aankunnen?" Ik pols naar de reactie van mijn beste vriendin, die slecht haar schouder ophaalt: "Het is nu eenmaal zo, Rose, niets aan te doen."

Melanie heeft voor het eerst geprobeerd om in het Gryffindor Quidditchteam te geraken, maar was niet door de selecties en dat stak een beetje. Ik heb zelf nooit echt de ambitie gehad om een speler te zijn, maar begrijp wel dat het helemaal niet leuk is. De eerste wedstrijden zijn dan ook aan ons voorbij gegaan (ik ben uit solidariteit ook niet gaan kijken, maar vond het wel jammer) tot ze een brief kreeg dat ze haar als reserve seeker hadden opgesteld.

Wanneer we bij de tribunes aankomen, zit het al stampvol. Zoals altijd kunnen de Gryffindors op de steun van Hufflepuff en Ravenclaw rekenen, alhoewel de Slytherintribune ook zeer druk is. We speuren in het rond naar een plaatsje, wanneer iemand plots Melanie op haar schouder tikt.
"Jimmy, wat is er?"
De jongen, compleet in Quidditch uitrusting en met een rood aangelopen gezicht, zegt: "Slecht nieuws, Tina heeft haar enkel verstuikt en ze kan niet vliegen." Melanie haar ogen lichten op, dit is haar kans. Ik zie onmiddellijk de stress bij haar opkomen.
Jimmy kijkt ongeduldig, hopend dat ze het aanbod zal aannemen. "Mel doet het," zeg ik snel in haar plaats: "Ze heeft gisteren nog voor haar plezier rondgevolgen, dus heeft ze ook training gehad."
Mel kijkt me scherp aan, wetend dat haar luie zweeftochtje niets is vergelijking met een keiharde training. "Het is goed," besluit ze: "Ik doe het."
"Super!" glundert Jimmy, "Dan moet je wel meekomen, om je uitrusting aan te trekken en nog even de strategie te bespreken."
Ik geef Melanie nog een knuffel en fluister: "Komt in orde, ik zal duimen!"

Dan moet ik zelf maar een plekje in de tribune zien te bemachtigen. Ik zie mijn broertje Hugo helemaal bovenaan in de tribunes zitten, maar hij doet alsof hij me negeert. Ik begrijp het wel, als eerstejaars met een overbezorgde oudere zus is het niet gemakkelijk om stoer over te komen. Ik laat hem dus meestal zijn gang gaan, hopend dat hij bij echte problemen wel naar me toe komt. Ik schrik op uit mijn overpeinzingen wanneer ik mijn naam hoor roepen.

"Hé, hierzo," hoor ik plots een jongensstem roepen en ik merk op dat Glenn en Christine, twee goede vrienden van ons, een plekje voor me gereserveerd hebben.
Nadat ik me door een menigte heb gewrongen geef ik hen beide en kus en neem naast Christine plaats. Ik leg snel uit waarom Melanie niet bij me is.

Wanneer ik met mijn vrienden aan het praten ben, voel ik een blik van beneden. Denken dat het Melanie is, die nog wat support nodig heeft, draai ik me glimlachend naar het veld toe. Ik kijk echter in de ogen van Malfoy, die snel wegkijkt. Geschrokken draai ik me ook weg. Misschien kijkt hij altijd naar de tegenstander als hij zich aan het opwarmen is, bedenk ik, hij moet sowieso gefocust zijn, als seeker van Slytherin.
"Het gaat beginnen!" schreeuwt Glenn vol enthousiasme wanneer de scheidsrechter op het terrein komt: "Go Melanie!!!"
Mijn vriendin ziet er maar bleek uit, wanneer ze achter al de anderen aan holt, duidelijk nog niet helemaal thuis op het veld.

De wedstrijd is veel spannender nu een vriendin van me mee doet. Ik joel en kruis en probeer Melanie zo veel mogelijk op te peppen, maar ze lijkt het moeilijk te hebben met het zoeken naar the snitch. Malfoy zweeft ook maar wat doelloze rondjes, maar door zijn natuurlijke elegantie en onverschilligheid lijkt het alsof hij een hele tactiek heeft. Melanie doet verwoede pogingen om hem in te halen, maar lijkt niet helemaal mee te kunnen.

"Wat een amateur," zegt een harde stem, die ik jammer genoeg al vaak heb gehoord, "Ze is vreselijk." Kyle Nott, die hier nog steeds rondloopt en mij het leven zuur probeert te maken, schreeuwt het luidst van allemaal, "Wat een truuuuut!" Ik grom en Glenn steekt zijn middelvinger naar hem op terwijl Christine blijft roepen dat Mel het fantastisch doet.
Hoewel ik het probeer te negeren, blijft een stel grijze ogen me vanuit de lucht nauwgezet volgen. Waarom is Malfoy plots zo geïnteresseerd in me? Na die ene strafstudie heeft nooit meer een woord tegen me gesproken en genoeg meisjes die zich zo voor zijn voeten willen werpen. Hij heeft duidelijk het uiterlijk van zijn vader mee. "Stop toch met kijken," mompel ik, het maakt me ongemakkelijk.

Een kreet zorgt ervoor dat ik opnieuw opkijk en ik zie nog hoe de jongen naar zijn bezem graait maar er net naast grijpt. Melanie vliegt hem rakelings voorbij, helemaal gefocust op iets wat wij niet zien. Alle ogen zijn gericht op de Slytherin, die geen houvast meer heeft. Malfoy stort de grond in, maar kan nog net afgeremd worden door een oplettende scheidsrechter. Hij belandt met een harde dreun op de koude grond en blijft in een hoopje liggen. "Ik heb hem!" schreeuwt Melanie, de snitch in haar handen houdend, tot ze beseft dat haar tegenstander gewond is. Een paar Gryffindors klappen in hun handen, maar het merendeel is te geschrokken om te reageren. "Dat heeft zij gedaan!" brult Nott en ik dacht dat hij naar Mel wees, maar zijn ogen zijn diep in de mijne gebrand, "Jij zat hem aan te gapen en jij hebt een spell uitgesproken."
Nu zijn alle ogen zeker op mij gericht, maar Glenn en Christine gaan direct in de verdediging.
"Je bent geschift," brult mijn vriendin, die ongeveer even groot is als een tweedejaartje maar veel feller dan ik ooit zal durven zijn: "Malfoy viel gewoon!"
Nott zwijgt, maar ik zie dat hij op wraak zint en het geeft me de kriebels.

Zoals verwacht moest Malfoy opgenomen worden in the Hospital Wing en bleef dat het gespreksonderwerp bij het avondeten.
"Je moet je niets van die loser aantrekken," spreekt Melanie me toe, duidend op Nott, die me nog steeds in zijn vizier heeft.
"Weasley? Kan ik je even spreken?" Mrs Clarke, ons afdelingshoofd, komt naar me toe gelopen. Ik ga onmiddellijk met haar mee, wat ook voor het eerst is.
"Miss Weasley, ik neem aan dat u op de hoogte bent van het incident tijdens de Quiddtichmatch deze namiddag?" Ik knik, me afvragend wat ik hiermee te maken heb.
"Wel, enkele Slytherins beweren dat u een spreuk over Mr. Malfoy hebt uitgesproken, wat me ten zeerste zou verbazen. Om de banden met hen niet helemaal te verbreken, wat uiteraard een van de nieuwe pijlers is die Mrs Mcgonagall als schoolhoofd heeft opgericht, stel ik voor dat u gewoon uw verontschuldigen aan Malfoy gaat aanbieden."
"Terwijl ik niets heb misdaan?" zeg ik ontzet, dit is wel heel fel. Mrs Clarke zucht en zegt: "Om de lieve vrede te bewaren, Miss Weasley, een kort ziekenbezoek zodat wij onze goede wil kunnen tonen. Anders vrees ik dat Professor Wilkes zal gaan klagen en de gevolgen daarvan zullen sowieso negatief zijn." Nu ik besef dat er voor mij dan zeker straf in zit, stem ik met tegenzin toe. Dan maar een kort ziekenbezoek, besluit ik, liefst nog vanavond zodat het achter de rug is.

Ik zeg tegen mijn vrienden dat ik nog even naar de bib moet (dat excuus geloven ze graag) en ga dan snel richting Hospital Wing.
Madame Pomfrey, die er nog steeds de hoofdverpleegster is, laat me met tegenzin bij haar rustende patiënt. Scorpius ziet er niet zo erg uit als ik had verwacht, maar ligt toch sneeuwwit op het bed. Hij kijkt me verbaasd aan en ik zeg: "Ik kom gedwongen excuses aanbieden, hier heb je ze."
Dat doet Malfoy glimlachen en hij zegt, met een zwakke stem: "Ik accepteer ze." Er zit geen greintje arrogantie in zijn stem.

"Het is je geraden! Ik hoop maar dat Professor Wilkes er ook genoegen mee neemt, want ik wil geen strafstudie."
"Die ene keer, zo lang geleden, viel dat al bij al nog mee," zegt Malfoy: "Maar ik denk dat dat meer aan jou lag dan aan het strafwerk zelf."
Het compliment, zo vreemd om van hem te horen, doet me blozen en ik zeg: "Waar ben jij op uit?"
"Niets dan goeds," grijnst hij: "Niets dan goeds voor jou." Nu voel ik mezelf helemaal verkleuren ik sta abrupt recht: "Ik denk dat ik moet gaan."
"Wow, dit zit je echt niet lekker hé," zegt Malfoy lachend, "Weasley, het is maar wat geflirt."
Ik bijt op mijn lip en zeg: "Ik ben het niet gewend dat een Malfoy met me flirt."
"Dat is omdat je de signalen niet kan opvangen, Gryffindorkje."

Hij kijkt me onderzoekend aan, mijn reactie peilend, maar ik ben te geschrokken om ook maar een woord uit te brengen.
Malfoy trekt een wenkbrauw op en zegt: "Je weet toch wel dat ik een heleboel hints heb zitten droppen? Ach komaan, je reageert er altijd zo grappig op."
"Ik zou niet eens weten ..."
"... Als ik naar je kijk dan kijk jij snel weg en glimlach je," zegt de jongen: "En als ik propjes gooi naar Binns moet je altijd zacht lachen. Plus, ik heb je ook wel naar mij zien kijken hoor. Je bent heus niet zo verlegen als je zelf wil laten geloven."
Ik zucht en zeg: "Het is gewoon zo vreemd, wat jij allemaal doet en hoe ik me daar bij voel." Ik denk dat ik een complete inzinking heb om zo open te zijn bij een Slytherin.
"Maar het is een fijn gevoel?" vraagt Scorpius.
Ik knik voorzichtig en hij zegt: "Nou, dan zijn we het toch helemaal eens dat we dit niet zomaar moeten laten liggen! Ik stel voor dat we eens op date gaan."

Reacties (12)

  • Ragnarok

    I love, youre story so focking Much!!

    1 decennium geleden
  • DyingXrose

    zuper sweet!

    1 decennium geleden
  • DirtyDiana

    skattigxD
    schorpioentje is in lovee:P

    1 decennium geleden
  • SamiiMcClout

    zo romanties,,:)

    1 decennium geleden
  • SamiiMcClout

    Splieieieieie,

    Super!!

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen