pov Sara
Ik hoorde de kamerdeur opengaan en zag dat Georg binnenkwam. Hij keek me lief aan en kwam naast mijn bed staan. 'Hey Sara, ik ben zo blij dat je het gehaald heb!' zei hij opgelucht. 'Wat wat is er gebeurt?' vroeg ik verward. 'Herinner je je dan helemaal niks meer?' vroeg Georg bezorgd. 'Neen, ik zie Bill en mij buiten staan en daarna is alles zwart.' zei ik. 'Hij heeft je neergestoken met een mes en je gedumpt onder de brug aan het kanaal.' zei Georg en hij keek naar de grond. 'Wow, vandaar die pijn dus. Hoe ben ik dan hier geraakt.' vroeg ik. 'Toen Bill zei wat hij gedaan had ben ik er meteen naartoe gereden, gelukkig leefde je nog.' zei Georg. 'Georg je bent mijn redder, dank je wel.' zei ik dankbaar. 'Graag gedaan.' zei hij maar hij keek zenuwachtig. 'Wat is er?' vroeg ik want ik wist dat er iets mis was. 'Ik ik, Bill, als hij erachter komt ben ik er geweest.' zei hij. 'Iemand moet Bill opruimen, je moet naar de politie gaan.' zei ik. 'Bill's mannen zitten overal in de stad, vooral in de buurt van het politiebureau, daar geraak je niet zomaar binnen.' zei Georg en ik zuchte. 'Weet jij iets van Tom en Yarina?' vroeg ik bezorgd. 'Neen, ze zijn nog niet gevonden, ze hebben zich goed kunnen verstoppen.' zei Georg met een flauwe lach. Een gevoel van blijdschap en opluchting ging door me heen. 'Heb je veel pijn?' vroeg Georg. 'Op een schaal van 1 tot 10?' vroeg ik. Georg knikte. 'Een 11?' grapte ik maar ik had echt heel veel pijn. Ik was ondertussen wel al wat gewoon maar dit stak er dik bovenuit. 'Ik zal een verpleegster roepen.' zei Georg en hij liep de gang op. Even later kwam hij terug binnen met een verpleegster achter hem aan. Hij lachte lief naar me en de verpleegster kwam naar me toe. 'Ik zal je wat pijnstillers geven.' zei ze en ze deed een product in mijn bakster. 'Dit zal zo wel werken.' zei ze lief en ze liep terug de gang op. Ze had gelijk, de pijn trok weg maar verdween toch niet helemaal, maar het maakte me heel slaperig. 'Slaap maar.' suste Georg me die ondertussen in een stoel zat. Ik lachte even naar hem en sloot mijn ogen.

pov Tom
Yarina had een goed idee maar voordat we ons veranderde moesten we ook nog eerst door de mannen van Bill die vroeger ook mijn mannen waren komen. Ik kende hun en wist hoe slim en sterk ze waren dus dit zou wel eens een hele zware klus kunnen worden. Ik zat de hele dag met Sara in mijn hoofd, ik hoopte zo dat ze veilig was of dat Bill haar met rust zou laten. Ik kan niet meer zonder haar, zij is mijn lucht dat ik inadem. Ik keek rond me en zag Yarina nergens meer. Waar zou ze nu weer zitten? Ik stond op en ging op onderzoek. Ze stond weer voor de kluis en keek me aan toen ik binnen kwam. 'Wat is er?' vroeg ik. 'Ik weet niet, is dit wel juist als we dit geld pikken? Dan zijn we niet veel beter dan Bill en zijn bende.' zei ze twijfelend. 'Ik weet het Yarina, maar het is de enige oplossing, ik wil Sara vrij en daar heb ik alles voor over.' zei ik. Ze knikte, 'Je hebt gelijk, Sara en David zijn het belangrijkste op dit moment.' zei ze en ze kwam weer naar me toe. 'Wanneer gaan we?' vroeg ze. 'Als Bill's mannen weg zijn, ik hou ze in de gaten.' zei ik en liep met haar naar de slaapruimte. Ik keek nog eens door het gat naar buiten maar ze stonden er nog steeds. Zouden ze ons doorhebben? 'En?' vroeg Yarina hoopvol. Ik schudde mijn hoofd. 'Die gasten geven niet snel op.' zei ik en plofte neer op de grond. 'Ik heb honger!' mompelde Yarina. 'Ik ook, morgen gaan we de stad in.' zei ik en liet mijn tegen de muur leunen. Ze keek me aan en kwam naast me zitten. 'Hoe sneller we hier wegzijn hoe beter.' zei ze. 'Ik weet het.' zei ik en sloot mijn ogen.

Reacties (3)

  • XxrrawrxX

    ze moeten er snel uit komen
    ik hoop dat het ze lukt met die vermommingen(A)(A)

    8 jaar geleden
  • Inviolable

    Hopelijk kunnen ze snel weg daar!

    snel verder :3
    xxx

    8 jaar geleden
  • Raveness

    (Y)(H)(H)(flower)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen