Foto bij | Forbidden Forest |

Rose Weasley pov.

Een paar dagen laten lijkt de situatie tussen mij en Melanie weer helemaal de oude, ze is opnieuw vrolijk en enthousiast. Nu ze denkt dat ze mijn geheim helemaal kent, is ze al net zo mysterieus tegenover onze vrienden als ik tegen haar was.
"Vanavond moet ze weg," begint Melanie, voor de zoveelste keer. Ik wou dat ik haar het zwijgen kon opleggen, maar dat zou ze me kwalijk nemen.
"Waar moet je dan naar toe, Rose?" vraagt Glenn, ik denk eerder uit beleefheid dan interesse. Hij kijkt alvast niet op van de Daily Prophet.
Melanie begint al te spreken nog voor ik mijn mond heb open gedaan: "Dat is een mysterie! Zelfs ik mag het niet weten. Spannend hé."
"Je hebt je toch niet bij een of andere freaky cult aangesloten?" zegt Christine al lachend: "Je lijkt wel constant te verdwijnen als we Melanie mogen geloven."

Ik glimlach onschuldig en zeg: "Misschien toch alles met een korreltje zout nemen wat ze zegt." Melanie kijkt gespeeld verontwaardigd, maar lijkt de boodschap wel te vatten. "Ze is niet altijd weg," probeert mijn beste vriendin het op te lossen: "Maar ze heeft plots andere interesses gekregen, dat is alles."
Nu richt Glenn zijn hoofd op en vraagt: "Wat kraam jij nu uit?"
"Het zijn meisjesdingen," bijt Melanie hem snel toe: "Daar hoef jij je nog geen zorgen in te maken, jongetje." Ze plaagt hem graag met het feit dat hij een jaar jonger is. "Niet zo gemeen zijn," sust Christine, terwijl ze Glenn een klopje op zijn arm geeft.

"Hé, er is post voor je!" Een uil landt voor mijn neus en ik scharrel in mijn tas op zoek naar een vergeten snoepje. "Jij krijgt toch altijd je brieven op zondag?" vraagt Christine. Ik had niet gedacht dat ik zo vlot zou liegen maar ik zeg snel: "Ja, maar Hugo was ziek en ik had gevraagd om mijn ouders me op de hoogte wilden houden."
Melanie knipoogt - weeral niet erg subtiel en zegt dan: "Hopelijk is hij beter. Er ligt een briefopener in mijn bureau, in de slaapzaal." Wel tof dat ze zelf ervoor zorgt dat ik wat privacy krijg als ik Scorpius zijn briefje kan openen.

Ik probeer op een normale snelheid naar boven te gaan - rennen zou verdacht zijn - maar voel me een malloot omdat ik denkt dat het is alsof ik vertraagd stap. Nu goed, het is maar een korte trap en er is verder niemand in de slaapkamer dus mag ik mezelf zijn. Ik scheur de brief open en smelt als ik al het liefs lees dat Scorpius schrijft. Hoewel hij altijd wel cool is als we samen zijn, merk ik dat hij zijn emoties veel beter kan verwoorden wanneer hij me schrijft. Hij begint zijn brieven met, Voor mijn Rose, dat is toch superschattig!

Scorpius vraagt - mag ik zelfs bijna zeggen smeekt - om me vanavond te zien, want het was al enige tijd geleden dat we nog een date hadden. Hij wilde me eens goed kunnen vastpakken, zonder toeschouwers en vroeg voor een avondwandelingtje in The Forbidden Forest. Ik ben zelf niet zo'n fan van het bos, maar hij lijkt het een ideale plaats te vinden. Geen haken deze keer, zucht ik, misschien zelfs bergschoenen en geitenwollen sokken, nu het zo koud aan het worden is. Hij zal het er maar bij moeten nemen, als Scorpius het zelf voorstelt. Zijn brief eindigt dat hij nog iets heel speciaals voor me heeft, wat me direct nieuwsgierig maar ook wat nerveus maakt.

Ik besluit hem onmiddellijk te antwoorden dat het in de orde is. Na even twijfelen schrijf ik zelfs dat ik uit kijk naar zijn geheim. Misschien gaat het flirten me toch al beter af dan ik zelf wil bekennen. De rest van de dag raast voorbij, zelfs de vreselijk saaie Herbology lessen en het lange avondeten omdat het pizza is en Glenn er tien verschillende stukken wil opeten.
Wanneer we terug naar the common room lopen, houdt Mel me even apart.
"En, was het een brief van je aanbidder?" valt ze direct met de deur in huis.
"Shhttt," antwoord ik snel: "We zijn in het midden van de gang, iedereen kan ons horen! Je weet wat we afgesproken hebben."
"Sorry," fluistert Melanie, "Maar dat mag ik dan aannemen als een ja?"
Ik knik en kan het niet laten om zelf te glimlachen: "We gaan naar the Forbidden Forest!"
"Niet echt romantisch," merkt Melanie op: "Maar liefde is blind zeker?"
Ik haal mijn schouders op en zeg: "Waarschijnlijk."

Een groep Slytherins passeert ons en ik voel dat er eentje me een harde duw heeft. Ik moet steun zoeken bij Melanie, die zelfs een kwade verwensing schreeuwt naar degene die me heeft aangeraakt. Nott grijnst en steek zijn middenvinger op, me uitdagend aankijkt.
"Hoe kinderachtig," zegt Melanie: "Die jongen heeft echt iets tegen jou, aansteller!"
"Trek het je niet aan," mompel ik: "Zo doet hij al sinds het eerste jaar." Ik zwaai mijn tas weer om mijn schouder en we lopen samen terug naar boven.
"Hoort hij niet al lang afgestudeerd te zijn?" vraagt Melanie zich hardop af, "Hij is zeker twee jaar ouder dan ons!"
Ik knik en zeg: "Ik heb gehoord dat hij nooit genoeg haalt om naar het volgende jaar te gaan. Hij zit nu op ons niveau, maar hij was zeker een derdejaars toen wij hier starten."
"Dat is pas zielig," merkt Melanie op, "En dan nog zo arrogant zijn!"

Ik laat het incident voor wat het is, kleed me snel om en ga dan zo stil mogelijk richting the Forbidden Forest. Even denk ik dat Hagrid me heeft gezien en me wil toespreken (hij houdt er van om herinneringen op te halen over de tijd van mijn ouders en oom Harry), maar gelukkig blijkt het mijn eigen paranoia te zijn.
"Daar ben je!" zegt Scorpius klagelijk: "Ik bevries van de kou!"
"Jij was degene die hierheen wou komen," grijnst ik, hem een kus gevend: "Dan moet je er niets over zeggen."
"Ik dacht dat jij me warm zou houden." grinnikt hij en ik draai met mijn ogen: "Goed geprobeerd hoor." Hij trekt een gezicht en ik lach: "Wat, ik moet toch een beetje tegenwerken? We zijn vijanden hoor."
"Kom hier jij!" Ik slaak een kreetje als hij me stevig vast grijpt.

Wanneer hij me eindelijk los laat, denk ik dat we beiden wel weer op temperatuur zijn. Scorpius kan het niet laten om te grijnzen, ook al weet hij dat ik vind dat hij er dan zo hooghartig uit ziet. "Ik ben wel nog altijd nieuwsgierig naar je verassing hoor," zeg ik, "Want als dit het was, dan ben ik niet echt onder de indruk." Dat was misschien een lage plaagstoot maar ik weet dat hij er tegen kan.
Scorpius trekt me opnieuw naar zich toe en zegt: "Aan je reactie te zien dacht ik dat ik indruk had gemaakt." Ik hul me in stilzwijgen en Scorpius geeft eindelijk toe: "Kom mee, het is nog een eindje lopen."

Ik ben al blij dat hij me geen blinddoek aanbindt (hij is er capabel voor!) zodat ik in het kleine beetje maanlicht de wortels van de takken zo goed mogelijk kan ontwijken. Toch struikel ik nog af en toe, ik heb duidelijk niet de Quidditchreflexen die de jongen naast me wel bezit. Hij ondersteunt me, tot we bij een open gebied aan komen. Nu legt hij wel zijn handen over mijn ogen en gaat achter me staan.
"Ik heb er toch wel even aan gezeten, maar ik ben natuurlijk geen expert," probeert hij zichzelf in te dekken. Ik knik en hij doet zijn handen weg.
Het is een klein vijvertje, dat door de vorst bevroren is. Ik zie dat hij er iets heeft ingekrast, waarschijnlijk een S & R (het maanlicht is toch niet zo duidelijk als ik had gehoopt), met een groot hart gemaakt uit rozenblaadjes er rond.
Ik zie dat Scorpius mijn reactie sterk peilt en ik draai me naar hem om: "Het is prachtig, liefje, ik vind het zo lief van je." Ik geef hem een langgerekte kus en hij kijkt me zelfvoldaan aan.

Reacties (10)

  • DirtyDiana

    *grijnsgrijns* Suoper

    1 decennium geleden
  • SamiiMcClout

    AAAAAAAAAH

    Men vriendjj eeft ook zo iet gdn maar dan met m&m's op het basketbal veld en er ston: Ik hou van je!! :o


    Mooi meisjj

    1 decennium geleden
  • akane

    zzzzzzzzzoooo lief verder

    1 decennium geleden
  • Afrodisiac

    Liefigheid(H)

    x

    1 decennium geleden
  • 13LiLi13

    aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa wat vreselijk romantisch
    snel de volgende plz

    xx mij
    (ze zijn nog geweldig hoor:))

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen