Foto bij | Reunited |

Rose Weasley pov.

Ik moet zeggen, ik denk dat mijn leven zo goed als perfect was in die laatsten maanden voor de zomervakantie. Ik vulde mijn tijd met Scorpius (die nog steeds mijn geheime en mysterieuze boyfriend is), Melanie, mijn andere vrienden en natuurlijk de lessen en het schoolwerk. Toen op het einde van het jaar bleek dat ik de hoogste scores had behaald op al mijn vakken, was ik natuurlijk ook apetrots. Ik heb er hard voor moeten werken, maar ik wilde mijn ouders, maar voornamelijk mijn mam, trots maken. Vorig jaar was het me niet gelukt, en had Scorpius de hoogste algemene score behaald. Dat had me zo kwaad gemaakt, terwijl hij er niet eens kwaad voor kon kijken. Hij gunde het me echt, en dat terwijl ik weet dat zijn ouders er veel strenger op zullen reageren dan de mijne ooit hebben gedaan.

Mijn zomervakantie is voorbij gevolgen en was in een woord zalig! Ik kon tijd spenderen met mijn ouders en Hugo is al oud genoeg om niet de hele tijd een oppas nodig te hebben. Ik kan maar niet geloven dat hij nu ook al een jaar op Hogwarts heeft gezeten! We hebben niet zoveel contact gehad tijdens het jaar, maar het moet zijn dat hij geen last had van heimwee of problemen. Ik zie al dat hij het heel belangrijk begint te vinden wat zijn vrienden van hem denken, dus moet hij zich stoer houden en zijn zus negeren. In de vakantie is hij dan weer het vrolijke kind dat nog spelletjes met me wil spelen en dat maakt veel goed.

Melanie en Christine zijn ook voor een weekje komen logeren en dat was heel fijn. Ook al hebben we meters perkament naar elkaar geschreven, toch zijn die 5 dagen vol gebabbel voorbij gevlogen. Nadien had ik wel een dipje, want ik vond het jammer dat ik dit met Scorpius nooit zou kunnen doen. Ik schreef hem heel vaak, maar miste hem voortdurend, bij de stomste dingen eerst. Ook op familiefeestjes was het niet altijd plezierig om mijn vader lacherig te horen praten over een eventueel vriendje of een geheime aanbidder van zijn roosje, terwijl ik hun zo graag wil vertellen over mijn lief! Het zou nogal een ramp geweest zijn mocht ik subtiel zeggen dat ik een Malfoy aan het daten ben, en dat al voor bijna een jaar!

Het voelde heel goed om opnieuw op het perron 9 3/4 te staan, wetend dat ik binnen enkele tellen op zoek kan gaan naar mijn vrienden en op Hogwarts Scorpius weer in mijn armen kon sluiten. "Jij staat duidelijk te popelen," zegt mam met een glimlach: "Kom op, geef ons snel een zoen en ga in de trein!"
"Hé, waarom moet ik dan blijven?" zeurt Hugo, "Ik zag Dan, Joshua en Charlie al de hele tijd teken doen!"
"Omdat jij mijn kleine jongen bent," zegt mam streng: "En de kleinste moeten langer bij hun mam blijven en me veel knuffels geven omdat ik je zo zal missen."
Hugo lijkt het maar oneerlijk te vinden en staart me jaloers aan. "Pech broertje," lach ik: mijn mam en pap beide een kus gevend: "Ik schrijf wel als we aangekomen zijn!" Na nog eens gezwaaid te hebben, ga ik de trein op.

Op Hogwarts zelf kan mij het allemaal niet veel schelen wat er in de ceremonie gebeurd of welk feestmaal ik voor mijn neus krijg: ik tel de minuten af om stiekem weg te sluipen naar een of ander verlaten gangetje en dan mijn lief te zien!
"Jij lijkt zo ongeduldig?" vraagt Glenn, duidelijk genietend van zijn grote kom ijs, "Moet je nog ergens naar toe?"
Melanie grijnst maar ik schiet haar een blik toe en antwoord: "Ja, ik wil zo graag nog even genieten van de warme avond, zo vaak is dat hier niet."
"Klopt," pikt Christine in: "Een wandeling langs het meer zal deugd doen." Okay, die plek kunnen we al niet bezoeken straks.

Hoewel er veel leerlingen zijn in the Great Hall, valt me een jongen direct op. Scorpius staat aan tegen de meur te leunen en doet alsof hij ongeïnteresseerd de nieuwelingen inspecteert. Zijn ogen beginnen te glinsteren wanneer hij mij ziet en ik zeg, zonder geluid: "Buiten." Hij knikt en wanneer ik al even goed op weg ben hoor ik plots voetstappen die me rennend achtervolgen. Zijn armen slaan zich om me heen en ik lach: "Zo enthousiast."
"Natuurlijk," antwoord hij en ik besef dat ik zijn stem heb gemist, wat me melig maakt: "Ik heb je lang genoeg alleen moeten laten."
Hij wil me al helemaal tegen zich aan drukken, maar ik houd Scorpius wat tegen en zeg: "Niet hier, dat is te riskant. Kom mee, the Forbidden Forest zal heus geen pottenkijkers hebben."
Scorpius grinnikt en volgt me op de voet, ook al moeten we nog steeds waakzaam zijn voor andere leerlingen.

Zoals ik had gehoopt zijn er geen mensen in het bos (Hagrid is nog steeds in the Great Hall, hij kan veel meer op dan wij samen). We genieten van het samen zijn in de zwoele zomeravond en proberen wat bij te praten over de vakantie. Ik kan veel toffe zaken opnoemen en ik weet dat Socrpius geïnteresserd zal luisteren, maar het moet voor hem ook niet fijn zijn om enkel maar negatieve zaken te hebben. "Het was er ... eenzaam," geeft hij toe en ik sla mijn armen om hem heen, "Ik bedoel, er zijn geen andere mensen van mijn leeftijd. Mijn ouders moeten veel werken en nu oma ziek is moet er ook voor haar gezorgd worden. Je begrijp het wel."
Ik knik en geef hem een kusje: "Maar nu ben ik er weer en ik zal er voor zorgen dat je zeker niet eenzaam hoeft te zijn."
Scorpius doet zijn mond open om iets te zeggen, maar zwijgt dan abrupt.
"Wat is er?" Hij legt een vinger op zijn lippen en ik hou mijn adem in. Nu hoor ik het ook, iemand is aan het rondsluipen. Scorpius, die het geluid daarnet al heeft gehoord, gaat traag rechtstaan (zijn Quidditchreflexen zijn nog steeds goed in orde, merk ik op) en ik probeer stuntelig van mijn liggende positie naar op mijn hurken te verplaatsen. Wanneer ik bijna omval omdat ik zo voorzichtig doe, schiet hij me een blik toe.
"Ik ben nu eenmaal geen sterspeler," fluister ik hem toe.

Wanneer we een tijdje muisstil zitten en ik kramp begin te krijgen in mijn tenen (van al dat gehurk natuurlijk) sist Scorpius: "Het was vast een dier of zo. Of misschien had Hagrid toch al gedaan met eten. Wil je nog blijven of ..." "... Ik ben niet bang," zeg ik direct, ook al zou het natuurlijk niet leuk zijn om dit nieuwe schooljaar in het oog van een publiciteitsstorm in te zetten: "We mogen ook niet overdrijven en ..."
Een droge tak die knappend breekt zorgt ervoor dat ik mijn hoofd met een ruk omdraai, richting de plek waar het vorige geluid ook al vandaan kwam.
"Nu is het genoeg," zegt Scorpius, "Ik ga er naar toe."
"Wacht." ik grijp zijn arm beet en zeg: "Wat ga je zeggen als je iemand tegen komt? Dat je alleen in het bos was? Dat gelooft toch niemand?"
Hij denk even na en zegt dan: "Mijn reputatie kan me er misschien wel uit redden."
"Het risico is te groot," argumenteer ik: "Ik kan ook gaan kijken dan, want de meesten vinden me toch een gigantische seut die enkel maar kan studeren en huiswerk maken." Ik weet dat ik hard ben voor mezelf, maar het is wel een feit dat ik constant bezig ben met de hoogste scores krijgen en perfecte punten. Het stoort me niet wat anderen daarvan denken.
Scorpius kijk me strak aan - hij vindt het niet fijn als ik zo streng ben op mezelf en zegt: "Laten we gewoon weggaan en deze plek even vermijden."
"Goed plan."

Reacties (15)

  • DirtyDiana

    Spannend!!

    1 decennium geleden
  • xJosinaaa

    Leuk:D

    1 decennium geleden
  • 13LiLi13

    plzzzzzzzz ga verder:) het is zow goe

    xxx mij

    1 decennium geleden
  • Boulevard

    snel verder

    laura (zalige quiz BTW)

    1 decennium geleden
  • akane

    verder

    haat aan de giechel(6)

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen