Foto bij | Gone |

Rose Weasley pov.

"Ik begrijp het nog steeds niet," zucht Christine: "Hij was degene die alles op gang trok! Die jongen is gek en wij moeten het maar verduren."
Melanie kijkt alsof ze een moord kan begaan en zegt: "Dit moet toch ergens aan te klagen zijn! Wilkes kan dit niet doen, ons straf geven omdat die creep ons lastig viel!"
"Het is maar 5 meter," probeer ik de positieve kant te zien: "Dat lukt wel in een week."
Christine snuift en zegt "Dat is helemaal niet doenbaar, toch voor mij niet! We hebben ook nog die presentatie van Astronomy én de vijf nieuwe spreken die we voor Charms moeten voorbereiden." Het feit dat ik ze nu al onder de knie heb, zal haar zeker geen hart onder de riem steken, dus zwijg ik.

Terwijl Melanie en Christine nog steeds fel aan het discussiëren zijn over het onrecht dat ons werd aangedaan, merk ik op dat er een briefje in mijn mantel gestopt zit. Met het excuus dat ik even naar het toilet ga, open ik het papiertje en zie dat er wordt gevraagd om vanavond na de avondklok af te spreken bij de derde verdieping. Scorpius moet gemerkt hebben dat ik het daarnet moeilijk had, met die hele situatie in Potions en hij wil me steunen. Mijn hart loopt over van liefde voor die jongen. Het is natuurlijk wel riskant om in het kasteel af te spreken én na de avondklok (wat we meestal proberen te vermijden, want kans op betrapt te worden én strafstudie is dan hoger) maar het moet uit noodzaak zijn.

Met een beter humeur laat ik de dag op me afkomen, hoewel Melanie en Christine vast blijven op het onderwerp van het werkstuk. Omdat ik zo weinig respons er op geeft zoeken ze een luisterend oor bij Glenn, die in hun plaats even verontwaardigd is. "Ik wed dat we het wel bespreekbaar kunnen maken bij Professor Clarke," zegt Christine, "Het is een echt onrecht tegenover Gryffindors!"
"Ik denk niet dat zij de persoon is om te gaan klagen," probeer ik dat plan uit hun hoofd te praten: "Ze is altijd al een grote voorstander geweest van goede banden behouden tussen houses, dan maakt het haar niet zo veel uit wie fout of goed was." Ik kan er van meepraten, toen ik mijn excuses moest gaan aanbieden voor iets wat ik helemaal niet had gedaan, na die val van Scorpius tijdens de Quidditchgame. Dat ik hierdoor een vriendje heb gekregen, en dat het eigenlijk allemaal fantastisch goed is meegevallen, daar wil ik even niet aan denken.
"Soms wou ik dat McGonagall nog steeds ons head of house was," zucht Melanie: "Ik wed dat zij veel rechtvaardiger is dan Clarke." Er volgt een hele discussie over de pro's en contra's aan Clarkes en wat we hoorden van hoe McGonagall de Gryffindors in toom hield toen onze ouders nog op school zaten.

"Okay," zeg ik, terwijl ik recht ga staan: "Ik ben dit gespreksonderwerp meer dan beu. Ik ga even een wandelingetje maken."
"Nu nog?" vraagt Glenn me, snel naar de klok kijkend: "Binnen tien minuten moet je al weer binnen zijn."
"Je gaat toch geen regels verbreken," grijnst Melanie me toe, goed wetend dat ik vast weer een afspraakje heb.
Ik glimlach en zeg: "Natuurlijk niet, gewoon even mijn benen strekken." Gelukkig biedt niemand om met me mee te gaan. Al snel ben ik op de afgesproken plaats, maar er is nog geen spoor van Scorpius te bekennen. Hij is vaker net even te laat, zogezegd omdat het lastiger is om de dungeons uit de wandelen dan ik om het hele kasteel te overbruggen.

Terwijl ik bij het kaarslicht sta na te denken waarom Scorpius er nog steeds niet is, voel ik mijn nekharen rechtovereind staan. Iets in me zegt dat er iets niet pluis is en ik voel mijn hartslag harder kloppen. Niet in paniek raken, probeer ik mezelf te sussen, je bent nog steeds een beetje ongemakkelijk door het voorval in the Forbidden Forest. Misschien moet ik hier niet blijven staan, zo in het volle zicht van deze goed verlichte gang, gelukkig is er een zijnis ingebouwd. Ik sla hem in en stap op redelijk temp door.

Ik stop abrupt wanneer ik nog een stel voetstappen lijkt te horen. Het geluid verdwijnt en ik dwing mezelf te geloven dat het maar mijn verbeelding is. Maar het is stil, iets te stil. "Scorpius?" zeg ik, proberend om niet paniekerig of te luid over te komen - onnodige gasten wil ik niet hierheen lokken - "Scorpius, dit is niet grappig!" Het zou exact iets voor hem zijn om mij te willen plagen hiermee. Het blijft verdacht stil en ik besluit om nog wat verder te gaan in deze zijgang, hopend om via een andere vertakking even verder weer in the Great Hall te geraken.

De gang is echter langer dan ik had verwacht en wanneer ik bijna bij het einde kom zie ik dat ik cruciale fout heb gemaakt. "Een doodlopende gang in rennen, " zucht ik bij mezelf, "Dat moet wel het domste zijn wat ik ooit heb gedaan."
"Klopt."
Shit, die stem, neen! Ik wil gillen, maar voel dat mijn hele lichaam van de angst blokkeert.
"Zo maak je het me wel heel gemakkelijk."
Ik zie een gestalte op me af lopen, met grote passen en een duidelijk doel voor ogen. Een object komt hard in contact met mijn hoofd en ik kreun, van de shock en de pijn. Dan voel ik hoe ik tegen de stenen muur zak en verlies ik mijn bewustzijn.

Melanie Parker pov.

"Goeiemorgen!" wekt Christine me voorzichtig, terwijl ik knipper om het zonlicht uit mijn ogen te houden. Nog wat slaapdronken strek ik me uit onder de warme deken en ga dan rechtop zitten. "Morgen," geeuw ik, "Kan je dat gordijn niet nog even sluiten? De zon doet pijn."
"Ik vind die gloed zalig!" zegt Susanne Miller, een van de meisjes die ook bij ons op de slaapzaal is. Ik kan haar niet zo goed verdragen en probeer haar meestal te negeren, ook nu. Ze trekt een gezicht en zegt: "Waar is Rose eigenlijk naar toe?"

Ik kijk naar het bed naast me, dat netjes gemaakt is. Een grijns verspreidt zich over mijn gezicht, zou ze de nacht doorgebracht hebben bij haar lief? Dat had ik niet van haar verwacht.
"Misschien is ze al in the common room," oppert Christine, "Of gaan eten."
Susanne legt haar handboek voor Charms neer en zegt: "Dan is ze een hele vroege vogel want ze is al weg toen ik een uur geleden wakker werd."
Ik stap onmiddellijk uit bed en zeg: "Dat is vreemd, ik heb haar vannacht niet horen binnenkomen."
"Jij slaapt dan ook al een os," antwoordt het meisje: "Ik denk niet dat jij een heel leger zou horen."
Ik schiet haar een blik toe - klep houden Miller! - en voel aan het bed: "Het voelt koud aan."
Christine legt een hand op mijn arm en zegt: "Als ze al even op is zullen de lakens inderdaad niet meer warm zijn. Laten we ons niet direct zorgen maken, okay? Eerst kijken of ze beneden is."

"Dus jullie hebben haar na die avondwandeling niet meer gezien?" vraagt Glenn, duidelijk ongerust. Christine knikt en zeg: "Ik begin het hoe langer hoe vreemder te vinden. Dit is toch niets voor Rose?" Omdat ik haar het langst ken, kijken ze me alle twee aan.
"In principe niet," antwoord ik, wetend dat ik niet mag verklappen dat ze een vriendje heeft waar ze misschien naar toe is gegaan. Ze kan zich gewoon overslapen hebben en nu in paniek in de slaapzaal zich klaarmaken voor de lessen.
"Moeten jullie Professor Clarke niet op de hoogte brengen?"
Ik bijt op mijn lip en zeg: "Misschien toch nog even wachten. Wie weet duikt ze op aan het lokaal."

Reacties (6)

  • akane

    snrl verder

    1 decennium geleden
  • Afrodisiac

    Spannend:O:O

    1 decennium geleden
  • 13LiLi13

    heej meis
    weer is een goeie quiz zekers door gaan hoor
    xxx mij

    1 decennium geleden
  • SamiiMcClout

    :o Waar is ze.?

    Ö Neeej....en waar is shorpius eigenlijk??

    1 decennium geleden
  • Boulevard

    snel verder gaan he
    echt goed net als altijd he

    X. me

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen